İzmir Karaburun bisiklet turumuzun Balıklıova civarında konakladığımız ilk gün yazımızı İzmir Karaburun Yarımadası: İlk Pedal yazımızı okuyabilir ve hemen ardından 2. gün bisiklet turumuza devam ettiğimiz Dolungaz Koyu: Karaburun’da Saklı Bir Koy yazımıza göz atabilirsiniz. İzmir Karaburun turumuzun Sarpıncık Feneri kısmını anlattığımız İzmir Karaburun: Sarpıncık Feneri yazımızdan okuyabilirsiniz. Karaburun bisiklet turumuzun 4. gününde son gece kampımızı yaptığımız Karaburun Yarımadası Son Kamp: Tuzla Koyu yazımızı okuduktan sonra bu sayfaya dönebilirsiniz.

Son Kamp Sabahından Günaydın

Yarımada turumuzun son gününe Tuzla Koyu’nda uyanıyoruz. Son derece keyifli uyandığımızı söyleyebiliriz. Gerçekten güzel bir koyda huzurlu bir gece geçirdik. 

Biz gece eşyalarımızı ortadan kaldırmıştık. Fakat balıkçılar sanırız ki kaldırmamışlar. Tilkiler de eşyalarından bazılarını ödünç almışlar. 😊 

Tuzla Koyu’nda kahvaltımızı yaptıktan sonra çadırımızı topluyoruz. Yeniden ana yola çıkıp turun başında geçtiğimiz Balıklıova’ya doğru pedallıyoruz. Açıkçası turun son gününde de geçtiğimiz yollardan büyük keyif aldık. Balıklıova’dan sonrası turun ilk günü geçtiğimiz yolun tersi istikameti. Tuzla Koyu’ndan 40 km sonra Gülbahçe’ye arabaya varıyoruz. Istasyondaki çalışanlar yanımıza uğruyor. Yola çıkmadan önce kısa bir sohbet etmiştik. Turun nasıl geçtiğini sorup, kendilerinin de yapmak istediklerini ekliyorlar. Cesaretlendirici bir iki tavsiyeden sonra bisikletleri arabaya yerleştiriyoruz. 

İzmir Karaburun’a Veda

Yasemin’in kesintisiz olarak yaptığı en uzun ve ilk tur oldu. Son derece de iyi bir performans ile tamamladı. Beş günde yaklaşık 150 km pedal çevirdik. Bizim için oldukça keyifli ve dinlendirici bir turdu. 

Şimdi birkaç gün de Çeşme’de rezervasyon yaptığımız otelde kalıp, dinleneceğiz. 

Tur ile ilgili tüm sorularınızı bize e-posta ile iletebilir ya da sosyal medya hesaplarımızdan bizi takip ederek sorabilirsiniz.

Bize ulaşmak için dunyaperestiz@gmail.com adresine e-posta atabilir ya da sayfalarımızdan yorum yazabilirsiniz. Ayrıca sosyal medyadan bizi takip etmeyi unutmayın. 😊 👍

• Instagram
• Facebook
• YouTube
• Pinterest

KARABURUN BİSİKLET TURU: DÖNÜŞ YOLU yazısı ilk önce üzerinde ortaya çıktı.

İzmir Karaburun Yarımadası bisiklet turumuzda pedallarımızı Sarpıncık Feneri ‘ne doğru çeviriyoruz. Turumuzun ilk günkü yazısını buradan okuyabilirsiniz.
Karaburun bisiklet turumuzun ikinci günkü yazısını okumak için sizi Dolungaz Koyu yazımıza bekliyoruz.

Turumuzun ilk iki günü son derece keyifli geçmişti. Üstelik kamp kurduğumuz noktalar da keyfimize keyif katmıştı. Denizi seviyoruz, ancak saatlerce içinden çıkmayacak kadar da tutkunu olmadığımız için çadır kuracağımız yeri de denize göre seçmiyoruz. Bazen sadece manzarası ve sesi bile yeterli olabiliyor. Bugünkü varış yerimiz Sarpıncık Deniz Feneri… 

Bugünkü hedefimiz daha kısa… En fazla 15-20 km sürmeyi hedefliyoruz. Bu kadar kısa mesafe gitmemizin nedeni yolun tadını çıkarırken, Yasemin’i de çok yormamak. Yasemin’in ilk tam yüklü uzun bisiklet turu. Bu nedenle tur bisikletçiliğinden nefret etsin istemem. 🙂 Bu tur onun için çok özel ve birçok ilki barındırıyor. 

Dolungaz Koyu’ndan Günaydın

Sabah uyanıp, klasik yulaf haşlamasıyla kahvaltımızı yaptıktan sonra çadırı toplamaya başlıyoruz. Sadece bugün çok daha erken yola koyulacağız. “Neden?” derseniz, aslında dün size anlatmadığımız bir kısım da var. Şöyle özetleyelim, dün akşam bisikletle oldukça bozuk bir yoldan aşağıya, koya indik. İnerken bile zorlandığımız bu yolun, bir de çıkışı var tabi. Görece dik bir çıkış olacak. E şimdi hava da sıcak… Hepsi birleşince oldukça ağır bisikletlerle burayı çıkmanın, ki bisikletler elimizde olacak, çok da keyif vereceğini söyleyemeyiz. Bu nedenle biz de sabah erkenden uyandık ve hazırlanmaya başladık. 

Sabah saat 8 gibi yola çıktık. Kısa bir sürüşten sonra bozuk yollar bizi karşıladı. Yasemin, bisikletini eline alınca ben de bisikletten inip, yanında bisikletimi elime aldım. Biraz da biz bisikletlerimizi taşıyacağız. Hala tam olarak nasıl oldu anlamadım ancak ana yola çıkışımız beklediğimden çok daha kısa sürdü. Bir saat sonra ana yoldaydık. Keyfimiz daha da yerine geldi. 🙂 

Karaburun’da Alışveriş! Peki, Nereden?

Şimdi buradan sonra aklımıza takılan bazı şeyler var. Gelmeden önce birkaç yazı okumuştuk ve Karaburun’dan sonra başka bir bakkal, market gibi bir yerle karşılaşmayacağımız yazıyordu. Haritadan baktığımızda Sarpıncık Deniz Feneri’ne kadar geçeceğimiz dikkate değer en önemli yer, Yeni Liman olacaktı. Ancak orada da alışveriş yapacak bir yer var mıydı emin değildik. Karaburun Yarımadası turumuz boyunca en büyük sorunumuz su oldu. Maalesef yarımada su açısından pek zengin değil. Biz yolda pek bir çeşme de göremedik. Gördüğümüz nadir birkaç çeşme de kurumuştu. Adanın doğu yakası yerleşim açısından zengin ancak kuzeye ve oradan batıya doğru ilerledikçe yerleşim iyice azalıyor. Yani su için biraz tedarikli olmakta fayda var.  

İzmir Karaburun Yeni Liman; Alışveriş Noktamız

Bu düşüncelerle pedallamaya devam ettik. Yaklaşık 6 km sonra da Yeni Liman’a vardık. Yeni Liman, küçük ve şirin bir kasaba. Sorumuzun yanıtını da varır varmaz alıyoruz. Evet, Yeni Liman’da bir market var, kesin bilgi. Karnımız biraz acıkmıştı bu nedenle bir şeyler atıştırıyoruz. Şansımıza sebze satan bir araba da o sırada limandaydı. Lezzetli domateslerinden alıp hemen orada yiyoruz. Birkaç tanesine de akşama bulgur pilavı için ayırıyoruz. Şimdi burada bir karar vermemiz lazım. Önümüzde Sarpıncık Köyüne kadar tırmanacağımız bir yokuş var. Eğer köyde su bulamazsak bizim için sıkıntı olacak. Su bulamazsak derken market filan aramıyoruz. Çeşme olsa da olur. Diğer alternatifimiz ise Yeni Liman’dan suları almak ve maalesef taşımak. Burada yine merak edenler için bir detay paylaşmak isterim. Suya, hem yolda içmek hem de akşam yemek yapmak için ve bir sonraki su kaynağına kadar ihtiyacımız oluyor. Biraz düşündükten sonra riske atmamaya karar veriyor ve su alıyoruz. Tekrar pedallara bastığımızda iki bisiklette toplam 10 litreye yakın su var. Yeni Liman’dan meraklı bakışlarla ayrılıyoruz. Arkadan birinin “yemişler kafayı, ben araba ile üşenirim” dediğini duyuyorum. Yüzümde hafif bir gülümseme beliriyor, herhalde bir bisikletinin duyacağı en güzel iltifatlardan biridir; “yemişler kafayı…”. 🙂 

Sarpıncık’a Giden Yokuşlar

Evet, şimdi turun en acı kısmına geliyoruz. Bundan sonraki kısım biraz tatsız. En başta ne dedim hatırlayalım… Yasemin’in ilk tam yüklü bisiklet turu ve yokuşlar dahil birçok şey onun için yeni bir deneyim olacak. Sarpıncık Köyüne giden yokuşu şöyle ifade edebilirim. İlk kez tam anlamıyla tur bisikletiyle yola çıkmış biri için Kartepe tırmanışı gibi diyebiliriz. Yasemin’in bisikleti gerçekten çok ağır ve ilk sefer için yük konusunda biraz abarttığımızı itiraf etmeliyim. Zorlandığını fark ediyorum ancak kafasına koymuş, yokuşu çıkacak. Ya bisiklet onu taşıyacak ya da o bisikleti… Bir süre sonra sıcağın da etkisiyle Yasemin gölgede mola verdi. “Yorulmadım ancak bacaklarım bu kadar ağır bir bisikleti itebilecek güçte değil” dedi. Zorlamanın ve sakatlanmasının anlamı yoktu. Haseki Köyü’ne kadar bazen o bisikleti taşıdı, bazen bisiklet onu…

İzmir Karaburun Haseki Köyü

Haseki Köyü’nde kısa bir mola veriyoruz. Sonra da yola devam ediyoruz. Ancak hava sıcak ve gerçekten sıcakta bu kadar yükle tırmanmaya çalışmak hiç de keyifli olmayabiliyor. Bir gölgede dinlenirken, bizi ve bisikletleri gören bir araç duruyor. İçerisinde emekli yaşlı çift önce bu şekilde dolaşmamıza şaşırıyor. Bu şekilde dediğim bisikletlerle… Sonra da Sarpıncık Deniz Feneri’nde kalacağımızı söyleyince itiraz ediyorlar. Çok ıssız olduğunu ve korkabileceğimizi söylüyorlar. Evet, tam olarak aradığımız da bu; dünyanın geri kalanından izole olmak istiyoruz. Sonrasında kendisinden güzel rota tavsiyeleri alıyorum. Aklımın bir köşesine daha sonra “bikepacking” modunda gelmek için yazıyorum. Mali, Turgay bu satırları okuyorsanız eğer Karaburun’da güzel bikepacking rotaları çıkar. 🙂 

Çiftle vedalaştıktan sonra Sarpıncık Köyü’ne doğru devam ediyoruz. Yasemin için biraz zorlu oluyor ancak performansı kesinlikle beklediğimden çok çok daha iyi. Psikolojik olarak da en ufak bir tereddütü yok ve bu fiziksel kuvvetinden çok daha önemli. 

Sarpıncık Köyü’ne kadar anlatılacak kayda değer tek şey gördüğümüz manzaralar. Gerçekten manzaraları izlemekten keyif aldık. Mola vere vere Sarpıncık köyüne varıyoruz. 

Sarpıncık Köyü’ne Varıyoruz

Hemen köyün girişinde iki yaşlı teyze çeşmenin yanında bankta oturuyor. Evet, çeşme varmış. Teyzelerle konuşuyoruz. Dün başka bir bisikletlinin geçtiğini söylüyor. Ildır’a gidiyormuş.  Demek ki önümüzde bir turcu daha var. Tabi ki yakalamak mümkün olmayacak. Teyzeler ayrıca Sarpıncık Deniz Feneri’ne giderken bir çeşme olduğunu söylediler. Kavak ağacının altındaymış. Ne var ki biz bu çeşmeyi giderken göremedik. Bir de teyzeler bize bir kestirme söylediler. Biz de ana yola çıkmadan teyzelerin “bir bildiği vardır” diyerek köyün içinden tarif ettikleri kestirmeden gittik. Bir süre sonra ana yolla birleşecekti. Fakat gel gör ki teyzeleri dinlemesek daha mutlu olurduk. Keyif vermedi tarif ettikleri kestirme.  

Sarpıncık Fenerine Son Sapaklar

Sarpıncık Köyü’nden bir iki kilometre sonra ana yoldan sapıyoruz. Çok övdükleri Hamzabükü Koyu’na da bu yoldan gidiliyor. Ancak ya Hamzabükü’ne gidip kalacağız ya da Sarpıncık Deniz Feneri’ne… Sarpıncık Feneri çok daha ikonik olduğundan kararımız Sarpıncık Deniz Feneri’nden yana. Ayrıca Hamzabükü’ne inmesi ve çıkması da ayrı bir dert. O yüzden bir süre sonra önümüze çıkan Hamzabükü Koyu yoluna sapmayıp, Gönen Koyu ve deniz feneri yolundan devam ediyoruz. Bu sırada bir kamyon trafiği de başlıyor. Yol dar ve bozuk, hatta çok bozuk… Bir de kamyon eklenince ben geriliyorum. Yasemin’i kollama düşüncesi beni daha da geriyor. Deniz fenerine iniş gerçekten çok tatsız olacaktı. Kamyonlar nereden çıktı ki diye soracak olursanız, rüzgar gülü inşaatlarından. Beni tedirgin eden bir diğer konuysa son derece ıssız olduğu söylenen, gittiğimiz yoldan da öyle hissettiğimiz bir yere pedallarken fazla sayıda kişi tarafından görülmek. İnsanlara karşı güvensizliğimiz yok, ancak böyle durumlarda can güvenliğimiz için son derece şüpheci olabiliyoruz. 

Neyse… Yüklü bir tur bisikleti için son derece keyifsiz olan bu yolu geçtikten sonra Gönen Koyu sapağı karşımıza çıkıyor. Es geçip fenere doğru inmeye devam ediyoruz. Yasemin aşırı yorulmuş durumda. İnerken düşündüğüm tek şeyse yarın burayı nasıl çıkacağız? Bu kadar kötü bir yolu Yasemin çıkabilecek mi acaba diye soruyorum kendime. Şu anda her şey benim için stres kaynağı.

Bir süre sonra fener kendini gösteriyor. Manzaranın güzelliği biraz olsun stresimi azaltıyor. 

“Babamın evinde prenses gibiydim.”

Kısa bir süre sonra Sarpıncık Feneri ‘ne varıyoruz. Evet, tam anlamıyla ıssızlık… Issızlığın ortasındayız. Tek bir ses yok, duyduğumuz tek şey sadece rüzgar ve dalga sesi. Telefonlar çekmiyor, Yunanistan’a bağlandı. Fenerin dibine çöken Yasemin’in yanına oturuyorum. Tam istediğimiz gibi bir ortam herkesten izoleyiz. Dünyanın geri kalanı bizim için o an yok oluyor… Yasemin’e dönüp bakınca onunla orada olmanın ne kadar huzur verici olduğunu düşünüyorum. Yasemin o yorgunlukla aynı şeyleri düşünüyor muydu kararı size bırakıyorum.

İzmir Karaburun Yarımadası’nda Gün Batımı

Buraya sezon içinde gün batımını izlemek için geldiklerini okumuştum. Ancak eylülün sonuna doğru kimsenin gelmeyeceğini düşünüyorum. Yasemin, çadırı kurmayalım ne olur ne olmaz diye uyarıyor. Biz de yemeğe girişiyoruz. Yemeği hazırlarken önce bir aile geliyor. Sonra arkasından bir arkadaş grubu, sonra bir aile daha, sonra bir arkadaş grubu daha, bir çift… Bir dakika ne oldu bizim ıssızlığa? Araçların arkası kesilmiyor. İnsanlar gün batımı için şarabını, birasını alıp geliyor. Her gelen de üç aşağı beş yukarı “Biz buraya aracımızla zor ulaştık. Yol berbat, siz deli misiniz de bunlarla geldiniz” diyor. İltifatlara doyamıyoruz. 🙂 

Yemeğimizi yiyip, gün batımını keyifle izliyoruz. Gün battıktan sonra bir bir herkes gitmeye başlıyor. Geriye sadece bir çift kalıyor. Onlar da çadır kuracaklarmış. Yerleri paylaştıktan sonra çadırları kuruyoruz. 

SARPINCIK DENİZ FENERİ

Sarpıncık Deniz Feneri 1938 yılında, İzmir Karaburun Yarımadası’nda hizmete girmiş. Ege’nin masmavi denizine nazır 12 metrelik bir kuleden oluşuyor. Sahip olduğu çakar fener 12 mil öteden görülebiliyormuş. Emin değilim ancak ilk baharda çok daha yeşil bir manzara sunabilir burası. Daha önce okuduğumuz yazılarda bölgede kokusuyla geniz yakacak kadar çok kekik olduğu yazıyordu. O nedenle buraya ilkbaharda da gelmek güzel olur. 

İşte bu güzel fenerin dibine çadırı kurmak bizi ayrıca mutlu ediyor. Üstüne bu güzel noktada gün batımını izlemek de ayrı bir keyif. Bu güzel duygularla çadıra giriyoruz. Gece hava rüzgarlı ancak herhangi olumsuz bir durum yaşamıyoruz. Huzurlu bir uykuya bırakıyoruz kendimizi. Yarın zorlu bir gün olacak. Güneş yakmaya başlamadan bizim ana yola varmamız gerekiyor. 

İzmir Karaburun bisiklet turumuzun 4. gününü okumak için tıklayın!

İZMİR KARABURUN: SARPINCIK FENERİ yazısı ilk önce üzerinde ortaya çıktı.

Karaburun bisiklet turumuzun ikinci gününe Dolungaz Koyu’nda gözümüzü açıyoruz. Eğer birinci günü atladıysanız buradan okuyabilirsiniz.

Dün gece kelimenin tam anlamıyla deliksiz bir uyku çektik. İstanbul’un gürültüsünden uzakta uyumak gerçekten harika bir his. Şehirde bizi uyandıran araç kornalarıyken, bu sabah bizce çok daha sevimli olan balıkçı teknelerinin motor sesi oldu. Karaburun çevresinde balıkçılık haliyle yaygın. İlerleyen günlerde balık çiftliklerini sık sık göreceğiz. 

Yarımada’da İlk Kahvaltı

Keyifle güne gözlerimizi açtıktan sonra kahvaltı için hazırlığımıza başlıyoruz. Normalde domates, peynir, salatalık, salam vs. ile birlikte dolu dolu bir kahvaltı sofrası hazırlardık. Ancak artık faaliyetlerde daha doyurucu, enerji kaynağı yüksek ve zaman açısından da tasarruf sağlayan yulaf ezmesini tercih etmeye karar verdik. Hemen yulafı su ile haşlıyoruz. Üzerine de doğranmış taze elma ve kuru üzüm ekliyoruz. Afiyetle de yedikten sonra çadırı ve bisikletleri toparlayıp, yola koyuluyoruz. Saatler 10.30’u gösteriyor. 

Bugünkü hedefimiz Mordoğan, Ardıç ve Kaynarpınar’ı geçip, Karaburun merkeze varmak. Son noktamız Karaburun merkez değil. Hemen 5 kilometre ilerisindeki Dolungaz Koyu.

Koy Cenneti: Karaburun Yarımadası

Karaburun olağanüstü güzellikte koylara sahip. Dolungaz Koyu’na kadar Ayı Balığı Koyu, Ardıç Koyu, Boyabağı Koyu gibi koyları gördük. Ancak bisiklet turunda amacımız Karaburun Yarımadası’nı bisikletle turlamak ve keşfetmekti. Bu nedenle tüm koylara, hatta hiçbirine, inemedik. Sadece çadır kuracaksak indik. Kaldı ki koylar da yoldan birkaç kilometre aşağıda kalıyor. Yüklü bir tur bisikleti ile yeniden ana yola çıkmak zor olabiliyor. Neden bu koyları atladınız diye sorarsanız yanıtı bunlar. 🙂 Deniz tatili için değil, bisikletle turlamak için Karaburun’a geldik. 

Her Zorluğun Bir Güzel Yanı Var

Karaburun Yarımadası’nın bu yakası gerçekten çok güzel. Yol boyunca görsel bir şölen yaşatıyor bize. 

Acele etmiyoruz. Yolun tadını çıkararak pedallıyoruz. Bol bol fotoğraf molası veriyoruz. Böylece Dolungaz Koyu’na akşam üzerine doğru varıyoruz. Henüz daha havanın kararmasına var. Ancak bir sorunumuz var. Kamp kuracak yer bulmamız lazım. Dolungaz Koyu’nda Şirin Baba Kamping diye bir işletme var. Konaklama için kendilerine gitmek gerekiyor. İşletmeyi bilmiyorum, belki de gerçekten iyi bir kampingdir, bir yorum yapamayacağım. Ancak biz kampinge girmek istemiyoruz. Çünkü alabileceğimiz bir hizmet yok. Fakat yine de koya girmek için burada kalmamız gerekiyor. Buna sinirleniyoruz işte. Kampingler belli bir alanda hizmet verebilir ancak koyun tamamını kapatması gibi bir durum hiç de mantıklı değil. İsteyen kampinglerin imkânlarından yararlanarak konaklayabilir, istemeyenler ise imkanlarından yararlanmaz ve ayrı bir noktada çadırını kurabilir. 

Yapacak bir şey yok gibi… Koya ulaşmak için ana yoldan aşağıya bozuk bir yoldan inmiştik. Tekrar yukarı çıkmak ve yola devam ederek kamp yeri aramak bize inanılmaz bir zaman kaybı olacaktı. Aşağıdan gelen araçlara soruyoruz. Şirin Baba Kamping’in kişi başı 75 TL istediğini öğreniyoruz. Kararlıyız, kampinge girmeyeceğiz. Gerekirse sahilden uzak, bir zeytin ağacının altına kurarız. Google Maps’i kontrol ederek nerelere çadır kurabiliriz diye bakınıyorum. 

Denize Kavuşuyoruz

İki gündür 30 derecede bisiklet sürünce toz, ter her şey birbirine karışıyor. Haliyle çok da hijyen içerisinde olduğumuz söylenemez. Çadırımızı kurmadan hemen üzerimizi değiştiriyor ve denize iniyoruz. Kendimizi pırıl pırıl suya bırakıyoruz. Bütün gün pedal çevirirken ısınan kaslarımız, soğuk suya girince kendine geliyor. Kaslarımızla birlikte bizi de su dinçleştiriyor. Bir süre suyun tadını çıkararak, yüzüyoruz. Gündüzleri 30 derece ama akşamları da serin oluyor haliyle… Üzerimizi değiştiriyor, çamaşırlarımızı kurutmak için ip geriyor ve sonrasında çadırımızı kuruyoruz. Yine harika bir noktada kamp yapacağız… 

Çadırımızı da kurduktan sonra sıradaki akşam yemeği var. Bugün menüde domatesli ve biberli bulgur pilavı ve ev yapımı tarhana çorbası var. 

Türkiye’de Bisiklet Turculuğunun Simge İsmi: Gürkan Genç

Biz çadırı kurarken iki genç koya gelip, yanımızdan geçerken bizi selamlıyor. Koyda üstlerini değiştirip, wetsuit giyiyorlar. Hava kararmak üzereydi. Eşyalara göz kulak olmamızı rica edip, gözden kayboldular. O ara biz de yemeğimizi yiyip denizi seyretmeye başladık. Çayımızı yudumlarken, sanırım bir saat kadar geçmişti, sudan çıktılar. Hava kararmıştı. Ben de yanlarına indim. Ufak bir sohbete daldık. Kendileri İzmir’de çalışıyorlarmış. Hafta sonu için Karaburun’a gelmişler. Biraz suyun altından konuştuk. Sonra “siz ne yapıyorsunuz?” diye sordu. Kendisine bisikletle yarımadayı turlayacağımızı söyledim. Güldükten sonra sadece “delisiniz” dedi. Oysa bu sadece küçük bir tur… Çok daha büyüklerini yaptık. Hadi bizi kenara koyuyorum, dünyayı gezen birçok turcu var. Bunlardan biri de bize ilham ve cesaret veren Gürkan Genç. Kendisini anlatmak için kelimeler yetmez. O yüzden tanışmadıysanız hemen www.gurkangenc.com adresine gitmenizi, yazılarını keyifle okumanızı ve kendisini tanımanızı şiddetle öneriyorum. 

Su altını keşfeden bu iki arkadaşla vedalaştıktan sonra bize eşlik eden iki köpeği de beslemeyi ve sularını tazelemeyi unutmuyoruz. Ardından da çadırlarımıza geçip, sadece dalga seslerinin olduğu bir uykuya kendimizi bırakıyoruz…

İzmir Karaburun bisiklet turumuzun 3. gününü okumak için tıklayın!

SAKLI BİR KOY: KARABURUN DOLUNGAZ KOYU yazısı ilk önce üzerinde ortaya çıktı.

Karaburun bisiklet turuna 18 Eylül Cumartesi günü başladık. Gülbahçe Shell Benzin İstasyonuna aracımızı bıraktıktan sonra hızlıca bisikletlerimizi hazırlıyoruz. İstasyona varmamız öğleden sonra üçü geçmişti. Bu da demek oluyor ki bugün çok da oyalanmadan birkaç saat bisiklet sürüp, kamp kuracak bir yer bulmamız gerekiyordu. Yasemin’le tur öncesi kesinlikle ciddi bir zorunluluk olmadıkça kampinglere girmeyeceğimizi kararlaştırmıştık. Zaten kampingden alabileceğimiz bir hizmet de yoktu. Hemen hemen ihtiyaç duyacağımız her şey yanımızdaydı. Bu nedenle kamp kuracak yeri yolda giderken keşfetmemiz gerekiyordu. Hedefimizi Balıklıova olarak belirledik. Google Maps’ten ve Maps Me’den baktığımızda Balıklıova’yı geçtikten sonra uygun kamp kurabilecek yerler var gibiydi. 

Karaburun Bisiklet Turu. Bisikletleri hazırlamaya başladık…

Bisikletleri hazırlayıp yola koyulduğumuzda saat 16.30 olmuştu. Havanın kararmasına çok az süre vardı ve emin olamadığım bir çok konu vardı. Uzun süredir tam yüklü bisiklet turuna çıkmamıştım. Pandemi süresince birkaç kez “bikepacking” olarak tur yapmıştım. Bisikleti kontrol etmekte ilk başta zorlandığımı hissettim. Çok ağırdık ve uzun bir süredir böyle bisiklet sürmemiştim. Yasemin’e baktığımda onun da kontrol etmekte zorlandığını gördüm. Ki bu Yasemin’in ilk tam yüklü uzun turu olacaktı. Acaba biraz abartmış mıydık? Bunları düşünürken zaman da geçiyordu. Neyse ki birkaç kilometre sonra ben yeniden tam yüklü bir bisikletin nasıl olduğunu hatırlayıp, kontrolü elime tamamen aldım. Yasemin de daha iyi gibi duruyordu, o da alışacaktı zamanla bisikleti kontrol etmeye. 

Balıklıova’ya yaklaştıkça denizi izlemek daha da keyif verir hale gelmişti. Ancak çok da izleyecek zamanımız yoktu. Hava kararmadan çadır kuracak bir yer bulmalıydık. Bu arada Karaburun Yarımadası’nın merkezi Karaburun’a giden iki yol var. Biri Google Maps’te “Karaburun Yolu” olarak geçerken, diğeri “D505” olarak geçiyor. Şu anda “Karaburun Yolu” olan yeni yol, sahildeki eski D505 yolunun biraz daha üstünden gidiyor. D505 ise sahile sıfır giden eski ve daha dar bir yol. Biz tabi ki bisiklet turu yaptığımız için D505’i tercih ettik. Sezonun yeni bitmiş olmasına rağmen kalabalıktı. Eski yol, yani bizim kullandığımız, sakindi. Ancak sezon içinde gerçekten her iki yolun da bir bisiklet turcusu için çekilebilir olacağını düşünmüyoruz. İnanılmaz kalabalık olacaktır. Eski yol, yani D505, son derece keyifli bir manzara sunduğundan tur yaparken kesinlikle burayı tercih etmelisiniz. Zaten diğer türlü bir anlamı da kalmaz bisikletle turlamanızın… 

Karaburun Yarımadası’nda İlk Kamp

Balıklıova’ya girdiğimizde saat 17.30 olmuştu. Dedik ya biz Karaburun Yarımadası’nı bilmiyoruz, ilk kez geldik. Birkaç kişiye yol üzerinde de sorduk, tavsiye edecekleri çardır kurulacak yer var mı diye. Ancak ya paralı kampingleri tarif ediyorlar ya da bilmiyorlardı. Neyse biz devam edelim dedik. Balıklıova’yı geçtikten sonra sağda artık gözümüze bazı yerler çarpmaya başlıyor. Fakat daha önce gelip çadır kuranlar vardı. Tabi ki sadece bizim olacağımız bir yer aramıyorduk ancak gördüğümüz yerler çok dardı ve herkes dip dibe kurmuştu. Yasemin “devam edelim, elbet bir yer çıkar” dedi. Biraz daha devam ettikten sonra yolun sağında gözüme bir patika girişi çarptı. Araç girmesin diye de giriş bozularak yükseltilmişti. Yasemin’i yolun başında bırakıp, 50 metre kadar patikadan içeri girdim ve bulabileceğimiz en güzel yeri buldum. Tıpkı bir teras gibi denize konumlanmıştı. Yasemin’in de yeri beğenmesi önemliydi. Yukarı geri çıkıp onu gönderdim aşağıya ve 30 saniye sonra “hadi hemen buraya kurulalım” diye seslendi. 

Bisikletleri aşağı indirip, çadırımızı kurduk. Bu yeni çadırımızı da ilk kuruşumuz olacaktı. Öğrenciyken aldığımız ve neredeyse 10 yıllık Husky Bird 3 çadırımızı emekli etmenin zamanı gelmişti. Bakalım tercih ettiğimiz Big Agnes Chopper Spur HV UL çadır nasıldı… İncelemesini en kısa sürede hazırlayıp, ona da Dünyaperestiz’de yer vereceğiz.  

Çadırımızı kolaylıkla kuruyoruz. Manzaramız tek kelime ile harika… Bazen çadır kurarken manzara işini takıntı haline getirebiliyorum. İtiraf etmeliyim sırf bu takıntı yüzünden zaman zaman çadır kurmanın sakıncalı olabileceği yerlere de çadır kurabiliyorum. 

Acıktık mı? Yemek Zamanı!

Hemen yemek hazırlama işine el atıyoruz. Yazıya başlamadan önceki son cümleyi hatırlayalım… Bu yazı deneyim, heyecan ve mutluluk içerecek demiştik. Deneyim kısmının bir parçası ise yeni ekipmanlarla ilgili. Yemek kısmında ise yeni benzin ocağığımızı ve tencere setimizi deneyeceğiz. Benzin ocağı olarak MSR XGK-EX bilinçli olarak tercih ettiğimiz bir ocak. Dünyanın en iyi benzin ocağı diyebiliriz. Oldukça sağlam ve bizi ilerleyen zamanda çıkmayı düşündüğümüz maceralarımızda yarı yolda bırakmamasını umuyoruz. Tencere seti olarak MSR Ceramic Tencere Setini tercih ettik. Aslında Stanley çelik tencere almayı da düşünüyorduk. Fakat çelik tencereler her ne kadar dayanıklı olsa da özellikle dip tutması biraz can sıkıcı olabiliyor. Seramik kaplama MSR tencere setindeyse böyle bir dert yok.

Bu akşam menüde hazır kremalı mantar çorbası ve soslu makarna var. Yemeklerimizi hazırlayıp, manzaraya karşı oturuyoruz. Bu arada yemekler pişerken hava da kararmıştı. Fakat dolunay olduğundan etraf aydınlıktı ve biz dolunaya karşı keyifle yemeğimizi yedik. İki bisikletli turcu için dolunayda romantik bir akşam yemeği diyebilir miyiz bilemiyorum ama mutlu olduğumuz kesindi. 

İlk günü sıkıntısız tamamlamanın mutluluğunu hissediyordum. İlk kez Yasemin’le böyle bir tura çıktığımızdan endişem çoktu. Fakat gayet keyifli bir gün olmuştu. İlk günkü rotamızın düz olması, ısınmamız için iyiydi. Ancak yarın tırmanış var ve Yasemin ilk kez yüklü bisikletle tırmanacaktı…

İzmir Karaburun bisiklet turumuzun 2. gününü okumak için tıklayın!

İZMİR KARABURUN YARIMADASI: İLK PEDAL yazısı ilk önce üzerinde ortaya çıktı.