GÜNEY KORE VİZESİ NASIL ALINIR? K-ETA İLE GÜNEY KORE’YE SEYAHAT

Dünyaperestiz — Sun, 01 Jan 2023 15:23:56 +0000

Güney Kore, Türkiye’den vize istemeyen ülkelerden biri. Kağıt üzerinde vizesiz ülke ancak pratikte tam olarak da öyle değil. Güney Kore K-ETA ismini verdiği aslında e-vize olan bir süreci ülkeye seyahat edecekler için şart koşuyor. Güney Kore vizesi K-ETA nasıl alınır ile ilgili bu yazımızda kendi tecrübelerimize değineceğiz.

Güney Kore’ye Seyahat

Bizim neslimiz için Güney Kore hafızalarımızda iki olayla yer alıyor. İlki dedelerimizden dinlediğimiz 1950-53 yılları arasında Kuzey ve Güney Kore arasında yaşanan Kore Savaşı’dır. Hala bir barış anlaşması olmadığı için iki düşman kardeş kâğıt üzerinde savaş halinde.

İkincisi ise 2002 Dünya Kupası’nda milli takımımızın Güney Kore Milli Takımı ile yaptığı üçüncülük maçı. Bu iki olayla Güney Kore hafızalarımızda yer aldı. E tabi yeni nesil artık daha çok K-Pop ile Güney Kore’yi tanıyor.

Hal böyle olunca biz de Asya kıtasında çıktığımız büyük bisiklet turu rotamıza Güney Kore’yi de ekledik. Dillere destan Kore bisiklet yollarında bisikletlerimizi sürmek istedik. Nasıl olsa Güney Kore vizesiz gidebildiğimiz bir ülkeydi. Öyle miydi acaba?

Güney Kore Vizesi K-ETA

Türkiye Cumhuriyeti ile Kore Cumhuriyeti, 1979 yılında imzaladıkları anlaşma ile karşılıklı olarak vize muafiyeti sağlamaya başladılar. Hem de umuma mahsus pasaport hamillerine 90 gün boyunca. Ta ki Covid-19 tüm sınır kapılarından geçene kadar…

Güney Kore’de her ülke gibi sınırlarını kapadı. Ardından Covid-19’un etkilerinin azalması ile kapılarını yeniden açtı. Açtı açmasına da bu sefer K-ETA ismini verdikleri bir uygulama başlattılar. Açılımı Korean Electronic Travel Authorizaton. Güney Kore’yi ziyaret etmek isteyen herkes https://www.k-eta.go.kr/ adresine girerek bir form doldurması gerekiyor. Doldurduktan sonra da 80 TL (Ekim 2022) ücret ediyorsunuz ve böylece başvurunuz işleme alınıyor. Şimdi “sadece bir form” diyebilirsiniz. Bu formun Kore makamlarınca onaylanması gerekiyor. Eğer onaylanmazsa uçağa alınmıyorsunuz. Yani vizesiz ama aslında ortada bir vize var.

Biz de ilk başta “sadece bir form” dedik. Ancak uçağımıza 7 gün kala fark ettik ki iş öyle değil. K-ETA’ya 72 saat önceden başvurabilirsiniz diyorlar. Ancak onay süreçleri bazen çok uzun sürebiliyor. Bu arada bu onay süreci Türkiye’nin de içinde bulunduğu bazı ülkeler için uzun sürüyor. Eğer Almanya, Fransa, İngiltere gibi Avrupa ülkelerinin pasaportuna sahipseniz çok hızlı bir onay süreci oluyor. Diğer bisikletli arkadaşlar oldukça hızlı aldılar bu onayı. Bize onay yaklaşık 3 günde çıktı. Ancak internette K-ETA başvurusuna 10 gündür olumlu ya da olumsuz bir yanıt alamayan Türkiye Cumhuriyeti vatandaşlarının olduğunu da gördük. Bu yüzden başvuracaksanız önceden başvurun, hatta uçak bileti almadan önce başvurun.

Neden mi?

Çünkü onay çıkmama ihtimali de var.. İnternette biz K-ETA‘yı araştırmaya başlayınca paniğe kapıldık. Yüzlerce insanın onay alamadığını ve uçak biletlerinin yandığını gördük. E hal böyle olunca bizde inanılmaz bir stres başladı. “Acaba bize onay çıkacak mıydı?”. Onay çıkmazsa konsolosluktan vize başvurusu yapmamız lazımdı. Sorun şu ki uçağa bir haftamız vardı ve biz Almatı, Kazakistan’dan Seul’e uçacaktık. Yani olumsuz bir durum bizim için felaketti. Üstelik biz çalışmıyorduk. Bisikletle geziyorduk. Onay çıkmama ihtimali de yüksekti. Kanser edecek bir bekleyişten sonra K-ETA onayı bize çıktı. Artık sonradan K-ETA’ya attığımız e-postaların mı etkisi oldu yoksa gerçekten onay almayı hak ediyor muyduk bilemedik.

Güney Kore K-ETA Ne Kadar Geçerli?

Güney Kore, K-ETA ile aslında bir vize uygulaması başlatmış oluyor. K-ETA onayının geçerlilik süresi 2 yıl. Yani onayı aldığınız tarihten itibaren iki yıl boyunca onaylanmış başvurunuz ile Güney Kore’ye seyahat edebiliyorsunuz. Unutmadan ekleyelim. K-ETA onayı almış olmanız demek Güney Kore’ye girişinize izin verileceği anlamına gelmiyor. K-ETA onayınız olmadan zaten uçağa bile alınmıyorsunuz.

Güney Kore Q-Code Uygulaması

Güney Kore ülkeye girmeden önce ve girdikten sonrada 24 saat içinde iki tane PCR testi istiyordu. Bu yazı yazılırken o zorunluluk kalktı. Ancak Q-Code almanız gerekiyor. Bunun için de https://cov19ent.kdca.go.kr/cpassportal/ adresini ziyaret etmeni gerekiyor. Ancak Q-Code’u havalimanında da alabilirsiniz. Uçaktan iner inmez zaten bununla ilgili yönlendirme yapmaya başlıyorlar. O yüzden onu dert etmeyin. Önemli olan K-ETA onayını alabilmek.

Güney Kore’ye Giriş

Bitti mi? Tabi ki de hayır. Siz Türkiye Cumhuriyeti vatandaşısınız. Eziyet devam edecek.

Uçağa alındık, uçtuk ve Güney Kore’nin başkenti Seul’e indik. Elimiz ayağımız titriyor. “Acaba bizi alacaklar mı?” düşüncesi içimizi kemiriyor.

Bu arada ufak bir not. Uçağa alınmanız için dönüş bileti rezervasyonunuz da olmalı. Yoksa uçağa alınmayabilirsiniz. Bizim yoktu, bisikletleri gösterip, yalvar yakar uçağa binebildik.

Neyse dönelim konumuzu… Pasaport kontrolüne geldik. Görevli Türkiye Cumhuriyeti pasaportunu görür görmez, göçmen polisini çağırıyor. Sizi alıyorlar ve bir odaya götürüyorlar. Çünkü eğer Türkiye Cumhuriyeti vatandaşıysanız, potansiyel göçmen muamalesi görüyorsunuz.

Yaklaşık 35-40 dakika boyunca bir ton soruyu yanıtlıyoruz. Göçmen olmadığımıza ve turistik bir amaçla geldiğimizi anlatıp, polisi ikna etmeye çalışıyoruz. Sonunda başarılı oluyoruz ancak 3 yıl da orada yaşlanıyoruz. Bu arada özellikle altını çizmekte fayda var. Polisler son derece kibar ve görevleri gereği sorularını soruyor.

Sonunda ikna olup, üç aylık vizemizi pasaporta yapıştırdılar.

Güney Kore Neden Bize Böyle Davranıyor

Hemen baştan iki şeyi söyleyelim.

Birincisi Güney Kore’de sorgu esnasında utanç duyduk. Çok üzüldük, çünkü böyle bir sorgu bizi çok utandır. Türkiye Cumhuriyeti vatandaşları bu muameleyi görmemeli.

İkincisi, kesinlikle Güney Kore’ye kızmayın. Güney Kore polisi doğru olanı yapıyor. Güney Kore’yi ve Kore’lileri korumak için Türkiye Cumhuriyeti (maalesef, üzülerek diyoruz) gibi şüpheli duruma düşen ülkelerin vatandaşlarını eleyip alıyor.

Bizim öğrendiğimize göre Türkiye Cumhuriyeti vatandaşlarına bunu yapmalarının sebebi de yine Türkiye vatandaşlarının ve Türkiye Cumhuriyeti vatandaşlığı olan başka ülke vatandaşlarının (Suriye vb.) vizesiz şekilde Güney Kore’ye gelip kaçak kalması… Kimse kusura bakmasın Güney Kore açısından düşününce son derece haklılar. Türkiye gibi ülkelerinin yol geçen hanı olmasını istemiyorlar. Durum böyle olunca Güney Korelilere de kızamıyorsunuz.

Özetle bu yazının yazıldığı Ekim 2022 tarihinde durum böyleydi. Kasım 2022’de daha da ağır bir süreci Japonya girişinde yaşadık.

Güney Kore’de yaklaşık bir ay kaldık. Hem Güney Kore’ye hem de Korelilere aşık olduk. “Kardeş ülke” deyip halk bizi bağrına bastı. Türkiye’yi ve Türkleri çok seviyorlar.

Güney Kore seyahatimiz ve Güney Kore bisiklet turumuzla ilgili yazılarımız da yakında sitemizde yerini alacak.

GÜNEY KORE VİZESİ NASIL ALINIR? K-ETA İLE GÜNEY KORE’YE SEYAHAT yazısı ilk önce üzerinde ortaya çıktı.

BİSİKLETLE İRAN TURU: TAHT-I SÜLEYMAN’A GİDİYORUZ

Dünyaperestiz — Wed, 20 Jul 2022 20:55:46 +0000

Bisikletle İran Turu nihayet başlıyor. Tebriz’de geçirdiğimiz 5 gece 6 günden sonra pedalların çevrilme, tekerlerin dönme zamanı gelmişti. Oldukça heyecanlıydık. Kolay değil neredeyse 6 yıldır bugünün hayaliyle yaşıyorduk, bir gün bile dile getirmediğimiz gün olmuyordu.

Tebriz’e bisikletlerimizle ulaştığımızda “evet sanırım hayalimiz gerçek oluyor.” demiştik. Ancak yine de eksik bir şey vardı. O eksik ise bisikletlerimizle alacağımız yol, geçeceğimiz şehirler ve ülkelerdi.

Şimdi artık İran’da bisikletlerle yola koyulma vakti geldi. Bugün tarihe geçsin yola çıkıyoruz.

Bu arada Tebriz gezimizi okumak için tıklayabilirsiniz.

Veda Zamanı

Çantalarımızı bir gece önce hazırlamıştık. Sabah kalkıp ilk işimiz odada güzel bir kahvaltı yapmak oluyor. Otelin hemen altında kahvaltı malzemeleri satan küçük bir dükkan var. Bal, peynir, kaymak vb.malzemeleri oradan alıyoruz. Kaldığımız süre boyunca zaman zaman otel odasında benzin ocağımızı açıp hem kahvaltı hem de akşam yemeklerini hazırladık.

Kahvaltıdan sonra da odayı boşaltıp, tüm çantaları ve bisikletleri otelin önüne indiriyoruz. Otelin sahibi Ahmet Abi ile de vedalaşıp, Erfan ve Omid’in dükkanına doğru pedallıyoruz.

Pedallıyoruz pedallamasına da ben gidonu kontrol edemiyorum. Defalarca tura çıkmış olmama rağmen bisikletim ilk kez bu kadar yüklü ve önde de çantalarım var. Soulrider Frameworks’ten Yasin tur için bana yeni bir çelik maşa yapmıştı. Bisikletin açısı vs değişti tabi, bir süre sonra alışıyorum. Bir yandan da gözüm Yasemin’de… O da biraz gidonu ile boğuşuyor gibi ama daha hafif olduğu için çok da zorlanmıyor.

Kısa bir sürüşün ardından dükkana varıyoruz Omid her zamanki gibi dükkanda yok, nargile içmeye gitmiş. Erfan bizi karşılıyor. Soğuk bir şeyler içip vedalaşıyoruz. Omid’i de görmek isterdik ancak maalesef çok da vaktimiz yok.

Tebriz’den Bisikletlerle Ayrılıyoruz

Bir önce yazımızı okuyanlar (okumak için tıklayın) ve Vlog’u izleyenler (izlemek için tıklayın) hatırlayacaktır. Tebriz’de trafik tam bir kaos. Belki diğer İran şehirlerinde daha da kötü olacak ancak şu anda gördüğümüz tek İran şehri olduğu için “kaos” yakıştırmasını Tebriz alıyor. Fakat bir avantajımız var; Türk bayrağı… Bisikletlerimizin arkasına astığımız bayrakları görenler yol boyunca korna çalıp, selam veriyor. Bayrak bize bir koruyucu kalkan gibi… Burada Türkiye’den gelenleri çok seviyorlar. Bu nedenle trafikte de biraz ayrıcalıklıyız.

Bir an önce şehirden çıkmak istiyoruz. Çünkü bu kaos can sıkıcı olabiliyor. Ancak gelin görün ki şehirden çıkmak o kadar da kolay değil. Git git bitmiyor bu şehir… O an şehrin aslında ne kadar büyük olduğunu bir kez daha fark ediyoruz. Biz yürüyerek önemli tüm noktaları gezdik evet ama bir de şehrin dışındaki mahalleler varmış.

Neyse, yaklaşık bir 20 km sürdükten sonra karnımız acıkıyoruz. Bir hamburgerci buluyoruz. Adı, “Hi Burger”. İçeri girip siparişimizi veriyoruz. Burada bir noktaya değinmekte fayda var. Hamburgeri gözünüzde Türkiye’de aldıklarınızla eşdeğer bir boyutta düşünmeyin. İran’da hamburger devasa büyük geliyor. 3 hamburger, 3 kola ve ortaya da bir patates söylüyoruz. Fazlasıyla doyurucu bir menü, zaten bitirmek için kendimizi zorluyoruz. 270.000 toman (yaklaşık 135 TL) ödeme yapıyoruz. Tabi öncesinde bir taarof (taruf) seremonisi eksik olmuyor.

İran’da Riyal & Toman farkı yazımız için buraya, İran’da taarof (taruf) geleneği ile ilgili yazımız için de buraya tıklayabilirsiniz.

Tabi yemek yerken hamburgerci ile de muhabbet ilerliyor. Hem Türkiye’den gelmemiz hem de bisikletle gelmiş olmamızdan dolayı ilgi kaynağıyız. Çıkışta hatıra fotoğrafımızı çektirip, yola devam ediyoruz.

Basmenj’e Hoş Geldiniz

Dürüst olmak gerekirse Tebriz’den ne ara çıktık da yeni bir şehre geldik anlamadık. “Biz ne zaman Tebriz’den çıkarız acaba?” diye kendimize sorarken bir anda karşımıza BASMENJ yazılı bir meydan çıktı. Evet, Tebriz’den çıkmış ve yeni bir şehre gelmiştik. Küçük bir şehir, hızlıca pedallayıp, son yokuşunu da çıkıyoruz.

Zaten Tebriz’den geç saatte çıkmıştık. 35 km sonunda da havanın kararması yaklaşmıştı. Kamp yeri bulmak zorundaydık. Haritaya bakıyoruz Kuru Göl diye bir yer gözümüze çarpıyor. Ancak 25 km kadar ötede… Ortalama 10-12 km/s hızla gittiğimizi düşünürsek hava kararmadan oraya varmamız mümkün değil.

Abgoosh yapan bir dükkanın önündeyiz. Türk bayrağını gören bir abi yanımıza geliyor. Konuşmaya başlıyoruz. Selamlaşma ve Türkiye’den gelme mevzusunu konuştuktan sonra nerede kamp kurabileceğimizi soruyoruz. O sırada Abgoosh dükkanının sahibi de yanımıza geliyor. Bize bu yakınlarda kamp kurabileceğimiz bir yer olmadığını, tamamen otoyol kenarı olduğunu söylüyorlar. Dükkanın sahibinin adı Kerim. Kerim Abi, ısrarla gidemeyeceğimizi, yol kenarında kamp kurmanın iyi olmayacağını üstüne basa basa söylüyor. Basmenj’e dönüp, şehirdeki Park-ı Misafir’de çadır kurabileceğimizi de ekliyor. Kerim Abi’nin samimi ve dostane konuşması güven veriyor. “Siz gidin ben de 20.00’de dükkanı kapatıp, 22.00’de geleyim. Kızı da alırım parkta oynar.” diyor. Biz her ne kadar gerek yok, biz başımızın çaresine bakarız desek de gelecek gibi duruyor. İçimizden “taarof” diye düşünmeden de edemiyoruz. Vedalaşıp, geldiğimiz 6,5 km yolu aynen geri dönüyoruz. Park-ı Misafir’i bulup bir kamelyanın altına çöküyoruz. Park, geniş bir alana yayılmış. İçerisinde güvenlik, WC, çeşme de var. Güvenlikle konuşuyoruz “Tamam, kalabilirsiniz” diyor. İran’da ilk kampımızı bir parkta yapacağız.

İran Misafirperverliğiyle Tanışıyoruz

Hava kararmaya yakın çadırımızı kuruyoruz. Yemeğimizi yapıp yiyoruz. Menü de bulgur pilavı ve tarhana çorbası var. Yemeği bitirip, bulaşıkları hallettikten sonra oturuyoruz. Ben (Murat), Yasemin ve Mali’ye “Saat 22.00’ye gelmek üzere, taarof yapmış adam” dememin üzerinden sadece 5 dakika geçiyor. Saat, tam 22.00’de Kerim Abi parka eşi ve çocuklarıyla birlikte gelince çok şaşırıyoruz. Üstelik ellerinde de bir sürü yemek ve içecek var.

Sonrasında gece 12’ye kadar Kerim Abi, eşi Pervane Abla, çocukları Mobin ve Mobina ile çok keyifli bir sohbete dalıyoruz. İran’dan, Tebriz’den, Kerim Abi ve Pervane Abla’nın birbirlerine olan aşklarından, çocuklarından, bizlerden ve ailelerimizden konuşuyoruz. En çok da Kerim Abi ve Pervane Abla’nın birbirlerine olan sevgileri ve aşkları dikkatimizi çekiyor. O kadar misafirperver ve iyi niyetli insanlar ki… Onlar için olabilecek tüm iyi dilekleri diliyoruz. Çocukları Mobin, üniversiteyi bitirmek üzere, Mobina ise ilkokula gidiyor. Mobin, İstanbul’daki üniversitelerden davet de almış. Ancak Pervane Abla’nın içi el vermemiş çocuğundan ayrılmaya… Pervane Abla’ya Mobin’i İstanbul’a göndermesini söylüyoruz.

Zaman hızlı geçiyor. Basmenj geceleri soğuk oluyormuş. Dışarıda üşümeye başlıyoruz. Saat de artık geç olmuştu. Kerim Abi ve ailesi toplanıyor. Ancak Kerim Abi soğuğu görünce ısrarla bizi eve götürmek istiyor. Evleri küçükmüş, en başta da o yüzden bizi davet etmediklerini biliyoruz; çünkü defalarca özür dilediler. Şimdi Kerim Abi, üşüyeceksiniz burada diyerek ısrarla bizi eve götürmek istiyor. Ona tulumlarımızı ve kıyafetlerimizi gösteriyoruz. Daha önce karda yaptığımız kamplarımızı gösteriyoruz. İkna ediyoruz. Yarın sabah saat 10.00’da dükkana gelip, kahvaltı yapacaksınız diye bizden söz alıyor.

Yarın görüşmek üzere vedalaşıyoruz. Biz de çadırlarımıza giriyoruz. İran’da ilk kampımızı bir parkta, kamelya altında yapıyor olmak garip olsa da bunun normal olduğunu sonraları anlayacağız. Çadırda, halkın ne kadar misafirperver ve içten olduğunu konuşuyoruz. Kerim Abi ve ailesinin bize gösterdiği ilgiye şaşkınlığımız uzun süre devam ediyor.

Sabah kalkıp, hazırlanmamız biraz vakit alıyor. Kerim Abi’ye saat 10.00 için söz vermiştik ancak anlaşılan yetişemeyeceğiz. Saat 10’da Kerim Abi arıyor. Dakik insan gerçekten… “Abi geliyoruz, yoldayız.” diyoruz. Dün akşam gidip, döndüğümüz yolu bir kez daha gidiyoruz. Saat 11’i geçerken Kerim Abi ile tanıştığımız dükkana varıyoruz. Kerim Abi, Azeri lehçesiyle “Nerede kaldınız!” diyor. Ardından hızlıca bizi içeri buyur ediyor. İran’da yerel birinde yaptığımız ilk kahvaltı olacağından Yasemin ve ben heyecanlıyız. Sofraya bir bir yiyecekler geliyor. Alıştığımız bir Türkiye kahvaltısı değil. Ancak bizim için çok zengin bir sofra hazırlamış.

Bu arada İran’da Türkiye’de satılan ekmekler gibi ekmek aramayın. Burada ekmeğe çörek diyorlar. İncecik, kağıt gibi, lavaş gibi bir şey… Bir de “berberi” dedikleri bir çeşit var. Bu da uzun mu uzun bir şey. Bizim alıştığımız ekmek yok. Tebriz’e vardığımızdan beri arıyoruz ancak bulamadık. Bir süre sonra da bulamayacağımızı zaten kabulleniyoruz. Yine fırın kavramları bizim gibi değil… Bir fırın ya da unlu mamüller dükkanları yok. Pastane gibi yerler var ancak sattıkları tek şey tatlı şeyler, onların deyimiyle “şirin”. Tatlıya, “şirin” diyorlar.

Neyse, biz dönelim Kerim Abi’ye… Kerim Abi, sofrada hiçbir şeyi eksik etmiyor. Bir güzel karnımızı doyuruyoruz. Kahvaltıdan sonra sohbet etmeye devam ediyoruz. Arabasını gösteriyor, içi Türkiye ile ilgili şeylerle dolu. Tam bir Türkiye sevdalısı Kerim Abi. Tabi ki en çok da İbrahim Tatlıses’i seviyor. Buraya geldiğimizden beri en çok duyduğumuz şeylerden biri de “İbrahim Tatlıses”. Sanım İran’da cumhurbaşkanlığına adaylığını koysa kazanır. O derece çok seviliyor.

Kerim Abi ile vedalaşıyoruz. Bize yolluk bir şeyler hazırlamak istiyor. Kabul etmiyoruz. Tembihliyor, “ne zaman neye ihtiyacınız olursa, beni arayın. pulunuz da biterse söyleyin göndereyim.” Gerçekten çok özel birisi. Hem kendisi hem de ailesi. İran’da evet taarof diye bir gerçek var. Ancak Kerim Abi’nin asla taarof yapmadığı bir gerçek. Kendisine ve ailesine ne kadar teşekkür etsek az olur.

Yola koyulma zamanı… Önümüzde bilmediğimiz uzun bir yol var. Yolda ilgi odağı olmaya devam ediyoruz. Yanımızdan bir SUV geçerken selam veriyor. Selamını alıp yola devam ediyoruz. Yarım saat sonra önümüz kesiliyor. Araçtakiler durduruyor bizi. Bir dizi emlak, market gibi dükkanların olduğu bir sıra var. “Nereden geliyorsunuz, nereye gidiyorsunuz” soruları başlıyor. Hava sıcak… Nasıl birileri olduklarını anlamaya çalışırken, dondurma ve su geliyor. Ardından emlak dükkanına davet ediyorlar. İçerisi klimalı, elimizde de soğuk su ve dondurma var. Hemen giriyoruz. Abiler yolda bizi görünce hemen hazırlık yapmışlar. İçlerinden biri de bisiklet turcusu. Konu konuyu açıyor, yarım saat hem dinleniyoruz hem de sohbet ediyoruz. Ardından da izin isteyip, pedallamaya devam ediyoruz.

İkinci Gece Kampımız Bostanabad’da

Kuru Göl’e gitmekten vazgeçmiştik. Hedefimiz artık Bostanabad kasabasındaki parka ulaşmak ve orada kalmak. Basmenj’deki Park-ı Misafir’de rahat bir gece geçirmiştik. Bu nedenle Bostanabad’daki parka çadır kurma fikri aklımıza yatmıştı. Hem parklarda su, güvenlik ve WC de var.

Ana yoldan değil, hemen yanındaki stabilize bir yoldan sürüyorduk. Sol tarafımızda ana yoldan vızır vızır araç geçerken, sağ tarafımız düzlükler ve dağlarla çevrili… Bir sürü ile karşılıyoruz, az ileride de çobanı görüyoruz. “Gelin çay içelim sonra yola devam edersiniz” diye sesleniyor. Bir yanımız içmek istiyor ancak diğer yanımız da yola devam etmek istiyor. Teşekkür edip, yola devam ediyoruz.

İlerlediğimiz stabilize yol çok geçmeden ana yola bağlanıyor. İran’da karayolları ağı Türkiye’deki gibi değil. Türkiye’de bir yerden yere giderken köy yollarından ya da alternatif başka yollardan gitmeniz de mümkün. İran’da belli başlı ana yollar var ve şehirleri birbirine bu yollar bağlıyor. Biz de ana yoldan ilerlemeye devam ettik. Çok keyifli bir yol değil, araçların gürültüsü rahatsız ediciydi.

Birkaç kilometre sonra karşımıza bir tünel çıkıyor. Evet, şimdi bir karar vermemiz lazım. Tüneller yolu kısaltıyor ancak bisikletliler için tehlikeli yerler. Neden? Araçların egzozundan çıkan zehirli gazlar tünelin içini dolduruyor. İran’daki araçların egzozunu düşününce karşımızdaki tünelin içinin bu gazlarla dolu olduğuna eminiz. Diğer bir neden tünelin içerisinde bizi fark edemeyip çarpabilirler. Peki alternatifimiz ne? Tünelin alternatif yolu da hemen karşımızdaki tepenin üzerinde duruyor. Üçümüz de orayı tırmanmak istemiyoruz. Tatsız, tuzsuz ve dik bir yol.

Maskelerimizi takıyoruz, artık ne kadar korursa. Önde ben (Murat), ortada Yasemin ve arkada da (Mali) olacak şekilde tünele giriyoruz. Aydınlatma fena değil, emniyet şeridi geniş… Korktuğumuz kadar kötü çıkmıyor. Ancak tünelden geçen kamyonların yankısı son derece ürkütücü. Genzimiz hafif yanmaya başlıyor. İçerisi egzozdan çıkan gazlarla dolu… Sür sür bitmiyor… İçimden “Kaç kilometre bu tünel?” diye geçirmeye başlıyorum. Kaç dakika gittik hatırlamıyorum ama tünel nihayet bitiyor. Geriye dönüp baktığımızda tünelin ağzından buram buram egzoz gazı çıktığını gördük. “İyi ölmedik burada” deyip, biraz dinleniyoruz. Ardından da toparlanıp pedallamaya devam ettik.

Tünelden sonra yol iniş… Birkaç saate Bostanabad’a varıyoruz. Parkı bulduk, ancak Basmenj’deki parka kıyasla çok kalabalık. Parkın bekçisi ile konuşup, kalabilmek için izin aldık. Etrafımızı çocuklar ve gençler sarıyor. Sorular, merakla incelmeler derken bir süre sonra rahatsızlık verici bir boyuta ulaşıyor. Birçoğunun derdi bir şekilde Türkiye’ye gelmek. Türkiye’ye nasıl gelebileceklerini, nasıl iş bulabileceklerini ve yardımcı olup olamayacağımızı soruyorlar. Bu arada biz Türk bayraklarını kapatmıştık. Çünkü parkta bizi tedirgin eden birşey vardı. Üç genç geldi, ellerinde çay ve kurabiyelerle… “Hoş geldiniz. Perçemi (bayrağı) kapatmayın, o bizim için kutsaldır. Yaşasın Azerbaycan” deyip, ikramlarını verip gittiler. “Yaşasın Azerbaycan” sözünü buradaki Azerbaycan Türkleri çok kullanıyor.

Geceyi parkta geçirip, sabah erkenden toplanıp yola koyuluyoruz. Ana yoldan devam ediyoruz ve araç trafiği tahmin edebileceğiniz üzere çok yoğun… Geniş emniyet şeridinden sürüyoruz.

Kum Fırtınasına Yakalandık

Fakat bugün hava da bir garip… Rüzgarlı ve rüzgar da maalesef tam karşıdan esiyor. Karşıdan esen rüzgar, bir süre sonra esmeyi bırakıp, kelimenin tam anlamıyla bizi dövmeye başladı. Üstelik zaman zaman kum fırtınası da ekleniyor. İlerlemek çok çok zor. Bisikleti ayakta tutmakta zorlanıyoruz. Hele ki hafif rampa tırmanmaya başlayınca, her şey daha da çekilmez oluyor. İşin kötü tarafı ise daha 20 kilometre bile süremedik.

Rüzgara kafa ata ata ilerlemeye çalışırken ileride bir araç ve şoförünü görüyoruz. Belli ki bizi bekliyor. Yaklaşınca tanımaya başlıyoruz. Sürpriz… Karşımızda Omid var. 🙂 Omid’i hatırlıyorsunuz. Tebriz’de bisikletlerimizi kurmuştu. Tahran’a gidiyormuş, bizi yolda görünce beklemiş. İyi de oldu… Biz dükkana vedalaşmaya gidince Omid yoktu. Onunla da burada vedalaşmış olduk. Rüzgardan dert yanıp, yola devam ediyoruz.

Artık yol ilerlenecek gibi değil… Tüm enerjimizi rüzgara verdik. Üstüne kum fırtınası da olunca iyice yıldık. Uzakta bir köyü gözümüze kestirdik. Oraya sürüyoruz. Türkçe adı ile “Akçaköy”… Hemen köyün bakkalına gidip, tanıtıyoruz kendimizi. Tabi ki Türkçe konuşuyorlar. Köye çadır kurmak için izin istiyoruz. Bir süre sonra evlerden birine konak olmamızı teklif ediyorlar. Ancak biz çadırda kalmakta ısrarcıyız.

Çadırlarımızı bir evi siper alıp kuruyoruz. O sırada köyün kadınları gelmeye başlıyor. Bir süre sonra da köydeki diğer insanlar. Ve ısrarla eve gelmemizi, burada harap olup üşüyeceğimizi söylüyorlar. Kendilerini en sonunda ikna ediyoruz. Bu sırada Yasemin ilgi odağı 🙂 Köyün teyzeleri onunla konuşuyor. Teyzelerden biri, bir ara gidip geliyor. Hanım Sultan isimli bu teyzemiz, kendi ördüğü atkı ve bereyi Yasemin’e hediye ediyor. Sonra da bize enfes bir ayran getiriyor. Sadık Amca ise yemek için çörek getiriyor. Köylüler etrafımızda resmen pervane oluyor. İlgi karşısında biz de biraz şaşkınız. Yemek hazırlıyoruz kendimize; menü de tarhana çorbası ve makarna var. Yemekten sonra Yasemin: “Ben teyzelere çay içmeye gideyim, belki masal da anlatırlar” deyip gidiyor. Yasemin, bu turda masal toplayacak. Biz de çadırlara çekiliyoruz. Birkaç saat sonra Yasemin yüzünde güller açarak geliyor. Sadık Amca’lara gitmiş. Sadık Amca, Şengül ile Mengül ve Cemşid Padişah masallarını anlatmış. Yasemin de kayda almış.

İyi hadi uyuyalım, yarın yolumuz uzun derken çadırın dışında bir ses duyuyorum. Hemen dışarı bakıyorum; Sadık Amca gelmiş. Elinde de battaniye… Yasemin üşümesin diye getirmiş. 🙂

Rahat bir gece geçiriyoruz. Zaten hemen uyumuşuz, o kadar yorgunduk ki… Sabah kahvaltımızı yapıyoruz. Bisikletleri toplayıp, köy bakkalına uğrayıp, veda ediyoruz.

İlk Kez İran Polisi Bizi Çeviriyor

Açık söylemek gerekirse bugün nasıl geçecek merak ediyoruz. Çünkü dün kum fırtınasına yakalandığımızda rüzgar bizi iyi hırpalamıştı. Ancak korktuğumuz olmuyor. Evet, rüzgar yine var ancak dünkü kadar şiddetli değil. Yol boyunca bayrağı görüp, selam verenlere karşılık veriyoruz. Biraz pedalladıktan sonra da ileride duran bir araç dikkatimizi çekiyor. Artık alıştık, bizi beklediğini biliyoruz. İki tane dost yolda kenara çekmiş gelmemizi bekliyor. Yanaşıp, hemen tanışıyoruz. Önce çay ikram ediyorlar, ardından da meyve. Bir tanesi Tebriz’de yaşıyor, diğeri ise Kanada’da yaşıyormuş. Ayaküstü sohbet ediyoruz. Ardından da teşekkür edip ayrılıyoruz. Meyve ve çay tam zamanında gelmişti. Acıkmaya başlamıştık. 10 dakika sonra da zaten bir dinlenme tesisine girip, çardağın bir tanesine yerleşiyoruz. Yemeğimizi yedikten sonra dikkatimizi biri çekiyor. Eski bir Vespa’sı var. Yanımıza geliyor, selamlaşıyoruz. Bu abimiz kalkmış, 40 yaşındaki Vespa’sı ile yollara düşmüş… Hem de İtalya’dan Hindistan’a gidiyor. İran’dan sonraki durağı Pakistan, ardından da Hindistan’a ulaşacakmış. İsmini bir türlü anlamadığımız ve sonrasında da tekrar sormaya utandığımız abimize sorularımızı arka arkaya soruyoruz. Kendisinin bir de blog sitesi var. Takip etmek isteyenler için adresi de buraya bırakalım. https://vespup.com/en/

Abimizle vedalaşıp biz de vakitlice yola koyuluyoruz. Daha gidecek çok yolumuz var. Dağ yolu rotasını seçtiğimizden önümüzdeki günler çok daha zor olacak. Uzun bir süre pedalladıktan sonra bir köye sapıyoruz. Yolu biraz karıştırdık gibi emin olmak istiyoruz. Köylülere soruyoruz… Ama sormasak daha iyiydi. Kendi aralarında (abartmıyorum) 30 dakika boyunca yolu tartıştılar. Bizim gösterdiğimiz haritaya da pek inanmadılar. En sonunda bir iki tanesinden işimize yarayacak bilgiler alabiliyoruz. Köyün dışında bir akarsu buluyoruz. Sazlıkların arasından dalıp, hem gözden uzak hem de yola yakın olacak şekilde kampımızı kuruyoruz. Yoldan gözükmek istemiyoruz. Tüm dikkatleri de üzerimizde toplamak istemediğimizden kendimizi gizleyecek bir noktayı seçiyoruz. 4 gün sonra otoyoldaki araç gürültüsünden uzak sessiz ve sakin bir gece geçirdik.

Sabah toparlanıp, kahvaltımızı yapıyoruz. Menü çok farklı değil; omlet, peynir, helva, domates, salatalık… Kahvaltıdan sonra da yola koyuluyoruz. Önümüzde Karaağaç diye bir kasaba var. Orada bir parkta çadır kurmaya niyetliyiz. Yolumuz da artık ana yoldan değil… Artık köy ve dağ yollarından gideceğiz. Taht-ı Süleyman yolunun asıl zor kısmı da şimdi başlıyor. Çünkü artık sadece dağlar var.

Yasemin ve Mali’yi önden gönderiyorum. Arkada kalıp biraz fotoğraf çekmek istedim. Ben fotoğraf çekerken bir kamyon durdu, içeriden bir abi inip selam verdi. Azerbaycan Türk’ü… Tanışma faslından sonra isminin Halil İbrahim olduğunu öğrendim. Telefon numarasını verdi ve bir sıkıntı olursa onu aramamı söyledi. Tabi bu sohbetten dolayı da Mali ve Yasemin’in biraz arkasında kaldım. Onlara yetişmek için hızlı bir şekilde sürerken, yanımdan beyaz bir Sapia geçiyor, içerideki iki kişi de geçerken iyice süzdü beni. Neyse dedim ve pedallamaya devam ettim. Yasemin ve Mali’ye yetiştiğimde Sapia’nın onları durduğunu ve pasaportlarını kontrol ettiğini gördüm. Bu Yasemin’le benim ilk kez İran’da polis kontrolüne takıldığımız andı. Gerçi ben takılmadım, Yasemin takılmış oldu. Çünkü bana bir şey demeden aynen geri gittiler. Dağın başında bizi nasıl bulduklarını hala merak ediyoruz.

Yeni Dostlarla Tanıştık

Üçümüz pedallamaya devam ediyoruz. Bir köyde mola verip, yemek yedik. Ardından pedallamaya devam… Akşam üzerine doğru Karaağaç’a varıyoruz. Karaağaç’ın tam girişinde otomobil tamircilerinin önünde bizi durduruyorlar. Aralarından biri öne çıkıp, tanışma faslını başlatıyor. Türkçesi de çok çok iyi. İsmi Mehdi… Hemen yanında arkadaşları var. Daha sonra da bisikletli biri daha geliyor. Onun da adı Habip… Medhi ve Habip bizim İran’da edindiğimiz en özel dostlarımızdan ikisi. Biz çadır kurmak için park sorarken, onlar ne yapıp edip Karaağaç’ta boş bir daire buldu ve bizim orada konak olmamızı sağladı. Habip bizi hemen anne ve babasının yaşadığı apartmanın karşı dairesine yerleştiriyor. Akşama da bir restoranda buluşmak üzere sözleşip, gidiyor. Bizim Dünyaperestiz olarak konuk olduğumuz ilk İran evi burası oluyor. Geniş bir salon, salonun bir parçası mutfak. Banyosu ve duşu da var. Gayet mutluyuz. Duş alıp, hazırlanıp bisikletlerimizle birlikte sözleştiğimiz restorana gidiyoruz. Kapıda Habip bizi dünyalar tatlısı kızı ile karşılıyor. İçeride ise Mehdi bizi bekliyor. Habip çok durmadan bize veda ediyor. Akşam çaya gelecekmiş. Mehdi, Yasemin, Mali ve ben de yemeğe oturuyoruz. Mehdi sofrada boş yer bırakmıyor. Birçok şey sipariş ediyor. Keyifli ve samimi bir sohbet yaparken, içeri sakallı iki kişi giriyor. Mehdi ile Farsça konuşmaya başlıyorlar. Sivil polisler… Pasaportlarımız alınıyor, her bir sayfa detaylı bir şekilde inceleniyor, fotoğrafları çekiliyor. Ancak dikkatimizi bir şey çekiyor; polisler pasaportta yazanları okuyamıyor. Benim yıllar önce aldığım Polonya vizesini, İran vizesi sanıyorlar. Oysa İran bizden vize istemiyor. Latin alfabesi ile yazıldığından ve Farsça dışında başka bir dil bilmediklerinden biraz saçmalıyorlar. Neyse gerekli işlemleri yapıp, notları alıp, durumu anlayınca “iyi akşamlar” deyip veda ediyorlar. Onlar gittikten sonra sohbetin keyfi kaldığı yerden devam ediyor. Mehdi, hesaba katiyen bizi karıştırmadan ödüyor. Çok ısrar ediyoruz ama Mehdi çok net. “Gelin, Karaağaç’ta bir tur atalım.” diyor. Dükkanına sürüp, bisikletleri dükkana koyuyoruz. Arabaya atlayıp, Karaağaç turuna başlıyoruz.

Karaağaç, küçük bir şehir, hatta kasaba. Bu yüzden yaptığımız tur da kısa sürüyor. Aklımızda kalan en ilginç bilgi ise kadınların girmesinin yasak olduğu bir caddesi var. İran’da sadece bir iki yerde böyle bir şey kalmış. Biri de Karaağaç. Mehdi’nin dükkana dönüp, bisikletleri alıyoruz. Yarın sabahtan vedalaşmak için sözleşip, ayrılıyoruz. Biz de eve pedallıyoruz.

Eve varmamızın hemen ardından da Habip, kızı Sevda ve kız kardeşi Solmaz ile çıkıp geliyor, arkasından da çaylar tabi ki. Uzun uzun sohbet ediyoruz. Habip, İran’da öğretmen. Aynı zamanda bisikletsever biri. Yarın bize bir arkadaşı ile beraber belli bir yere kadar bisikletle eşlik edeceğini söylüyor. Seviniyoruz. Habip’le de vedalaşıp, doğrudan uyku pozisyonu alıyoruz. Aşırı yorgunuz ve uyumamız lazım. O kadar yorgunuz ki sabah olduğunda, nasıl zamanın bu kadar hızlı geçtiğine isyan ediyoruz.

Rutin belli… Kalk, kahvaltı yap, hazırlan ve yola düş. Bu sefer çadır toplamak yok ama…

Yeni Arkadaşlarla Pedallıyoruz

Soluğu Mehdi’nin dükkanda alıyoruz. Çok iyi çocuk Mehdi, biz çok sevdik. Israrla İstanbul’a çağırıyoruz. Toyundan (düğününden) sonra hanımla geleceğine söz veriyor. Vedalaşıp, yola koyuluyoruz. Habip ve arkadaşı Davut ile buluşacağız. Aramızda da görev bölümü yapıyoruz. Mali, benzin ocakları için yakıt almaya gidiyor, ben ve Yasemin de erzak almak için markete. Markete varıyoruz, o da ne! İçeride röportaj var, bizim sokak röportajları gibi ama Karaağaç’ın yerel kanalıymış. Tabi hemen muhabirin dikkatini çekiyoruz ancak bizimle hemen ilgilenmiyor. Market sahibi ile İran’daki pahalılık üzerine bir röportaj yapıyor. Biz İran’a gelmeden hemen önce fiyatlarda yüzde 300 gibi bir artış olmuş. Neyse, muhabir işini bitiriyor ve sonra bana dönüyor. Röportaj yapmak istediğini söylüyor. “Tamam” diyorum kibarlık olsun diye. Ancak marketin önü bir anda kalabalık oluyor. Tamamen ilgi odağı biziz, Mali de hala ortalıkta yok. Yasemin de aradan kenara çekildi. Ben, muhabir ve kalabalık ile kaldım. Karaağaç ile ilgili birkaç güzelleme yapıp ve teşekkür ediyorum. Tekrar etmemi istedikleri Azerice-Farsça karışık bir cümle söylüyorlar. Onu da tekrar ediyorum. Birbirimize teşekkür edip, ayrılıyoruz.

Pedallamaya beş kişi devam ediyoruz. Tebriz’den ayrılalı neredeyse bir hafta olacak ve ilk kez aramıza birileri katılıyor. Mutlu oluyoruz. Genelde Mali, Habip ve Davud önden sürüyorlar. Yasemin ve ben de arkadan devam ediyoruz. Artık dağ yollarında olduğumuzdan tırmanış çok fazla var. Yasemin de henüz alışma safhasında. Habip sürekli, yokuşların az kaldığını söylüyor Yasemin’e… Yasemin ise aynı fikirde değil 🙂 Artık Habip ile Yasemin arasında bu konu bir şaka konusu olmaya başlıyor. Yasemin sorup, Habip yanıtladığında artık gülmeye başlıyoruz. 15 kilometre kadar gitmiştik ki Yasemin’le uzaktan bizim çocukların yanında beyaz bir araba görüyoruz. Herhalde yine polisler geldi diye düşünüyoruz. Yanlarına gittiğimizde ise büyük bir sürpriz bizi bekliyor. Mehdi… İşlerini halledip, arabaya atlayıp gelmiş. En çok Yasemin seviniyor; hemen çantalarını çıkarıp, Mehdi’nin arabaya atıyor. Boş bisikletle yola devam ediyor. Mehdi de biraz ileride piknik yapacağımız yol kenarındaki yere sürüyor. Mehdi’nin yanına varıyoruz. Şimdi bahsetmeyi atladık ama Habip ve Davut’ta dikkatimizi çeken birşey vardı. Sırt çantaları ile sürüyorlardı ve çantaları doluydu. Meğer bize yiyecek taşıyorlarmış. Hemen sofrayı donatıyorlar, bir güzel karnımızı doyuruyoruz. Bu esnada da Habip, rota üzerindeki bir köydeki arkadaşını arıyor. Aradığı arkadaşının ismi Sadık, bizim geleceğimizi söylüyor ve konak edilmemizi istiyor. Köy uzakta, varamayabiliriz. Ancak Habip, yolun iyi olduğunu ve varabileceğimizi söylüyor. “Tamam” diyoruz. Yemekten sonra Habip, Mehdi ve Davut ile vedalaşıyoruz.

Harika insanlar… Tertemiz, iyi kalpli, misafirperver ve yardımseverler. Kalbimize, yüreğimize dokunuyorlar.

Pedallamaya devam ediyoruz. Biraz ilerliyoruz ki bir araç duruyor. Karaağaç Belediye Başkanı. Geldiğimizden haberi vardı. Ayaküstü bir sohbet ediyoruz, “Hadi pedal basın da yetişin” diyor.

En Zorlu Rotamız

Pedalı basıyoruz, basmasına da… Bir süre sonra benim bisiklette bir gariplik var. Önce ön frenim, hemen ardından da arka frenim boşalıyor. Yokuş aşağı iniyorum, hızım da 40 km/s yakın, yol da virajlı. Soğukkanlı olmaya çalışıp, bisikleti ayaklarımla kontrollü bir şekilde durduruyorum. Hemen arkamdan gelen Mali, o şekilde bisikleti durdurduğumu görünce yanıma gelip sorunu soruyor. Hava sıcak, çok sıcak… Gölge de yok bakacak. Az ileri daha sürüyoruz. Yok, gölge yok. Bisikleti boşaltıyorum. Teknik olarak Mali kadar bisiklete hakim değilim. Disk fren bakım ve tamirine ise hiç hakim değilim. Disk fren bakım setini çıkarıyorum. Mali, yağ basmayı biliyor. Hem fren haznesinden hem de kaliperden yağ kaçırmış. Yeniden yağ basıyoruz ama geçici çözüm. Çünkü kalipere giden hortum yerinden çok oynuyor. Neyse idare edeceğiz böyle Zanjan’a kadar. Oraya varmamıza da bir hafta var.

Bu esnada yanımızda bir araç duruyor. Israrla konak olmamızı istiyor fakat bizim bu sorunu halledip, yola koyulmamız lazım. Kibarca kabul etmeyip, gönderiyoruz. Bisikleti toparlayıp, pedallamaya devam ediyoruz. Önümüzde çok çetin bir yol var ve akşam karanlığına asla kalmak istemiyoruz.

Sürdüğümüz yolda coğrafya bir süre sonra değişiyor. Ağaçlarla dolu bir vadide ilerliyoruz. Zaman zaman sağımızda zaman zamansa solumuzda bir dere akıyor. Yolun güzelliği bizi mutlu ediyor etmesine de artık yorulduk. Varmamıza da daha var. Hava da kararmaya başladı. Anlaşıldı! Gece karanlığında ancak varabileceğiz. Akşam 21.00’e doğru koyun sürülerini ve çobanları görmeye başlıyoruz. Sürüleri köye götürüyorlar. Köy yakınımızda demek ki… Köy, kısa bir süre sonra kendisini gösteriyor. Köyün girişinde çobanlara Sadık’ı aradığımızı söylüyoruz. Bir süre sonra da Sadık geliyor. Bizi köydeki evlerine götürüyor.

Çok yorgunuz… Eve varınca seviniyoruz. Bir avluya bisikletlerimizi koyduktan sonra eve geçiyoruz. Geniş bir salon ve mutfaktan oluşuyor. Sadık ve kardeşi Ali bizi eve davet ediyorlar. Evde bir süre sonra annesi ve kardeşleri de geliyor. Bize özel bir sofra hazırlıyorlar. Sofrada İran’da çok sevdiğimiz ev yapımı ayranları da var. Karnımızı doyururken, Tahran’dan misafirlerinin de geleceğini öğreniyoruz. Aslında biraz Sadık’lar bizi rica üzerine konak olarak kabul etmiş de olabilirler. Yemekten sonra misafirleri de geliyor. Onlarla da biraz sohbet ediyoruz. Hikayemizi anlatıyoruz. Ancak bir yandan da bir an önce uyumak için can atıyoruz. Belli ki burada yatmayacağız. Sadık ve kardeşi bizi yatacağımız yere götürüyor. Evin arkasında avludan geçen bir yoldan ilerliyoruz. Ahırın hemen üzerinde eski bir köy odası daha var. Ali ve eşi burada kalıyor anladığımız kadarıyla. Bize yer yatakları seriliyor. Ali de paravanın diğer tarafında uyuyacak. Uyuyacağız derken Sadık ve Ali odaya geliyor. Çay ve çekirdek getiriyorlar. Uzun bir sohbet de orada başlıyor. Ancak dayanacak gibi değiliz, sürekli gözlerimiz kapanıyor. Konak olmak güzel bir şey ancak özgür olamıyorsunuz. Sonuçta misafiriz… Bir buçuk saat kadar sonra gecenin bir vakti uyumak için yataklara çekiliyoruz.

Sabah uyanacak gibi değiliz. Çok yorgunuz. Sadık geliyor, kahvaltı getiriyor. Haliyle uyanıyoruz. Kahvaltı ise ekmek, tereyağı ve bal… Biraz acele ettiriyorlar bizi. Bir an önce göndermek ister gibiler. Misafirlerinden dolayı olduğunu düşünüyoruz. Kahvaltıdan sonra hızlı bir şekilde toparlanıyoruz. Güzel bir haber var. Sadık bizi traktörle bir yere kadar götürecek. Köyün hemen çıkışında bisikletlerle geçmenin neredeyse imkansız olduğu bir yokuş var. Çok bozuk bir yol ve 3 km kadar bir mesafesi var. Orayı elimizle iterek geçecektik. Çok dik bir yokuş. Bizi traktörle oradan geçirecekler. Bu habere çok seviniyoruz.

Bisikletleri alelacele traktöre yüklüyoruz. Alelacele çünkü anlamsız bir telaşla bizi göndermek istiyorlar. Aslında bir yandan da anlıyoruz. Misafirleri var ve öğlen mevlüd gibi bir şey olacakmış. Traktörün önüne Yasemin ve Mali oturuyor, ben (Murat) ise kasada bisikletlerle bu yolculuğu yapacağım. Yolculuk başladıktan kısa süre sonra kasada ne kadar yanlış bir şekilde oturduğumu anlıyorum. Bisikletler kayıyor, altında sıkışıyorum. Bir yandan da sarsıntıdan sürekli belimi vuruyorum. Neredeyse bir saatlik bir çıkışın ardından harap halde kasadan iniyorum. Sadık ve arkadaşı ile vedalaşıyoruz. Bu arada onlar gittikten sonra fark ediyoruz. Biz şapkalarımızı aşağıda unutmuşuz, Mali’nin de oldukça pahalı ön farı sarsıntıdan yolda düşmüş. Şapkalar neyse de aydınlatmaya yazık oldu.

2600 metredeyiz. Çantaları takıyoruz, pedallamak için hazırlanıyoruz. Artık Taht-ı Süleyman’a çok az yolumuz kaldı. Ancak hala tırmanmamız gereken yokuşlar ve aşmamız gereken dağlar var. Yolun asfalt olacağını söylemişlerdi ancak uzun bir süre asfalt bir yol göremiyoruz. Bazı yollar hala karla kapalı, alternatif bir patikadan yola tekrar bağlanıyoruz. Yol gittikçe yormaya başladı. Traktörle çıktığımız yolu asla elimizde çıkamazdık ancak bisikletler hala elimizde… Çünkü son derece iki dik tırmanış var ve yüklü bisikletle oraları çıkmakta zorlanıyoruz. Uzun bir süre tırmandıktan sonra nihayet tırmanışları bitiriyoruz. Bu sırada Mali’nin ön bagajı kırılıyor. Cırt kelepçelerle tutturduk ancak ikimiz de bunun geçici bir çözüm olduğunu biliyoruz. Fakat akşamı da buluyoruz. Şimdi bu kadar tırmanmanın acısını uzun bir inişle çıkaracağız. Kendimizi inişe bırakıyoruz. Bir köyde durup, su tedariki yapıyoruz. Hala Türkçe konuşmaya da devam ediyoruz. Bir akarsuyu kamp noktası olarak gözümüze kestirdikten sonra çevresinde keşif yapmaya başlıyoruz. Akarsu kenarlarında kamp kurmak gerçekten keyifli. Suyun o dinlendirici sesiyle tüm gece rahat bir uyku çekebiliyorsunuz. Yer konusunda netleştikten sonra da çadırımızı kuruyoruz. Ne iki gündü… Tamam diğer günler de zordu ancak bu iki gün daha da zordu. Artık yolun sonuna gelmek üzereyiz. Taht-ı Süleyman çok yakın. Gerçekten merak ediyoruz bunca eziyete değmiş olacak mı diye… Yemeği yiyip, laflarken Yasemin kafa fenerini yakıyor ve dehşetle yüzüme bakıyor. “Murat ne oldu yüzüne” diyor. Anlamsızca bakıp, “Ne olmuş benim yüzüme” diyorum. Mali de şaşırıyor. “Söylesenize arkadaşlar” diyorum. Fotoğraf çekip gösterdiklerinde neden bu kadar şaşırıp, paniklediklerini anlıyorum. Çünkü bir gözüm yok… O kadar şişmiş ki kapanmış artık. Ve ben bunu hiç hissetmedim onlar söyleyene kadar. Böcek ya da sinek göz kapağımı ısırmış. Hemen böcek ısırmalarına karşı yanımıza aldığımız kremi sürüyorum. Sonra da gidip yatıyoruz. Suyun o dinlendirici sesi hemen kulaklarımızda. Günlerce otoyol kenarında yatmıştık. Doğanın sessizliği içerisinde uyumak gerçekten harika.

Sabah uyanır uyanmaz selfie çekiyorum. Aklım gözümde… Evet daha da kötü durumda diyebilirim. Kapanmış tamamen… Elden gelecek bir şey yok, bir haftaya geçer. Mali mideyi bozmuş. Dinlenmesi gerekiyor. Yolda dikkatli olmak gerekiyor. Ancak Mali biraz yemeyi seven biri ve bu yüzden ne bulursa yiyor. Onun midesi, benim gözüm derken yola biraz geç çıkıyoruz.

Yolda çok da farklı bir şey yok. Yine dağlar arasında yokuş çıkıp iniyoruz. Bir bakkalda yemek molası veriyor. Yemek dediğimiz de cips, kola vs. Bu yemek işini düzene koymamız gerekiyor. Kısa bir süre sonra Tikap – Zanjan yolunda buluyoruz kendimizi. Yol birleşirken Mali sağa döneceğiz demişti. Yaklaşık 5 km sonra yanlış tarafa döndüğümüzü anlıyoruz. Geri dönüp soldan devam ediyoruz. Maalesef bu yol, İran’da iyi anılar bırakmadı. O misafirperver İran halkından burada pek yok. Yol boyunca korna ile taciz edip, hareket yaptılar. İlk kez İran’da başımıza bunlar geldi. Tatsız bir durumdu ama koskoca ülkede çürük yerler de olacak tabi ki…

Taht-ı Süleyman’a Vardık

Ahmedabad’a kentine akşam üzeri vardık. Taht-ı Süleyman artık çok yakında… Bu akşam yakınlarında kamp kurmayı planlıyoruz. 10 km kadar daha gittikten sonra hedefimize varıyoruz. Ancak Yasemin’in hiç hali kalmadı. Çok yorgun, pedal çevirecek gibi değil. Cesaretlendirmek için elimden geleni yapıyorum. Bu arada kamp hazırlıklarına da başlıyoruz. Mali, çörek almaya gidiyor. Biz de Mali’yi bekliyoruz. O esnada eski, beyaz bir Pegeout otomobil yanımızda durup, İngilizce bir şeyler diyor. Türk olduğumuzu öğrenince de başlıyor Türkçe konuşmaya. Abimizin ismi Eyüp, Taht-ı Süleyman’a yakın bir yerde oteli varmış. Bizi oteline davet ediyor. Bu arada Lonely Planet İran kitabında da kendisinin olduğunu ekliyor. Telefondan çıkarıp bakıyorum kitaba. Lonely Planet her zaman için harika bir rehber olmuştur. Evet, kitapta var. Otel daveti çok cazip ancak bir türlü emin olamıyorum. Benim emin olamadığımı ve kaçamak yanıtlar verdiğimi görünce de “Ben, diğer İran’lılar gibi taarof yapmıyorum. Bu akşam misafirim olacaksınız o kadar” diyor. O esnada da Mali çöreklerle geliyor. Durumu açıklıyorum. Mali ile göz göze geliyoruz. Gözlerinde “Para istiyor mu?” sorusunu okuyabiliyorum. “Hayır” diye işaret yapınca, Mali de gülümsüyor. Teklifi kabul ediyoruz etmesine de bir sorunumuz var. Yasemin aşırı yorgun ve kalan kilometreleri nasıl gidecek bilmiyoruz. Eyüp Abi’ye çantaları alır mı diye soruyoruz. Kendisi ise sadece çantaları değil, bisikleti ve Yasemin’i de alacağını söylüyor. Yasemin’i görmeniz gerek… Yeniden yaşam belirtisi gösteriyor bu teklifi duyunca. Hemen çantaları söküyor, bisikleti araca yüklüyoruz. Yasemin bize el sallayıp devam ediyor. Şimdi burada tabi ki bir güven meselesi var. 15 dakika önce tanıştığımız birine Yasemin’i emanet etmek riskli gözükebilir. Ancak yolda insanları anlayabiliyorsunuz. Kime güvenip, güvenmeyeceğinizi o an çözebiliyorsunuz. Yasemin gittikten sonra biz de Mali ile toparlanıp, Eyüp Abi’nin bize gösterdiği konuma doğru pedallamaya başlıyoruz. Pedalladıkça aslında ben de yorgun olduğumu anlıyorum. Bir süre sonra karşımızda Süleyman’ın Zindanı beliriyor. İhtişamlı duruyor. İlerleyen günlerde burayı da gezeceğiz. Yaklaşık bir saatlik bir sürüşün ardından Eyüp Abi’nin oteline varıyoruz. Otelin adı Ater Eco Resort. 5-6 odalı şirin bir otel. Otelin en güzel yanı ise doğrudan Süleyman Zindanı manzaralı olması.

Eyüp Abi otelde bize üç kişilik bir oda veriyor. Hemen sıcak duşa giriyoruz sırasıyla…. Buna gerçekten ihtiyacımız vardı çünkü günlerdir yıkanmamıştık. Birkaç saat sonra Eyüp Abi’nin arkadaşları da geldi. Bizden bahsetmiş. Yemekten sonra Ramin Abi, sazıyla Türkçe şarkılar çalıp söyledi. Bektaşiler ve söyledikleri türküler de Bektaşi türküleriydi. Yorgunduk ama sohbet ve türkü faslı da dinlendirici oldu.

Günler süren Taht-ı Süleyman yolculuğumuzda burada sonlanmış oldu. Zor ama keyifli bir rotaydı. Birçok sefer isyan ettik ancak dönüp arkamıza baktığımızda değdiğini kesinlikle söyleyebiliriz.

Eyüp Abi’nin otelinde yaşadıklarımız ve Taht-ı Süleyman gezimiz bir sonraki yazımızın konusu olacak. Okumak için tıklayabilirsiniz.

BİSİKLETLE İRAN TURU: TAHT-I SÜLEYMAN’A GİDİYORUZ yazısı ilk önce üzerinde ortaya çıktı.

İRAN PARA BİRİMİNİ TANIYALIM

Dünyaperestiz — Sat, 16 Jul 2022 17:09:00 +0000

İran’ın resmi para birimi İran Riyali’dir. 1932 yılında İran Dinarı yerine İran Riyali olarak tedavüle konulmuş. Uluslararası kısaltması ise IRR.

İran Riyali vs Toman

Bu genel bilgilerden sonra en çok merak edilen konuya gelelim. İran seyahatinizde parayı nasıl kullanacaksınız? İran sokaklarında alışveriş yaparken dikkatinizi iki şey çekecek. Birincisi sokaktaki seyyar satıcılara kadar herkesin POS makinesi olması ve İran halkının da ATM kartı ile alışveriş yapması. İkincisi ise bir şey aldığınızda ödeyeceğiniz paranın riyal olarak değil, “toman” olarak söylenmesi.

Peki nasıl olacak? Elinizdeki banknotlarda riyal yazıyor. Hiç endişe etmeyin çok kolay. Hemen bir sıfır atıyorsunuz ve işte size toman. Örnek verelim hemen…

Markete gittiniz, alışverişinizi yaptınız. Kasiyer size Riyal olarak fiyatı da söyleyebilir ancak büyük ihtimalle toman diyecek. “150.000 toman” dediğini varsayalım. Aslında demek istediği 1.500.000 Riyal. Toman, resmi para birimi değil. Halk arasında bir sıfır atılarak toman şeklinde ifade ediliyor. Hatta doğrudan “150 toman” diyen de çok olacaktır.

Daha küçük sayılarla örnek verelim. Yemek yediniz ve hesap 75.000 toman (tümen / tumen) tuttu. Aslında 750.000 İran Riyali. Toman (tümen/ tumen) resmi para birimi değil dedik. Ancak restoran menülerinde bile İran Riyali değil, toman (tümen / tumen) olarak yazıyor.

Kısa bir süre sonra Riyal & Toman ilişkisini alışacaksınız. Hatta Riyal sadece para üzerinde göreceğiniz bir ifade olarak kalacak.

İran ile ilgili sorularınız olursa bize yorum bırakarak ya da e-posta atarak ulaşabilirsiniz.

İran seyahat yazılarımızı okumak için tıklayabilirsiniz.

İRAN PARA BİRİMİNİ TANIYALIM yazısı ilk önce üzerinde ortaya çıktı.

İRAN’DA TAAROF (TARUF) GELENEĞİ

Dünyaperestiz — Sat, 16 Jul 2022 10:22:10 +0000

Her ülkenin kendisine sosyal hayatına etki eden özgü adetleri, gelenekleri vardır. İran’da bu konuda bilinmesi ve keşfedilmesi gereken başta gelen gelenek taarof (taruf) geleneğidir. İran’da gezilecek yerler, İran’da yenilecek yemekler gibi konuları araştırırken İran kültürü ile ilgili araştırma yapmak da önemli.

Gelin İran’da taarof (taruf) geleneği neymiş kısaca bakalım.

İran’a Hoşgeldiniz!

İran topraklarına ayak bastınız. Hoş geldiniz! Belki havalimanındasınız, taksiye biniyorsunuz ve kalacağınız otele gidiyorsunuz. Taksicinin Türkçe bilme ihtimali çok yüksek. Bu sayede sohbet etme şansınız da oluyor. Otelin önünde taksi duruyor. Ücretini uzatıyorsunuz fakat taksici “konak ol, kabul olmaz” diyor. Şaşırıyorsunuz, içinizden “Ne kadar iyi insanlar var” deyip, teşekkür ettikten sonra taksi ücretini ödemeden iniyorsunuz. Ve büyük bir hata yapıyorsunuz. Evet, sakın böyle bir şey yapmayın. Taksi sadece bir örnek. Marketten su alırken bile buna rastlayacaksınız. Size sadece “taarof” (taruf) yapılıyor.

Taarof (Taruf) Nedir?

Asıl İran’a şimdi hoş geldiniz. Taarof (taruf), İran’da gezeceksekseniz öğrenmeniz gereken ilk şeylerden biri. Farslara özgü bu adet sadece İran’da var. Biz başka bir ülkede görmedik. Taarof (taruf), İran’da sosyal ilişkileri belirleyen en önemli adetlerden biri. Türkçe karşılığını günlük dille özetleyecek olursak; “İstemem, yan cebime koy” diyebiliriz. Ancak bilimsel bir bakış açısı ile bakarsak aslında yapmak istediğinin ya da hissettiğinin tersini ifade etmektir taarof (taruf).

Mesela bir misafirliğe gittiniz size yemek teklif edildi ya da çay ikram edildi. Önce birkaç kere ret etmeniz gerekiyor. Bu sırada ev sahibi de size ısrar ediyor. Bir süre devam eden bu ritüelden sonra kabul edebilirsiniz. Size teklif edilen şeyi iki üç kez ret edip, öyle kabul etmelisiniz. Karşılıklı bir saygı gösterisi olarak İran’da algılanıyor ve sosyal ilişkiler için çok önemli.

Minnesota Üniversitesi’nde Ortadoğu uzmanı William O Beeman’a göre taarof’ta (taruf) temel konsept ‘alttan almak’ şeklinde ifade edilebilir. “Kişiler karşıdakinin statüsünü yükseltmeye, kendi statülerini düşürmeye çalışır. İran gibi hiyerarşiye dayalı bir toplumda bu davranış “sosyal istikrar sağlar, zira iki taraf da bunu yaptığında eşitlik sağlanmış olur”.

İran’a ilk geldiğiniz zaman kimin taarof (taruf)yaptığını, kimin yapmadığını anlamanız zor olabilir. Yerel halkla iç içe oldukça artık çok kolay bir şekilde kimin taarof (taruf) yaptığını, kimin yapmadığını ayırabileceksiniz. Zaten gerçekten samimi olanlar “Taarof yapmıyorum” diye ekliyor.

Taarof (taruf) önemli bir gelenek… İran’ı ziyaret edecekseniz taarof (taruf) geleneğini iyi anlamalı; misafirperver İran halkının adetlerine saygı duymalısınız.

İran’la ilgili aklınıza takılan her soruyu yorum bırakarak ya da bize e-posta atarak bize sorabilirsiniz.

İran gezi yazılarımıza ulaşmak için tıklayabilirsiniz.

İRAN’DA TAAROF (TARUF) GELENEĞİ yazısı ilk önce üzerinde ortaya çıktı.

BİSİKLETLE İRAN: BİR TÜRK ŞEHRİ TEBRİZ

Dünyaperestiz — Fri, 10 Jun 2022 17:34:27 +0000

Bisikletle Asya kıtasında pedal çevirmeyi 2017’den beri hayal ediyor, son iki senedir de eksik malzemelerimizi tamamlayarak hazırlanıyorduk. Planımız, Mali ve Turgay ile beraber Van’dan pedallamaya başlayarak İran’a girmekti. Ancak her zaman hayatın sürprizleri vardır. Bize de Nisan sonu yaklaşırken hayat sürprizlerini gösterdi. Önce Yasemin’in babasının rahatsızlığı ve hemen arkasından da babaannesinin vefatı bizi sarstı. Yasemin’in doktora savunması da ertelenince Mali ve Turgay önden yola çıktılar. Turgay işten izin almıştı. Bizden önce geri dönecekti. Mali’yle ise 15 Mayıs’ta Tebriz’de buluşmak için sözleştik. Bisikletlerimizi alıp Tebriz’e uçakla gitmeye karar verdik.

Ve o gün geldi…

Yıllardır hayalini kurduğumuz an gelmişti. Fakat yolculuğa çıkmak için heyecanlanacak vakit ne yazık ki kalmamıştı. Yasemin’in doktora savunması, tura hazırlanma derken, dostlarımızla vedalaşacak zaman bile bulamadık. Ailemizle kısa bir vedalaşmadan sonra yola koyulduk. Yola çıktığımız an ise ailelerimizden ayrılmanın bizi bu kadar sarsacağını tahmin edememiştik. Aslında tahmin edemediğimiz birçok şey vardı. Bisikletle böylesine uzun bir yolculuk nasıl olacaktı? Geçeceğimiz ülkeler, şehirler, tanışacağımız ve karşılaşacağımız insanlar… Hiçbirini tahmin edemiyorduk. Bunu bize yol gösterecekti…

TEBRİZ YOLCULUĞU BAŞLIYOR

14 Mayıs Cumartesi akşamı dostumuz Ahmet’in ayarladığı nakliye ile bisikletlerimizi ve çantalarımızı alıp İstanbul Havalimanı’na gittik. Yol boyunca Ahmet’in arkadaşı ile lafladık ancak aklımız hala çıktığımız yolda ve ailelerimizdeydi. Özellikle erken gitmek istedik. Uçağımız 15 Mayıs gecesi saat 01.15’te kalkacaktı; biz ise akşam 20.00’de havalimanındaydık. Burada bizi yine bir sürpriz bekliyordu. Kontuardaki görevli İran’ın PCR istediğini söyledi. Oysa THY böyle bir bilgi bize vermemişti. Pegasus sitesinde de İran’ın PCR istemediğini, 3 aşının yeterli olduğu yazıyordu. Meğer sadece kendi vatandaşları için geçerliymiş. Hızlı bir şekilde kişi başı 250 TL vererek PCR testi yaptırdık.

MERHABA İRAN!

İstanbul’dan 01.15’te kalkan uçağımız, İran saati ile 05.30’da Tebriz’e indi. Tebriz Havalimanı son derece küçük bir havalimanı… Karşılaştırmak gerekirse bir zamanlar Uşak’ta faaliyet gösteren havalimanı gibi diyebiliriz. Anadolu’nun diğer orta ve büyük havalimanları ile karşılaştırılamayacak kadar küçük. Kalabalığı takip edip sıraya giriyoruz. Yine stresliyiz… Aklımıza takılan iki konu var. Bir içeri bizi alacaklar mı diğeri ise bizi aldıktan sonra bisikletleri alacaklar mı? Pasaport polisinin önüne geliyoruz. Pasaportlarımızı inceliyor, sonrasında son derece sıcak kanlı bir şekilde “hoş geldiniz” diyor. Biz de rahatlıyoruz… İlk aşamayı geçmiştik. Şimdi sıra çantalarımıza ve diğer eşyalarımıza geldi. Bisikletleri pek de dikkatli olmayacak bir şekilde bagaj teslim noktasına atıyorlar. Biz de alıp gümrük için x-ray’de bekliyoruz. Yaklaştıkça gümrük memuru ile göz göze gelmeye başlıyoruz. Bir bize bakıyor, bir de bagajlarımıza ve kocaman bisiklet kutularımıza… X-ray cihazına ulaşıyoruz. Tahmin ettiğimiz gibi o bakışmalar boşuna değil. Bisiklet kutularını açmamızı istiyor. “Peki”, deyip açıyoruz. Memur, “Bisikletler yeni” diye tutturmaya başlıyor. “Hayır abicim ne yenisi, çizikleri görmüyor musun?” diyorum. Fiyatını soruyor, birkaç saçma sapan soru daha sorup bizi gönderiyor. Böylece ikinci aşamayı da geçip, görmeyi en çok istediğimiz asıl kişi ile yani Mali ile nihayet kavuşuyoruz. Mali bizi beklerken İran’ın kuzeyini bisikletle turlamış ve bizimle buluşmak üzere yeniden Tebriz’e gelmişti.

Hasret giderdikten sonra hemen havalimanı dışında iki taksi ile anlaşıp yola koyuluyoruz. İstikamet Omid ve Erfan’ın bisiklet dükkanı. Turgay ve Mali, Tebriz’deyken ikisi ile tanışmıştı. Bisikletlerimizi burada yeniden ayağa kaldıracağız.

Tebriz Havalimanı şehir merkezine çok yakın, 15-20 dakikada dükkanın önüne geliyoruz. İki taksi için 100.000 tümen ödüyoruz. Yaklaşık 50 Türk Lirası…

Erfan henüz gelmemişti. Bir süre sonra o da geliyor ve dükkanı açıyor. Ardından da Omid geliyor. Yasemin, Mali ile otele yerleşmek için giderken ben de dükkanda bisikletlerin kurulumuna eşlik ediyorum. Mali dönene kadar bisikletler hazır oluyor. Akşam 16.00’da Erfan ile buluşmak ve şehirde kısa bir bisiklet turu yapmak için sözleşiyoruz. Ardından biz de otelin yolunu tutuyoruz.

TEBRİZ’DE KONAKLAMA

Biz gelmeden önce Turgay ile Mali’nin kaldığı Derya Hostel’e doğru gidiyoruz. Otel, Gülistan Park’ın orada.

İlk bakışta hostel çok da iyi gibi gelmiyor. Ancak şehirdeki diğer ucuz hostellerle kıyaslayınca gayet iyi durumda. Biz hostelde üç kişilik odada kaldık. Oda ücreti olarak da 260.000 tümen’e yani 130 TL’ye kaldık. Aslında fiyat daha yüksek… Hem Mali ve Turgay’ın daha önce kalmış olmasından hem de Türkiyeli olmamızdan dolayı diğer Avrupalı turistlerden daha uygun fiyata kaldık. Avrupalı turistler çift kişilik odada 11 Euro ödeyerek kalıyordu.

TEBRİZ’DE İLK PEDALLAMA

Oldukça yorgunuz… Uzun bir süre uyuyoruz. Ardından hazırlanıp, Erfan’ı bekliyoruz. Erfan tam saatinde yani 16.00’da hostelin önüne geldi. Tebriz’deki ilk bisiklet deneyimimiz olacak. Erfan bizi, Şah Gölü denilen bir parka götüreceğini söylüyor. Tabelalarda ismini El-Goli olarak görüyoruz. Ancak Tebriz’de halk arasında Şah Gölü olarak isimlendiriliyor. Erfan’dan ve Tebriz’deki halktan dinlediğimiz kadarıyla buranın ilk zamanlar tarımsal amaçlı bir su kaynağı olduğunu, Kaçar Hanedanlığı döneminde ise yazlık saray olarak kullanıldığını öğreniyoruz. Sarayın, bugünkü parkın merkezinde yer alan havuzun derinliği ise 12 metreymiş. 1979’da İran’daki İslam Devriminden sonra ismi El-Goli olarak değiştirilmiş. Saray kısmı ise bugün restoran olarak hizmet veriyor.

Şah Gölü’ne gidene kadar iki şeyi fark ediyoruz. Birincisi sonraki günlerde daha iyi anlayacağımız İran şoförlerinin delice araç kullandığını… Tebriz’de trafik tam bir kaos; nereden ne çıkacağı, araçların ne zaman ne yapacağı anlaşılmıyor. İstanbul’daki şoförlere bir daha kızmayacağımıza dair söz veriyoruz.

İkinci fark ettiğimiz şey ise hala Türkiye’de olduğumuz… Hani biz İran’a gelmiştik! Herkes Türkçe konuşuyor, her yerde Türkçe şarkılar çalıyor ve Türk bayrağını gören herkes bizi selamlamaya geliyor. Sonraki günlerde çok daha iyi anlayacaktık İran’da Azerbaycan bölgesindeki misafirperverliği ancak bu başka bir yazının konusu olacak. Sadece şunu diyelim; İran’da 40 milyon Türk yaşıyor. Evet, yanlış okumadınız; 40 milyon. Tebriz de bir Türk şehri ve Türkiye’den gelenlere inanılmaz bir ilgi var. Bunları ayrı bir yazıda size anlatacağız.

20 kilometre sürdürdükten sonra Şah Gölü’ne varıyoruz. Şah Gölü, Tebriz halkı için çok önemli bir mesire yeri. Halk buraya akın ediyor. Havuzun (havuz deyince aklınıza küçük bir şey gelmesin) çevresi çay bahçeleri ile dolu, etrafını yürüyüş yolları çeviriyor. Park alanı ise oldukça büyük… Gölün etrafı dışında biraz daha yükseklere yayılan bir park alanı mevcut.

Kısaca parkı geziyoruz. Soğuk bir şeyler içip, kaldığımız otele sürüyoruz. Önce Tebriz Köftesi yiyoruz. Tebriz Köftesi’nin içinde et, pirinç, sarı bezelye ve çeşitli baharatlar var. Tadılması gereken bir lezzet ancak biz çok da bayılmadık. Yemek sonrası bisikletlerimizle otele dönerken birden bastıran sağanak yağmur yüzünden de sırılsıklam oluyoruz.

Artık yarın şehri gezmeye başlayacağız. Hala yol yorgunuyuz, yatar yatmaz da uyuyoruz.

TEBRİZ HAKKINDA BİLİNMESİ GEREKENLER

Tebriz ile ilgili deneyimlerimize dayanan bilgilerimizi aşağıda sizlerle paylaşıyoruz. Merak ettiğiniz her konu hakkında sorularınızı yoruma yazabilir ya da bizimle sosyal medya hesaplarımız üzerinde iletişime geçebilirsiniz.

TEBRİZ HAKKINDA

Tebriz, İran’ın Doğu Azerbaycan Eyaleti’nin yönetim merkezi. Azerbaycan ifadesinden de anlaşıldığı gibi bu eyalet ve Tebriz’de yaşayanlar Türk kökenli. 3 milyondan fazla nüfusa sahip Tebriz, İran’ın önemli kentlerinden biri. Nüfus açısından dördüncü, sanayi bakımından ise ikinci büyük şehir. İpek ve Baharat Yolları üzerinde yer aldığı için tarih boyunca daima önemli bir merkez olmuş.

TEBRİZ'E ULAŞIM

Türkiye’den Tebriz’e ulaşım oldukça kolay. Karayolu ve havayolu ile kolaylıkla Tebriz’e ulaşabilirsiniz. Türk Hava Yolları ve Pegasus’un Tebriz’e doğrudan uçuşları var. Ayrıca Van’dan tren ve otobüs seferleri ile de Tebriz’e ulaşabilirsiniz.

TEBRİZ'DE YABANCI DİL

Tebriz’de rahatlıkla Türkçe konuşabilirsiniz ki zaten halk kendi arasında Türkçe konuşuyor. Ancak resmi kurumlarda Farsça konuşuluyor. İlk geldiğiniz alışmanız zaman alacak. Ancak sabırlı olun ve konuşulan dili anlamaya ve Türkiye Türkçesi ile bağ kurmaya çalışın. Bir süre sonra kolaylıkla anlayabileceksiniz.

TEBRİZ İZLENİMLERİMİZ

Bisikletle gezerken inanılmaz rahatsız edici bir egzos kokusuyla karşılaşmıştık. Bisiklet sürerken aldığımı bu egzos kokusu neyse ki yürüyerek şehri gezerken bizi rahatsız etmiyor. Sabah, Mali ile birlikte şehri biraz turlamaya çıkıyoruz. Dün yorgun ve bisiklet sürerken birçok kaçırdığımız detay artık gözümüzün önünde. İlk düşüncemiz 90’lar Türkiye’sine bir yolculuk yapmış olduğumuz… İslam Cumhuriyeti olduğundan kadınlar saçlarını kapatıyor. Bir kısmı tamamen siyahlar içerisindeyken, özellikle gençler saçlarını biraz örtüyor. Çok çok sert bir İslami yönetim hissetmiyoruz. Bölgenin Türk bölgesi olmasından da kaynaklı olabilir.

Şehirde yürüyerek kısa bir tur atıyoruz. Mali daha önce gelip gezdiğinden çok detaylı gezmiyoruz. Sonraki günlerde detaylı bir şekilde gezeceğiz. Tüm gün boyunca gezdikten sonra otele dönüyoruz. Otele dönerken de bir kuruyemişçiye uğruyoruz. Sahibi Sait Abi… Dağcı, bir şekilde de Gürkan Genç ile yollarına kesişmiş. Dünya gerçekten çok küçük.

Mali bazı işlerini halletmek için bir süre Tebriz dışına çıkacak. 4-5 gün sonra döndüğünde bisikletle İran yolculuğumuza başlayacağız. Bu süre boyunca biz de şehri dolaşacağız.

Tebriz’de bulunduğumuz süre boyunca hat almaya çalıştık. Ancak bir türlü sim kart alamadık. Gittiğimiz telefoncu pasaport üzerinden kontrol edince alamayacağımızı, 72 saatin geçmesi gerektiğini söyledi. Bizce 72 saat geçmişti ancak bekleyin dediler. Alamayınca Omid ellerinde boşta duran bir sim kartı bizi hediye etti. Şimdilik bununla idare edeceğiz.

Tebriz’de dikkatimizi çeken bir diğer konu ise Türkiye’den alıştığımız A101, BİM, ŞOK gibi marketleri göremememiz. Her tarafta küçük küçük bakkallar var. Oralarda da aradığınız her şeyi bulamıyorsunuz. Daha sonra zincir bir market olan Canbo adında BİM benzeri bir market bulduk. İhtiyacımız olan şeyleri oradan temin edebildik.

Tebriz kalabalık bir şehir. Dolayısıyla şehirde yoğun bir trafik var. Ancak sadece “kalabalık” kelimesi şehrin trafiğini tanımlamak için yeterli değil. İstanbul’dan gelen bizler için bile kaos diyebiliriz. Şehre bisikletle gelecekseniz mutlaka dikkatli olmalısınız. Burada anahtar nokta ise bisiklette Türk bayrağı olması. Bayrağı gören hem daha fazla ilgi gösteriyor hem de dikkatli oluyor. Bu arada bayrağa “perçem” diyorlar.

TEBRİZ’DE GEZİLECEK ON YER

Tebriz’de 6 gün kaldık. Tebriz’de merkezde görülecek yerler için iki gün ayırmanız yeterli. Ancak Tebriz’i merkez alıp şehrin çevresini de gezecekseniz biraz daha kalabilirsiniz.

Biz 6 günde belli başlı yerlerini gezip halka iç içe olmaya çalıştık. En çok zamanımızı Tebriz Kapalı Çarşısı’na ayırdık. Şehir merkezinden dışarı çıkma şansımız maalesef olmadı. Bisikletle tura başlayacağımız için de kendimizi çok yormak istemedik.

Tebriz’deki gezilecek her yere gitmedik. Bu tamamen kendi ilgi alanlarımız ve zamanı kullanma tercihlerimizden kaynaklıydı. Ancak belli başlı yerleri detaylı bir şekilde gezdik. Siz de kendi ilgi alanlarınıza göre gezilecel yerler listesi hazırlayabilirsiniz. Bizim listemiz aşağıda 🙂

1. TEBRİZ KAPALI ÇARŞISI

Burası Tebriz’de görmeniz gereken ve en çok vakti harcamanız gereken yer. Tebriz Kapalı Çarşısı oldukça büyük… Tahmininiz de ötesinde büyük olduğunu garanti edebiliriz. 2800 dükkana sahip Tebriz Kapalı Çarşısı, dünyanın en büyük kapalı çarşısı. İçerisinde her türlü şey satılıyor. Özellikle İran halılarının satıldığı bölüme mutlaka uğramalısınız. UNESCO tarafından 2010 yılında da Dünya Mirası Listesine alınmış.

2. GÖK MESCİD

Tebriz’de mutlaka görülmesi gereken yerlerin başında geliyor. 1465 yılında Karakoyunlu hükümdarı Cihan Şah tarafından yaptırılan Gök Mescid, Tebriz’in en önemli tarihi yapılarından biri. İçerisindeki mavi çiniler nedeniyle ismini sonuna kadar hak ediyor. Blue Mosque (Mavi Cami) olarak da anılan Gök Mescid’e giriş ücreti 100.000 tümen. Ancak bizden herhangi bir ücret talep edilmediğinden ücretsiz girdik.

3. ALİŞAH ARK

Tebriz’de görülmesi gereken en görkemli yapıların başında geliyor. Devasa boyuttaki bu yapı mutlaka şehir içi gezi rotanızda olmalı. Tebriz şehir merkezindeki bu yapı, İlhanlılar döneminden miras kalmış. 1315 – 1339 yılları arasında inşa edilen yapı aslında tamamlanmaya bir proje. Yıllar içerisinde askeri ve dini amaçlı da kullanılmıştır. 30 m yüksekliğe sahiptir.

4. ŞAH GÖLÜ (EL GOLİ)

Tebrizlilerin buluşma noktası olan Şah Gölü (yeni ismiyle El-Goli) Tebriz’de görülmesi gereken açık alanlardan biri. 12 metre derinliğindeki havuzundan dolayı halk tarafından “göl” olarak anılıyor. Kaçar Hanedanlığı döneminde yazlık saray olarak kullanılan Şah Gölü, 1979 İran İslam Devrimi’nden sonra resmi olarak El-Goli olarak anılmaya başlanmış. Parkın çevresinde çok sayında kafe bulunuyor. Eskiden yazlık saray olan bina ise günümüzde restoran olarak kullanılıyor.

5. AZERBAYCAN MÜZESİ

Müze hem Tebriz’in hem de İran’ın en önemli müzelerinden kabul ediliyor. Aslında bir arkeoloji müzesi… İsminin neden “Azerbaycan” olduğunu merak edebilirsiniz. Tebriz’in de içinde bulunduğu bu bölge Doğu Azerbaycan Eyaleti. Tebriz de bu eyaletin yönetim merkezi. Bu nedenle müzenin ismi de Azerbaycan Müzesi.

Müze için “mutlaka görmelisiniz” denmişti. Görülmesi gereken bir yer ancak çok da abartılacak bir tarafı yok. Bölgenin ve İran’ın tarihini anlamak için ziyaret etmelisiniz. Güzel bir koleksiyona sahip.

Müzeye giriş ücreti kişi başı 100.000 tümen (50 TL). Biz yine pazarlık kartımız ve Türkiye’den gelmemizin avantajını kullanarak tek bilete iki kişi girdik.

6. TEBRİZ CUMA CAMİİ

Tebriz Cuma Camii, aslında Tebriz Çarşısı’nın bir parçası. Büyük Selçuklu döneminde yapılan Tebriz Cuma Camiinin sütunlu yapısı son derece etkileyici. Tebriz Çarşısına giderken burayı da es geçmeyin.

7. KADJAR EVİ MÜZESİ

İran’ı yöneten Kaçar Hanedanlığı döneminden izleri sergileyen bir müzeymiş. “Müzeymiş” diyoruz çünkü biz içerisinde giremedik. O sırada müzede gerçekleşen bir etkinlikten dolayı içeri ziyaretçi alınmıyordu. Müzenin çok güzel bir bahçesi var. Orada kısa bir zaman geçirip ayrıldık.

8. ŞAİRLER MEZARLIĞI

Şairler Mezarlığı, dünyada şairler adına düzenlenmiş tek mezarlık alanıymış. Üzerinde daha sonra bir anıt inşa edilmiş. En eski mezarın Esad Tusi’ye ait 1072 yılına tarihlenen bir mezar olduğu belirlenmiş. İran Azeri Türklerinin ünlü şairi Şehriyar da bu mezarlıkta yatıyor.

9. TEBRİZ YANGIN KULESİ

Tebriz Yangın Kulesi, şehri gezerken rotanızın üstüne alabileceğiniz bir yer. 23 metre yüksekliğinde ve 1917 yılında yapılmış. Bugün itfaiye teşkilatı da yine kulenin yanında bulunuyor. Dışarıdan fotoğraflarını çekiyoruz. İçeriden de çekmek için itfaiye güvenliğinden izin istiyoruz. Kulenin arka yüzünün fotoğrafını da izin alıp içeriden çekiyoruz.

10. TEBRİZ SAAT KULESİ & BELEDİYE BİNASI

Eskiden Tebriz’in belediye binasıymış. Daha sonra müzeye çevrilmiş. Üst katındaki İran halılarının sergilendiği salon gezmeye değer. Devasa boyuttaki el dokuması İran halıları etkiyeleyici. Binanın üzerinde ayrıca bir saat kulesi de yer alıyor.

BİSİKLETLE İRAN: BİR TÜRK ŞEHRİ TEBRİZ yazısı ilk önce üzerinde ortaya çıktı.

BİSİKLETLE ASYA TURU ROTASI

Dünyaperestiz — Tue, 19 Apr 2022 11:39:46 +0000

Bisiklet turu sırasında rotamızı kaydetmek için hazırladığımız bu sayfaya hoş geldiniz. Asya bisiklet turu sırasında izlediğimiz rotayı buradan takip edebileceksiniz. Bir Google haritasında rotalarımızı kaydettik.

Mayıs 2022 ile Haziran 2024 arasındaki Asya kıtasındaki bisiklet turu rotamız burada olacak. Bu süre boyunca Türkiye, İran, Gürcistan, Özbekistan, Kırgızistan, Kazakistan, Güney Kore, Japonya, Tayland, Laos, Kamboçya, Malezya, Singapur ve Endonezya’da pedallarımızı çevirdik. 14 ülkede toplam 16.000 km yol yaptık.

Asya Turu Rotası - 1. Etap

Turumuzun ilk etap olarak belirledik. İlk etabı İran’dan Almatı’ya uzanan bir rota oldu. Bu rotada Tacikistan ve tabi ki Pamir Yolu vardı. Fakat Tacikistan ile Kırgızistan arasında yaşanan çatışmalardan dolayı iki ülke arasındaki sınır kapandı. Bu nedenle Pamir Yolunu başka bir zamana bırakıp, Tacikistan’ı atladık. 11 Ekim’de Almatı’dan, Orta Asya’dan, ayrılırken geçtiğimiz ülkeler; İran, Türkiye (D. Anadolu), Gürcistan, Kazakistan, Kırgızistan ve Özbekistan.

Asya Turu Rotası - 2. Etap

Turumuzun ikinci etabına 12 Ekim’de Güney Kore ile başladık. Seul’dan Busan’a seyahatimiz sonrasında sürpriz bir kararla Japonya’ya gitmeye karar verdik. 13 Kasım’da Busan’dan Japonya’nın Fukuoka şehrine feribotla geçtik. Hiç planımızda yoktu ancak iyi ki de gittik. Japonya’nın Kyushu Adası’nda bir ay boyunca bisiklet turu yaptık. Ardından da bisikletlerimizi Fukuoka’da bırakıp, trenle Japonya’nın Tokyo, Kyoto, Osaka, Nara, Himeji ve Hiroşima şehirlerini gezdik.

Asya Turu Rotası - 3. Etap

10 Ocak 2023 tarihinde Japonya’nın Fukuoka kentinden uçakla Tayland’ın başkenti Bangkok’a geldik. Böylece Güney Doğu Asya bisiklet turumuz başlamış oldu. Bangkok’tan Tayland’ın kuzeyine doğru pedallayıp, sonrasında Laos’a geçtik. Ardından da Kamboçya’da devam ettik. Yeniden Tayland’a girip, güneye doğru pedalladık. Bu etapta Tayland, Laos, Kamboçya Malezya, Singapur ve Endonezya’da pedallarımızı çevirdik.

ÖNEMLİ HATIRLATMA Detaylı rota için Strava'ya bakılabilir ya da dunyaperestiz@gmail.com adresine e-posta gönderebilirsiniz. Haritayı yollar kat ettikçe güncelleyeceğiz.

ROTA SON GÜNCELLEME TARİHİ: 17 Mayıs 2024

Bisikletle neredeyse iki yıl süren Asya turumuz sonrası 6 Haziran 2024’te Türkiye’ye döndük. 😊

Kırmızı Çizgi: Bisiklet ile geçtiğimiz yollar.

Mavi Çizgi: Toplu taşıma ya da araç ile geçtiğimiz yollar.

Mor Çizgi: Uçakla geçtiğimiz yollar.

Turuncu Çizgi: Feribot ya da tekne ile geçtiğimiz yollar.

BİSİKLETLE ASYA TURU ROTASI yazısı ilk önce üzerinde ortaya çıktı.

MSR DROMEDARY BAG İNCELEMESİ

Dünyaperestiz — Sun, 13 Mar 2022 13:01:27 +0000

Bu yazımızda su taşımak için kullandığımız MSR Dromedary Bag ürününü inceleyeceğiz.

Açık havada gerçekleştirdiğimiz tüm faaliyetlerde su her zaman en önemli konuların başında gelmektedir. Kamp kuracağımız yerleri seçerken ilk kontrol ettiğimiz şey su kaynağı olup olmadığıdır. Araçla ulaşılan kamp faaliyetlerinde ayrıca su taşınabildiğinden, “su” genelde üzerine düşünülen bir soru olmaktan çıkıyor. Ancak bizler gibi kampın bir çoğu bisiklet turu ya da trekking faaliyetlerinde yapılıyorsa su her zaman önemlidir. Faaliyet esnasındaki su tüketiminin yanı sıra yemek yapmak, bulaşık yıkamak ve kişisel hijyen için de tüketiyoruz. Kamp noktalarında bazen su kaynağı olmayabiliyor. İşte bu noktada da sorunumuz ortaya çıkıyordu. Fazla suyu nasıl taşıyacağız? Trekking faaliyetlerinde 1,5 litrelik şişeleri çantalarımıza alırken, bisiklet turlarında zaman zaman 5 litrelik petleri bagajımızda taşıyorduk. Çok da pratik olmayan bu yönteme alternatif bir çözüm ararken su torbalarına yöneldik. Karşımıza bu incelemenin de konusu olan MSR Dromedary Bag çıktı. Dromedary su taşıma çantasını özellikle uzun ve su açısından sıkıntı çekebileceğimiz bisiklet turları için tercih ettik.

MSR Su Taşıma Çantaları Hakkında

MSR Dromedary Su Torbaları – 4L / 6L / 10L

MSR Dromelite Su Torbaları – 2L / 4L / 6L

MSR’dan kısaca markanın Ceramic Kamp Tencere Seti incelememizde bahsetmiştik. MSR zaten outdoor sporlarla uğraşan herkesin aşina olduğu bir marka. MSR’ın su taşıma çantası olarak iki farklı modeli var; MSR Dromedary ve MSR Dromelite.

MSR DromLite, daha hafif ve kompakt çözümler arayanlar için uygun bir seçenek olarak öne çıkıyor. Sahip olduğu kapağın boyutu kadar katlanabilen DromeLite, son derece az yer kaplıyor. Sadece soğuk suyla doldurulabilen Dromlite’ın 2 litre, 4 litre ve 6 litre olmak üzere üç modeli var.

Biz gelelim inceleme konumuz olan MSR Dromedary Bag çantasına… Yazı içerisinde DromeLite ile olan farklarına kısaca değineceğiz.

MSR Dromedary İncelemesi

MSR Dromedary üç farklı seçenekle karşımıza çıkıyor; 4 litre, 6 litre ve 10 litre. Öncelikle teknik özelliklere aşağıdaki tabloda daha detaylı bakalım.

	DROMEDARY 4 LİTRE	DROMEDARY6 LİTRE	DROMEDARY 10 LİTRE
Ağırlık	200 gram	250 gram	280 gram
Genişlik	25.4 cm	28.7 cm	31.75 cm
Uzunluk	46.5 cm	52.3 cm	58.4 cm
Malzeme	PU	PU	PU

MSR Dromedary Taşınabilirlik

Dromedary, iplerinin geçirildiği altı farklı noktaya sahip. Bu sayede su torbasını kolaylık bir yere asabileceğiniz gibi taşıma esnasında da bisiklet bagajına sabitleyebiliyorsunuz. DromeLite modelinde ise sadece üst kısmında bir asma ipi bulunuyor. Ürünü tercih ederken kayışları önemli nedenlerimizden biriydi.

MSR Dromedary Dayanıklılık ve Malzeme

MSR Dromedary 1000D aşınmaya dayanıklı kumaştan üretilmiş.

Dromedary’nin iplerinin geçtiği noktalar

MSR Dromedary modelini Dromelite modelinden ayıran önemli bir farksa malzemesi. Dromedary, 1000D aşınmaya dayanıklı kumaştan (Cordura) ve gıda sınıfı poliüretan ile lamine üretilmiştir. Böylece Dromedary uzun yıllar kullanılacak bir dayanıklılığa sahip.

Ayrıca Dromedary, üretildiği malzeme nedeniyle suya plastik tadı vermiyor. Bu da lezzeti bozulmamış su içmenin yanı sıra sağlık açısından da önemli bir konu.

MSR Dromedary Su Taşıma Özelliği

Dromedary, yazımızın başında da belirttiğimiz gibi 4 litre, 6 litre ve 10 litre seçenekleriyle satışa sunuluyor. Bizim tercihimiz 6 litrelik modeli oldu. Dromedary, biraz önce bahsettiğimiz malzeme yapısıyla hem kaynar hem de soğuk su (hatta donmuş) taşıyabiliyor. Dromelite ise sadece soğuk su ile kullanımı uygun bir çanta.

Kapak Özelliği ve Uyumluluk

MSR Dromedary Kapak

Su içmek için

Daha büyük su çıkışı için

Su doldurup boşaltmak için

Dromedary ile Dromelite aynı kapağı kullanılıyor. Kullanılan kapağın üç ayrı fonksiyonu var. Her iki model için de geçerli üç ağızlı kapak tasarımının özellikler;

Birincisi yani küçük ağız en az suyu veren özellik olarak karşımıza çıkıyor. Bu fonksiyonla rahatlıkla doğrudan su taşıma çantasından su içilebiliyor.
İkinci ağız ise daha fazla suyu su taşıma çantasından dışarı aktarıyor. Bu ağızdan yüksek hızla akan suyla tencere ya da çaydanlık gibi eşyalar çok hızlı bir şekilde doldurulabilir.
Üçüncü ağız ise tamamen kapağın söküldüğü bir işlevi sunuyor. Bu işlev Dromedary ya da Dromelite su çantalarının hızlı bir şekilde doldurulması ya da boşaltılması için kullanılıyor.

Burada küçük bir olumsuz noktayı da belirtmemiz gerekiyor. En küçük ağız, yani su içmek için kullanılan, kapalı olsa da baş aşağı tutulduğunda damla damla su kaçırıyor. Bu konuda diğer eşyaların ıslanmaması için dikkatli olunmalı.

Hem Dromedary hem de Dromelite su filtresi ile uyumlu bir ağız yapısına sahip. Bu sayede MSR MiniWorks EX su filtresi gibi filtre araçlarınızı kapağı çıkarıp doğrudan su torbasına bağlayabilirsiniz. Bu sayede filtre ettiğiniz su, MSR su çantalarına dolabiliyor.

MSR Dromedary Kimler İçin? Nasıl Aldık?

Dromedary, özellikle zor koşullara dayanıklı su çantası arayanlar için hemen hemen tek seçenek diyebiliriz. Özellikle zor koşullarda faaliyet yapıyorsanız ve su taşımak da zorundaysanız Dromedary öncelikle tercih edilebilir. Ayrıca ipleri ve sıcak su alması da bir avantaj olarak öne çıkıyor.

MSR Dromedary, ülkemizde de satılan bir ürün. Ürünü birçok outdoor mağazasında ya da internet satış sitelerinde bulabilirsiniz.

MSR Dromedary Bag ile ilgili sormak istediğiniz her şey için yorum bırakabilir ya da dunyaperestiz@gmail.com adresine e-posta atarak bize ulaşabilirsiniz.

MSR DROMEDARY BAG İNCELEMESİ yazısı ilk önce üzerinde ortaya çıktı.

MSR CERAMIC KAMP TENCERE SETİ İNCELEMESİ

Dünyaperestiz — Sat, 12 Mar 2022 10:30:59 +0000

Bu yazımızda severek kullandığımız MSR Ceramic kamp tencere seti inceleyeceğiz.

Kamp mutfağının ayrılmaz bir parçası olan kamp tenceresi her kampseverin çantasında olması gereken başlıca araçlardan biridir. Günümüzde birçok markanın farklı özelliklerdeki kamp tencerelerine kolayca ulaşabiliyoruz.

Kamp Tencere Seti Seçimi

Bir kamp tenceresi alırken karşınıza en çok çıkacak olan seçenekler; hard anodizing (eloksallı) alüminyum, çelik ve titanyum tencerelerdir. Öncelikle gelin bu materyallerin artısı ve eksisine bakalım.

1. Hard Anodizing (Eloksallı) Alüminyum Kamp Tencereleri

En çok karşılaştığımız kamp tenceresi malzemeleri alüminyum kamp tencereleridir. Bu tencereler, çelik kamp tenceresi ile karşılaştırıldığında daha hafiftir. Yapışmaz bir kaplamayla kaplandıklarında da kolaylıkla temizlenebilirler. Alüminyum malzemenin bir diğer özelliği de ısıyı tencere yüzeyine eşit bir şekilde dağıtmasıdır. Böylece yumurta ya da krep gibi sıcaklığa duyarlı yiyecekleri pişirmek için iyi bir seçimdir. Isıyı hızlı bir şekilde dağıtan alüminyum tencereler ayrıca yakıt tasarrufu da sağlar.

Bu incelemenin konusu olacak olan MSR Ceramic kamp tencere seti de hard anodizing seramik kaplama bir tenceredir. Tencerenin detaylı incelemesini birazdan detaylı olarak yapacağız.

Alüminyum kamp tencereleri konusunda bir uyarıda bulunmamız gerekiyor. Genellikle teflon kaplama ile gelen tencereler ne yazık ki kolaylıkla çizilebiliyor. Bu çizilme sonucunda da teflon parçaları yemeklere karışabiliyor. Bu durum hem sağlık hem de çevre için zararlı olmaktadır. Bu tencereleri tercih ederken mutlaka güvenilir markaları seçmelisiniz. Gıdada kullanıma uygun bir şekilde üretilmiş olmalı ve kaplaması da kaliteli olmalıdır. Kullanırken de çizilmeye karşı dikkatli kullanılmalıdırlar.

Alüminyum tencereler kesinlikle doğrudan ateş üzerinde (mesela kamp ateşi) kullanılmamalıdır. Kullanıldığı takdirde tencerenizi çöpe atabilirsiniz.

2. Paslanmaz Çelik Kamp Tencereleri

Paslanmaz çelik kamp tencereleri sağlamlığı ile ön plana çıkmaktadır. Zorlu koşullarda ve darbeye karşı alüminyum ve titanyum tencerelerden daha dayanıklıdır. Ancak alüminyum ve titanyum tencerelere kıyasla daha ağırdır. Paslanmaz çelik tencerelerin dezavantajı ise ısı iletimi konusunda ortaya çıkmaktadır. Isıyı çok verimli iletemezler. Bunun sonucunda sıcaklığın yüksek olduğu noktalarda pişireceğiniz yiyecekler yanabilir.

MSR Alpine Çelik Kamp Tenceresi

Ayrıca alüminyum ve titanyum tencerelere kıyasla daha fazla yakıt tüketimine sebep olurlar. Bu sebepler paslanmaz çelik kamp tencerelerinin kötü olduğu anlamına gelmemektedir. Dikkatli bir pişirme sürecinde yemeklerin yanması engellenebilir. Çelik bir tencere çok daha uzun ömürlüdür. Ayrıca tencereleri doğrudan ateş üzerinde de kullanabilirsiniz.

3. Titanyum Kamp Tencereleri

MSR Titanyum Kettle

Titanyum kamp tencereleri paslanmaz çelik ve alüminyuma kıyasla daha yeni bir malzeme. En büyük avantajı ise çok hafif olmasıdır. Titanyum, çelikten %45 daha hafif ve alüminyumdan da daha güçlüdür. Korozyona karşı mükemmel seviyede bir dayanıklılığa sahiptir. Titanyum kamp tenceresi, ısıyı çok hızlı bir şekilde aktarır. Yakıt tasarrufu sağlamasından ötürü özellike su kaynatmak için tercih edilirler. Dezavantajı ise paslanmaz çelik tencerelerde olduğu gibi ne yazık ki sıcak noktalar oluşturabilir ve bu da yanan ya da yapışan yemekler anlamına gelir. Titanyum kamp tencerelerinin öncelikli tercih sebebi ise başta da belirttiğimiz gibi hafif olmalarıdır. Paslanmaz çelik tencereler gibi doğrudan ateş üzerinde de kullanılabilir.

MSR Ceramic Kamp Tencere Setini Neden Tercih Ettik?

Peki bizim kamp tenceresi tercih sürecimiz nasıl oldu gelin öncelikle ona bakalım.

Yıllarca Naturehike, Nurgaz gibi birbirinin kopyası olan uzak doğu üretimi tencereleri kullandıktan sonra daha iyi bir alternatif için arayışa geçtik. Çıtayı bir tık yüksek tutup tercihimizi MSR Ceramic 2 Pot Set olarak geçen tencere setinden yana kullandık.

Bizim tencere seti ararken göz önüne aldığımız kriterlerimiz şunlardı;

Hard anodizing (eloksallı) alüminyum malzeme olması,
Mükemmel bir yapışmaz kaplamaya sahip olması,
Hafif ve kompakt olması,
Isıyı daha uzun süre koruması,
Kaliteli malzemeden yapılmış ve dayanıklı olması,
Kapağında süzgeci olması.

Tüm bu özelliklerle yaptığımız araştırmada karşımıza çıkan ise MSR Ceramic tencere seti oldu. Öncelikle bilmeyenler için MSR markasını kısaca anlatalım.

MSR’ı Yakından Tanıyalım

Mountain Safety Research

Mountain Safety Research yani kısaca MSR, 1969 yılında Amerika Birleşik Devletleri’nde kurulmuş. Kurucusu ise hem dağcı hem de bir mühendis olan Larry Penberthy. Bugün MSR, birçok doğa sporu severin öncelikli olarak tercih ettiği bir marka konumunda. Markanın çok geniş bir ürün yelpazesi var. Birçok ürünü ise yıllardır alanında en iyisi olarak kabul ediliyor.

MSR Ceramic Kamp Tencere Seti İncelemesi

İncelemenin detaylarına geçmeden önce tencerenin teknik özelliklerine bir tabloda bakalım:

Tencere Kapasiteleri:	2,5 litre ve 1,5 litre
Toplam Ağırlık:	440 gram
Kişi Sayısı:	2 – 4 Kişilik
Üretim Yeri:	Tayland
Çap:	18,3 cm
Yükseklik:	12,7 cm
Genişlik:	19,6 cm

MSR Ceramic Kamp Tencere Seti

MSR Seramic Kamp Tencere Seti, iki tencereden oluşuyor. 2,5 litre ve 1,5 litrelik bu tencereler hard anadozing alüminyum ve “Fusion Ceramic” seramik kaplılar. Bu bizim en büyük tercih sebebimiz oldu. Alüminyum olması hafiflik sağlamasının yanı sıra daha iyi bir yemek pişirme süreci de sunuyor.

Seramik Kaplama

“Fusion Ceramic” kaplaması, teflon kaplama alüminyum tencerelerdeki zararlardan bizi uzak tutuyor. Teflon kadar zararlı olmadığından güvenle yemek pişirebiliyoruz. Seramik kaplama, teflon kaplama gibi çizilebilir, zamanla da bozulabilir. Bu nedenle dikkatli bir şekilde kullanılmalıdırlar.

Seramik kaplamanın sahip olduğu ekstra yapışmazlık bizi kendisine hayran bıraktı diyebiliriz. Daha önce kullandığımız tencerelerin aksine inanılmaz bir performansa sahip. Bu da özellikle yemek sonrası tencere temizliğini çok kolaylaştırıyor.

Tencere Kapağı, Sapı ve Muhafaza

MSR değiştirilebilir sap

Süzgeç delikleri kullanışlı

Tencereler bu noktadan takılabiliyor

İkili kamp tencere setinde sadece bir tane 2,5 litrelik tencerenin kapağı var. Kapak aynı zamanda süzgeç olacak şekilde tasarlanmış. Tencere üzerindeki metal bir çıkıntı ile de kapağı kilitleyerek süzme işlemini rahatlıkla yapabiliyorsunuz. Özellikle makarna gibi süzme işlemi gerektiren yemeklerde oldukça pratik oluyor. Küçük bir eleştiri olarak keşke 1,5 litrelik tencerenin de kapağı olsaymış diye içimizden geçirmedik değil.

Set içerisinde yine tek bir tencere sapı çıkıyor bu sap her iki tencerede de kullanılacak şekilde tasarlanmış. Yani bir tencere çorbanızı yaptıktan sonra tencereyi kenara kaldırıp, sapı çıkarabilir ve diğer tencereye takarak diğer yemeğinizi yapabilirsiniz.

Tencereler oldukça pratik bir şekilde muhafaza edilebiliyor. Her iki tencereyi içe içe koyduktan sonra kapağını kapatıp, tencere sapı ile de kitleyebiliyorsunuz.

MSR Ceramic Tencere Seti ve MSR XGK-EX Benzin Ocağı

MSR Ceramic Tencere Seti – Karaburun Bisiklet Turu

Dayanıklılık

MSR Kamp Ceramic Tencere Seti kesinlikle paslanmaz bir çelik kadar dayanıklı değil. Bu nedenle ezilmelere ve darbelere karşı dikkatli kullanılması gerekiyor. Seramik kaplamanın teflona göre daha iyi bir seçim olduğundan bahsetmiştik. Seramik kaplamanın bir gün işlevini yitirip, döküleceğini biliyoruz. Bu kısa vadede olmayacak olsa da elbet bir gün olacak. Bu süreyi uzatmak için en önemli yol ise tencereyi çizmeyecek tahta aletler kullanmak.

MSR Ceramic Kamp Tencere Setini Nasıl Satın Aldık?

MSR Ceramic Kamp Tencere Seti bu yazı yazıldığında (Mart 2022) hala Türkiye’de satışa sunulmamıştı. Ürünü biz Temmuz 2021’de Almanya’da faaliyet gösteren Bike24 sitesinden 80 Euro’ya aldık. Site ürünü Türkiye’ye göndermediği için Almanya’da yaşayan teyzemiz Türkiye’ye geldiğinde bize ulaştırdı.

MSR Ceramic kamp tencere seti ile ilgili sormak istediğiniz her şey için yorum bırakabilir ya da dunyaperestiz@gmail.com adresine e-posta atarak bize ulaşabilirsiniz.

MSR CERAMIC KAMP TENCERE SETİ İNCELEMESİ yazısı ilk önce üzerinde ortaya çıktı.

BIG AGNES COPPER SPUR ÇADIR İNCELEMESİ

Dünyaperestiz — Sun, 06 Mar 2022 15:40:52 +0000

Bu incelememizde Türkiye’de çok fazla bilinmeyen ancak ABD’de çok popüler olan, Avrupa’da ise yeni yeni tanınan Big Agnes markasına ait bir çadırı inceleyeceğiz. Big Agnes Copper Spur HV UL3 model çadır ultralight çadır kategorisinde değerlendirebileceğimiz 3 mevsim çadır olarak karşımıza çıkıyor.

Ülkemizde açık hava sporları gün geçtikçe daha geniş kitlelere yayılmaktadır. Geniş kitlelere yayılmasında Instagram ve Youtube gibi sosyal medya mecralarının yanı sıra pahalı olan doğa sporları ekipmanlarını daha ulaşılabilir kılan Decathlon gibi mağazaların da katkısı büyüktür. Çadır, açık hava sporları ile ilgilenen kişilerin olmazsa olmaz malzemelerinden biridir. Kamp çadırı bizi doğada geçirdiğimiz gecelerde dış ortamdan izole eder. Çadır fiyatları kullanım amacı, malzemesi, özellikleri, büyüklüğü gibi farklı etkenlerden dolayı farklılık gösterebilir. Kamp çadırları boyutlarına göre tek kişilik, iki kişilik ya da 3 kişilik çadır olabilir. Bunlardan daha büyük çadırlar da vardır. Çadır çeşitleri yine yazlık ya da kışlık kamp çadırı olarak bulunabileceği gibi bahar ayları için de mevsimlik çadırlar vardır.

Big Agnes Hakkında Genel Bilgi

Big Agnes, 2011 yılında Colorado, ABD’de Bill Gamber tarafından kurulmuş. Kurulduğu yıl, üç uyku tulumu ve bir mat ile yolan çıkan marka, bugün 750’den fazla ürüne sahipmiş. Sürdürülebilirliği merkezine koyan Big Agnes, yenilenebilir enerji ve geri dönüştürülmüş malzemeler ile üretim yapmaya özen gösteriyor.

Copper Spur HV UL3 Hakkında Genel Bilgi

Copper Spur HV UL modelleri markanın en çok satan çadır modelleri arasında yer alıyor. Ödüllü bir çadır Copper Spur HV UL serisi çadırlar, ismindeki “UL” (Ultralight) ifadesini fazlasıyla hak ediyor. Peki teknik özelliklere geçmeden önce biz neden o kadar marka içinden Big Agnes Copper Spur HV UL3 modelini tercih ettik?

Turuncu Renk Seçeneği

Neden Big Agnes Copper Spur HV UL3 Tercih Ettik?

Copper Spur HV UL3 çadırı, Yasemin’le birlikte yapacağımız doğa yürüyüşü (trekking) ve bisiklet turları için tercih ettik. Sırtımızda ya da bisikletimizde taşıyacağımız için çadırın ağırlığı bizim için kritik derecede önemliydi. Öğrenciliğimizden beri kullandığımız Husky Bird 3 kişilik çadır güzel olmasına güzeldi ama yaklaşık 4 kiloluk ağırlığıyla sırtımızda unutulmaz ağrılara imza atıyordu. Bu nedenle hafif yani “ultralight çadır” bizim için artık şarttı.

Geniş bir iç hacme sahip olması, kazıkları çakmadan da ayakta durabilmesi, kolay kurulumu, işlevsel ve inovatif özellikleri diğer tercih nedenlerimiz arasında yer alıyordu. Çadırımızı ilk kez Karaburun Yarımadası bisiklet turumuzda kullandık. Tur yazımızı okumak için de tıklayabilirsiniz.

Şimdi gelin Big Agnes Copper Spur HV UL3 kamp çadırımızın teknik özelliklerine bakalım.

BIG AGNES COPPER SPUR HV UL3 ÇADIR TEKNİK ÖZELLİKLERİ

Copper Spur HV UL3 çift girişli ve geniş kubbeli bir yapıya sahip. Şu anda bulabileceğiniz en hafif (ultralight) çadır olduğunu söyleyebiliriz. İncelemede çadırın sırasıyla farklı özelliklerine değineceğiz.

Minimum Ağırlık (Sadece poller, iç ve dış tente)	1.59 kg
Paketli Ağırlık (Tüm içerik)	1.76 kg
Hafif Mod (Sadece footprint, poller ve dış tente)	1.28 kg
Paketlenmiş Ölçüleri	53 x 15 cm
Zemin Alanı	3.8 m²
Baş Yüksekliği (Zeminden tavana)	110 cm
Antre Alanı	0.8 m²
Footprint Ağırlığı	227 g
Sezon	3 mevsim
Kapı Sayısı	2 giriş

Big Agnes Copper Spur HV UL3 Teknik Özellikler ve Boyutlar

Bu incelemede aşağıdaki soruların yanıtlarını bulacaksınız.

Çadır ağırlığı ne kadar?
Çadır ölçüleri nedir?
Kaç kişilik çadırdır?
Kaç mevsim çadırdır?
Çadır materyali nasıldır?
Çadır özellikleri, polleri ve mimarisi nasıldır?
Çadır nasıl kurulur?
Çadırı nasıl satın aldık?

Çadır Ağırlığı

Copper Spur HV UL3 adından anlaşılabileceği gibi ultralight çadır kategorisinde olan bir çadır. Çadır, taşıma torbaları hariç 1.59 kilogram ağırlığında. Sadece footprint ve dış tentesi ile birlikte de kurulabilen (iç tentesi olmadan) ağırlığı ise 1.28 kilogram. Biz çadırı tüm aksesuarları ve tüm parçaları ile taşıdığımızdan (footprint hariç) bizi cezbeden ağırlığı ise 1.76 kilogram olmasıydı. Bu ağırlığı ile piyasada bulabileceğimiz en hafif çadırlardan biri olarak öne çıkıyor. Bu ağırlığın 3 kişilik bir çadır için mükemmel bir ağırlık olduğunu da ayrıca belirtmek istiyoruz.

Çadır Ölçüleri

Çadırın kapladığı alana geçmeden önce paketleme boyutları hakkında bilgi vermek de faydalı olacaktır. Copper Spur HV UL3 çadırın paketli boyutları 53 cm x 15 cm’dir. Çadırı rahatlıkla trekking ya da bisiklet çantamızın içerisine koyabiliyoruz. Ayrıca bikepacking olarak yaptığımız turlarda bisiklet gidonumuzda da rahatlıkla taşıyabiliyoruz.

Aslında Big Agnes, bikepacking ile tur yapanlar için de Copper Spur HV UL Bikepack modelini çıkardı. Bu serinin polleri daha kısa olduğundan bikepacking olarak gidonda taşınması çok daha kolay.
Çadırın zemin alanı 3.8 m². Girişlerde eşyaların koyulabileceği antre (Vestibule Area) alanı ise 0.8 m²’lik bir alana sahip. Çantaların, ayakkabıların ve diğer malzemelerin korunaklı bir şekilde muhafaza edilmesi için gayet yeterli bir alan.

Çadırın yerden tavana olan yüksekliği 110 cm. Ben 190 cm bir kişi olarak çadırın içerisinde çok rahat ettiğimi söyleyebilirim. Çadırın içine yazının ilerleyen bölümlerinde değineceğiz.

Çadır Kişi Kapasitesi

Copper Spur HV UL, serisinin 3 kişilik çadırıdır. Çadırda üç kişinin yatabileceği kadar bir alan var. Ancak bu uyuma kapasitesi olarak değerlendirilebilir. Eğer çadırınızla uzun süreli bir trekking ya da bisiklet turuna çıkacaksanız ve çadır aynı zaman sizin için bir yaşam alanı olacaksa üç kişilik çadırı, üç kişi olarak kullanmanızı tavsiye etmeyiz. Örnek vermek gerekirse, yağmurlu bir havada çadırda zaman geçirecekseniz bu çok da konforlu bir tercih olmayacaktır. Biz çadırımızı iki kişi olarak kullanıyoruz. Genellikle uzun süreli trekking ya da bisiklet turları bizim çadırımızı kullandığımız faaliyetler oluyor. Bunun sonucu olarak çadır içerisinde uzun zaman geçiriyoruz. Bizim için konfor ve çadırda rahat hareket etmek önemli bir kriter. Bu nedenle çadırımızı bir kişi fazla kapasiteli olarak seçtik. Böylece içeride rahatlıkla hareket edebiliyor, kitap okuyabiliyoruz. Ayrıca eşyalarımızı koymak için de geniş bir alana sahip oluyoruz. Big Agnes’in Copper Spur HV UL serisinin tek kişilikten beş kişiliğe kadar farklı modelleri de bulunuyor.

Çadır Kaç Mevsim

Big Agnes Copper Spur HV UL serisi çadırlar 3 mevsim çadır olarak sınıflandırılmıştır. Bu demek oluyor ki çadır yaz, sonbahar ve ilkbahar mevsimlerinde rahatlıkla kullanılabilir. Kışın kar fırtınası olmadığı sürece kış kampında da kullanılabilir. Çadırın kar etekleri olmadığı bunun dışında zorlu kış şartlarında kullanmayı tavsiye etmiyoruz.

İnternette yer alan incelemelerde yoğun yağmurda, soğuk kış aylarında (kar fırtınası dışında) ve rüzgarlı havalarda başarılı bir şekilde kullanıldığını gördük. Biz çadırı henüz yoğun yağmur altında ya da kış şartlarında deneyemedik. Ancak Karaburun Sarpıncık Feneri’nde oldukça rüzgarlı bir havada kullandık. Sabaha kadar esen sert rüzgara rağmen en ufak bir sorun yaşamadık.

Çadır Malzemesi ve Dayanıklılık

İç tente ve zemin 1200 mm su geçirmez poliüretan kaplamalı 20 denye silikonla işlenmiş, tescilli ultra hafif yırtılmaz naylon bir malzeme kullanıyor. Çadır tentelerini elinize aldığınızda ne kadar hafif olduğuna şaşırabiliyorsunuz. Bununla beraber akla ilk gelen soru “dayanıklılık” oluyor. Big Agnes firması malzemenin zor şartlara dayanıklı olduğunu ancak ultralight bir malzeme olmasından dolayı da “footprint” olmadan kullanılmamasını öneriyor. Dış tente ise nefes alabilir bir malzemeden yapılmış.
Ürünü kullandığımız için biz de dayanıklı olduğunu belirtmek isteriz. Ancak yine de dikkatli kullanmakta fayda var.

Değinmeden geçmeyelim. “Footprint” ayrı olarak satılıyor. Bu zamana kadar Naturehike marka çadırlar dışında footprint’i çadırla birlikte satan bir marka da görmedik.

Pol Yapısı, İç ve Dış Mimarisi

Çadırı seçerken bizim için geniş bir yaşam alanına sahip olması önemliydi. Copper Spur HV UL3 de bu ihtiyacımızı karşılayan bir yapıya sahip. Tabi ki bunu sağlayan ise pol yapısı ve mimarisi. Çadır kubbeli bir mimariye sahip. Polleri 4 yönlü ve tek merkezde birleşen bir yapıya sahip. Önceden bükülmüş pol yapısı nedeniyle standart pollere göre daha güçlü, dengeli ve dayanıklı. Ayrıca çadırın mimarisini belirleyen bu pol yapısı, yağan yağmurun ve karın çadırın üzerinden dökülmesine yardımcı oluyor.

Big Agnes Copper Spur HV Ul3 önceden bükülmüş pollere sahip.

Mevcut pol yapısı geniş bir iç mekan sağlıyor.

Çadırın ortasından geçen tek pol kubbe yapısını destekliyor.

Big Agnes Copper Spur HV UL3 Çadırın İçi

Çadır Havalandırması ve Nefes Alabilirlik

Çadırın iç tentesi büyük oranda ağ şeklinde. Bunun en büyük avantajı ise nefes alabilirliğinin fazla olması ve içerideki yoğuşmanın en aza indirgenmesi. İçeride bol miktarda hava dolaştığından nem de az oluyor. Dış tente ile iç tente arasında hatırı sayılır bir boşluk var. Bu da havalandırmanın daha verimli olması sağlanıyor. Dış tentede ayrı bir adet havalandırma penceresi var. Bir pencere oldukça yeterli, ancak iki tane olması daha da iyi olabilirdi.

Copper Spur HV UL3 Havalandırma

İç tente büyük oranda ağ şeklinde

Çadır Giriş – Çıkışları

Bazı çadırlarda girişler ya ayak ya da baş kısmında olabileceği gibi her iki taraftada olabiliyor. Bunun çadıra giriş çıkışlarda çok kullanışlı olmayan bir özellik olarak görüyoruz. Copper Spur HV UL3’te ise giriş – çıkışlar, sağda ve solda yer alıyor. Bu da bizim çadırda en beğendiğimiz özelliklerden ve yine tercih sebeplerimizden biri. Böylelikle çadıra giriş ve çıkış çok kolaylaşıyor. Her iki girişteki antre alanı da eşyaları koymak için yeterli alan sağlıyor.

Çadırın içi eşya koymak için birçok ceple dolu. Öncelikle hemen ayak ucunda bir asma alan mevcut. Bu alan oldukça geniş ve birçok eşyanızı (rüzgarlık, mont vb.) bu alana koyabilirsiniz. Bunun dışında hemen girişlerin alt kısmında (baş kısmı) birer küçük cebe sahip. Ayrıca yine baş kısmında sağ ve sol üst kısımlarda yer alan medya ceplerine kulaklık, powerbank konulabilir. Kablo çıkış noktaları ile de kabloları cihazlarınıza bağlayabilirsiniz. Hemen medya ceplerinin üzerinde birer cep daha bulunuyor. Çadırın tepe noktasında ise aydınlatma asmak için bir aparat da var.

Big Agnes Copper Spur HV UL3 Medya Cep

Big Agnes Copper Spur HV UL3 Asma Cep

Big Agnes Copper Spur HV UL3 Giriş Cep

Big Agnes ayrıca sattığı aksesuarlar ile de çadır içinde depolama alanını genişletmenize imkân sağlıyor. Gear Lofts olarak geçen bu aksesuarlar farklı boyut ve modellerde çadır içinde yeni organize alanları yaratmanıza imkân sağlıyor. Biz bu aksesuarlardan almadık. Malum bütçe 🙂

Copper Spur HV UL3 kapıları diğer çadırlardan farklı bir özelliğe de sahip. Çadırın kapıları her iki yandaki fermuarlarla tamamen açılıp bir tente olabiliyor. Güneşli günlerde bu tentenin altında oturmak keyifli olabilir. Biz henüz deneme fırsatı bulamadık.

Her iki giriş de tente olabiliyor. Böylece güneşli günlerde bir gölgelik olarak da kullanılabilir.
Mehmet Ali’ye pozu için teşekkür ederim. 🙂

Big Agnes Copper Spur HV UL3 geniş iç hacmi ve kullanışlı alanlarıyla oldukça konforlu bir çadır.

Çadır Kurulumu

Copper Spur HV UL3 gerçekten kolay kurulan bir çadır. Zaman zaman çadır pollerini kurarken polün ucu ne tarafa gelecek diye karıştırabiliyoruz. Big Agnes bu konuya çok basit ama etkili bir çözüm getirmiş. İç tentenin köşeleri ile pollerin uçlarını renk olarak birbirine eşitlemiş. Böylece hangi polün ucu hangi tarafa gelecek kolayca görebiliyorsunuz. Bu renk kodları aynı şekilde dış tentenin tokaları için de geçerli.

Big Agnes Copper Spur HV UL3 İç Tente Kurulumu

Gri Pol – Gri Bağlantı Noktasına

Turuncu Pol – Turuncu Bağlantı Noktasına

Dış tentenin tokalarından bahsederken Big Agnes markasına ait tescilli bir özellik olan TipLok Tent Buckle™ geliştirmesinden de bahsetmek gerekiyor. Çadır kurulumunu basitleştirmek için üç fonksiyonu tek bir mekanizmada birleştirmişler. Polün girdiği delik yapısı itibariyle polü kitliyor ve bırakmıyor. Bu tek başına çadır kurarken büyük kolaylık sağlıyor. Dış tentenin kitleneceği toka da yine bu mekanizmada yer alıyor. Aynı zamanda pollerin dış tenteye zarar vermemesi için yaptıkları sağlam cepler de güzel bir detay olarak karşımıza çıkıyor.

TipLok Tent Buckle™

Pol Cebi

Çadır Klipsi

Big Agnes Copper Spur Çadır Kazıkları

Big Agnes Copper Spur HV UL3 en rahat kurduğumuz çadır olabilir. Çadırın kazıkları da gayet iş görür. Diğer çadır kazıkları kadar olmasa da azıcık yamultmayı başardık. Burada eleştireceğimiz nokta ise kazık sayısı. Çadırdan 8 adet kazık çıkıyor. Keşke hem yedek olması hem de tenteleri kurmayı kolaylaştırmak için 12 kazıkla satışa sunsalarmış. Biz ayrıca 4 çadır kazığı daha ekleyerek kullanıyoruz. Klipsleri dayanıklı gibi duruyor. Ancak olası bir kırılma anında çözüm ne olur bilemedik.

Big Agnes Copper Spur HV UL3 Çadırı Nasıl Satın Aldık?

Big Agnes ülkemizde satılan bir marka değil. Uzun süre MSR Mutha Hubba ile Big Agnes Copper Spur HV UL3 arasında kalmıştık. MSR Mutha Hubba Türkiye’de çok yüksek fiyatlara satılan bir çadır. Bu nedenle rotamızı yurt dışına çevirdik. Big Agnes Copper Spur HV UL3 hafif olmasından dolayı bir adım öne geçti. Tek sorun çadırın Avrupa’da da stoklarda olmamasıydı. Big Agnes’e konu ile ilgili bir e-posta gönderdik. Kendileri çadırı ABD’den Türkiye’ye kargo yapabileceklerini (67 dolar gönderim ücreti ödedik) belirttiler. Bunun üzerine alacağımızı ve bize ödeme linki atmalarını istedik. Ancak tam bu noktada beklediğimiz bir durum ortaya çıktı. Big Agnes uluslararası satışlarda PayPal kullanıyor. Maalesef PayPal, Türkiye’den çekilmek zorunda kalmıştı. Başka bir ödeme alternatifi de olmayınca Almanya’da yaşayan kuzenimizden rica ederek çadırın siparişini verdik. Yaklaşık bir ay sonra çadır elimize ulaştı. Big Agnes’in müşteri hizmetleri oldukça hızlı yanıt veriyor ve süreç boyunca da yardımcı oluyor.

Big Agnes Copper Spur HV UL3 Çadırı Ne Kadara Aldık?

Temmuz 2021’de çadırın bize toplam maliyeti 567 dolar oldu. Temmuz 2021’de Amerikan dolar kuru 8,57 TL idi. Kargo dahil maliyeti yaklaşık 4.860 TL oldu. Çadır pahalı bir çadır ancak sunduğu özellikleri ve bizim amacımıza en uygun çadır. Big Agnes Copper Spur HV UL3’ün çok daha ucuz alternatifleri var. Bu biraz da çadırdan ne beklediğiniz ve ne amaçla almak istediğinize göre değişecek bir konu. Biz amaçlarımızı göz önüne alınca doğru bir tercih yaptığımızı ve parasını hak ettiğini düşünüyoruz.

Big Agnes Copper Spur HV UL3 ile ilgili sormak istediğiniz her şey için yorum bırakabilir ya da dunyaperestiz@gmail.com adresine e-posta atarak bize ulaşabilirsiniz.

BIG AGNES COPPER SPUR ÇADIR İNCELEMESİ yazısı ilk önce üzerinde ortaya çıktı.

KARABURUN BİSİKLET TURU: DÖNÜŞ YOLU

Dünyaperestiz — Wed, 22 Sep 2021 14:25:00 +0000

İzmir Karaburun Bisiklet Turu 5. Gün (Tuzla Koyu – Gülbahçe)

İzmir Karaburun bisiklet turumuzun Balıklıova civarında konakladığımız ilk gün yazımızı İzmir Karaburun Yarımadası: İlk Pedal yazımızı okuyabilir ve hemen ardından 2. gün bisiklet turumuza devam ettiğimiz Dolungaz Koyu: Karaburun’da Saklı Bir Koy yazımıza göz atabilirsiniz. İzmir Karaburun turumuzun Sarpıncık Feneri kısmını anlattığımız İzmir Karaburun: Sarpıncık Feneri yazımızdan okuyabilirsiniz. Karaburun bisiklet turumuzun 4. gününde son gece kampımızı yaptığımız Karaburun Yarımadası Son Kamp: Tuzla Koyu yazımızı okuduktan sonra bu sayfaya dönebilirsiniz.

Son Kamp Sabahından Günaydın

Yarımada turumuzun son gününe Tuzla Koyu’nda uyanıyoruz. Son derece keyifli uyandığımızı söyleyebiliriz. Gerçekten güzel bir koyda huzurlu bir gece geçirdik.

Biz gece eşyalarımızı ortadan kaldırmıştık. Fakat balıkçılar sanırız ki kaldırmamışlar. Tilkiler de eşyalarından bazılarını ödünç almışlar. 😊

Tuzla Koyu’nda kahvaltımızı yaptıktan sonra çadırımızı topluyoruz. Yeniden ana yola çıkıp turun başında geçtiğimiz Balıklıova’ya doğru pedallıyoruz. Açıkçası turun son gününde de geçtiğimiz yollardan büyük keyif aldık. Balıklıova’dan sonrası turun ilk günü geçtiğimiz yolun tersi istikameti. Tuzla Koyu’ndan 40 km sonra Gülbahçe’ye arabaya varıyoruz. Istasyondaki çalışanlar yanımıza uğruyor. Yola çıkmadan önce kısa bir sohbet etmiştik. Turun nasıl geçtiğini sorup, kendilerinin de yapmak istediklerini ekliyorlar. Cesaretlendirici bir iki tavsiyeden sonra bisikletleri arabaya yerleştiriyoruz.

Yol Arkadaşları

Soulrider Çelik Bisikletlerimiz

İzmir Karaburun’a Veda

Yasemin’in kesintisiz olarak yaptığı en uzun ve ilk tur oldu. Son derece de iyi bir performans ile tamamladı. Beş günde yaklaşık 150 km pedal çevirdik. Bizim için oldukça keyifli ve dinlendirici bir turdu.

Şimdi birkaç gün de Çeşme’de rezervasyon yaptığımız otelde kalıp, dinleneceğiz.

Tur ile ilgili tüm sorularınızı bize e-posta ile iletebilir ya da sosyal medya hesaplarımızdan bizi takip ederek sorabilirsiniz.

Bize ulaşmak için dunyaperestiz@gmail.com adresine e-posta atabilir ya da sayfalarımızdan yorum yazabilirsiniz. Ayrıca sosyal medyadan bizi takip etmeyi unutmayın. 😊 👍

KARABURUN BİSİKLET TURU: DÖNÜŞ YOLU yazısı ilk önce üzerinde ortaya çıktı.