Pedalı basıyoruz, basmasına da… Bir süre sonra benim bisiklette bir gariplik var. Önce ön frenim, hemen ardından da arka frenim boşalıyor. Yokuş aşağı iniyorum, hızım da 40 km/s yakın, yol da virajlı. Soğukkanlı olmaya çalışıp, bisikleti ayaklarımla kontrollü bir şekilde durduruyorum. Hemen arkamdan gelen Mali, o şekilde bisikleti durdurduğumu görünce yanıma gelip sorunu soruyor. Hava sıcak, çok sıcak… Gölge de yok bakacak. Az ileri daha sürüyoruz. Yok, gölge yok. Bisikleti boşaltıyorum. Teknik olarak Mali kadar bisiklete hakim değilim. Disk fren bakım ve tamirine ise hiç hakim değilim. Disk fren bakım setini çıkarıyorum. Mali, yağ basmayı biliyor. Hem fren haznesinden hem de kaliperden yağ kaçırmış. Yeniden yağ basıyoruz ama geçici çözüm. Çünkü kalipere giden hortum yerinden çok oynuyor. Neyse idare edeceğiz böyle Zanjan’a kadar. Oraya varmamıza da bir hafta var. 

Bu esnada yanımızda bir araç duruyor. Israrla konak olmamızı istiyor fakat bizim bu sorunu halledip, yola koyulmamız lazım. Kibarca kabul etmeyip, gönderiyoruz. Bisikleti toparlayıp, pedallamaya devam ediyoruz. Önümüzde çok çetin bir yol var ve akşam karanlığına asla kalmak istemiyoruz.  

Sürdüğümüz yolda coğrafya bir süre sonra değişiyor. Ağaçlarla dolu bir vadide ilerliyoruz. Zaman zaman sağımızda zaman zamansa solumuzda bir dere akıyor. Yolun güzelliği bizi mutlu ediyor etmesine de artık yorulduk. Varmamıza da daha var. Hava da kararmaya başladı. Anlaşıldı! Gece karanlığında ancak varabileceğiz. Akşam 21.00’e doğru koyun sürülerini ve çobanları görmeye başlıyoruz. Sürüleri köye götürüyorlar. Köy yakınımızda demek ki… Köy, kısa bir süre sonra kendisini gösteriyor. Köyün girişinde çobanlara Sadık’ı aradığımızı söylüyoruz. Bir süre sonra da Sadık geliyor. Bizi köydeki evlerine götürüyor. 

Çok yorgunuz… Eve varınca seviniyoruz. Bir avluya bisikletlerimizi koyduktan sonra eve geçiyoruz. Geniş bir salon ve mutfaktan oluşuyor. Sadık ve kardeşi Ali bizi eve davet ediyorlar. Evde bir süre sonra annesi ve kardeşleri de geliyor. Bize özel bir sofra hazırlıyorlar. Sofrada İran’da çok sevdiğimiz ev yapımı ayranları da var. Karnımızı doyururken, Tahran’dan misafirlerinin de geleceğini öğreniyoruz. Aslında biraz Sadık’lar bizi rica üzerine konak olarak kabul etmiş de olabilirler. Yemekten sonra misafirleri de geliyor. Onlarla da biraz sohbet ediyoruz. Hikayemizi anlatıyoruz. Ancak bir yandan da bir an önce uyumak için can atıyoruz. Belli ki burada yatmayacağız. Sadık ve kardeşi bizi yatacağımız yere götürüyor. Evin arkasında avludan geçen bir yoldan ilerliyoruz. Ahırın hemen üzerinde eski bir köy odası daha var. Ali ve eşi burada kalıyor anladığımız kadarıyla. Bize yer yatakları seriliyor. Ali de paravanın diğer tarafında uyuyacak. Uyuyacağız derken Sadık ve Ali odaya geliyor. Çay ve çekirdek getiriyorlar. Uzun bir sohbet de orada başlıyor. Ancak dayanacak gibi değiliz, sürekli gözlerimiz kapanıyor. Konak olmak güzel bir şey ancak özgür olamıyorsunuz. Sonuçta misafiriz… Bir buçuk saat kadar sonra gecenin bir vakti uyumak için yataklara çekiliyoruz. 

Sabah uyanacak gibi değiliz. Çok yorgunuz. Sadık geliyor, kahvaltı getiriyor. Haliyle uyanıyoruz. Kahvaltı ise ekmek, tereyağı ve bal… Biraz acele ettiriyorlar bizi. Bir an önce göndermek ister gibiler. Misafirlerinden dolayı olduğunu düşünüyoruz. Kahvaltıdan sonra hızlı bir şekilde toparlanıyoruz. Güzel bir haber var. Sadık bizi traktörle bir yere kadar götürecek. Köyün hemen çıkışında bisikletlerle geçmenin neredeyse imkansız olduğu bir yokuş var. Çok bozuk bir yol ve 3 km kadar bir mesafesi var. Orayı elimizle iterek geçecektik. Çok dik bir yokuş. Bizi traktörle oradan geçirecekler. Bu habere çok seviniyoruz. 

Bisikletleri alelacele traktöre yüklüyoruz. Alelacele çünkü anlamsız bir telaşla bizi göndermek istiyorlar. Aslında bir yandan da anlıyoruz. Misafirleri var ve öğlen mevlüd gibi bir şey olacakmış. Traktörün önüne Yasemin ve Mali oturuyor, ben (Murat) ise kasada bisikletlerle bu yolculuğu yapacağım. Yolculuk başladıktan kısa süre sonra kasada ne kadar yanlış bir şekilde oturduğumu anlıyorum. Bisikletler kayıyor, altında sıkışıyorum. Bir yandan da sarsıntıdan sürekli belimi vuruyorum. Neredeyse bir saatlik bir çıkışın ardından harap halde kasadan iniyorum. Sadık ve arkadaşı ile vedalaşıyoruz. Bu arada onlar gittikten sonra fark ediyoruz. Biz şapkalarımızı aşağıda unutmuşuz, Mali’nin de oldukça pahalı ön farı sarsıntıdan yolda düşmüş. Şapkalar neyse de aydınlatmaya yazık oldu. 

2600 metredeyiz. Çantaları takıyoruz, pedallamak için hazırlanıyoruz. Artık Taht-ı Süleyman’a çok az yolumuz kaldı. Ancak hala tırmanmamız gereken yokuşlar ve aşmamız gereken dağlar var. Yolun asfalt olacağını söylemişlerdi ancak uzun bir süre asfalt bir yol göremiyoruz. Bazı yollar hala karla kapalı, alternatif bir patikadan yola tekrar bağlanıyoruz. Yol gittikçe yormaya başladı. Traktörle çıktığımız yolu asla elimizde çıkamazdık ancak bisikletler hala elimizde… Çünkü son derece iki dik tırmanış var ve yüklü bisikletle oraları çıkmakta zorlanıyoruz. Uzun bir süre tırmandıktan sonra nihayet tırmanışları bitiriyoruz. Bu sırada Mali’nin ön bagajı kırılıyor. Cırt kelepçelerle tutturduk ancak ikimiz de bunun geçici bir çözüm olduğunu biliyoruz. Fakat akşamı da buluyoruz. Şimdi bu kadar tırmanmanın acısını uzun bir inişle çıkaracağız. Kendimizi inişe bırakıyoruz. Bir köyde durup, su tedariki yapıyoruz. Hala Türkçe konuşmaya da devam ediyoruz. Bir akarsuyu kamp noktası olarak gözümüze kestirdikten sonra çevresinde keşif yapmaya başlıyoruz. Akarsu kenarlarında kamp kurmak gerçekten keyifli. Suyun o dinlendirici sesiyle tüm gece rahat bir uyku çekebiliyorsunuz. Yer konusunda netleştikten sonra da çadırımızı kuruyoruz. Ne iki gündü… Tamam diğer günler de zordu ancak bu iki gün daha da zordu. Artık yolun sonuna gelmek üzereyiz. Taht-ı Süleyman çok yakın. Gerçekten merak ediyoruz bunca eziyete değmiş olacak mı diye… Yemeği yiyip, laflarken Yasemin kafa fenerini yakıyor ve dehşetle yüzüme bakıyor. “Murat ne oldu yüzüne” diyor. Anlamsızca bakıp, “Ne olmuş benim yüzüme” diyorum. Mali de şaşırıyor. “Söylesenize arkadaşlar” diyorum. Fotoğraf çekip gösterdiklerinde neden bu kadar şaşırıp, paniklediklerini anlıyorum. Çünkü bir gözüm yok… O kadar şişmiş ki kapanmış artık. Ve ben bunu hiç hissetmedim onlar söyleyene kadar. Böcek ya da sinek göz kapağımı ısırmış. Hemen böcek ısırmalarına karşı yanımıza aldığımız kremi sürüyorum. Sonra da gidip yatıyoruz. Suyun o dinlendirici sesi hemen kulaklarımızda. Günlerce otoyol kenarında yatmıştık. Doğanın sessizliği içerisinde uyumak gerçekten harika. 

Sabah uyanır uyanmaz selfie çekiyorum. Aklım gözümde… Evet daha da kötü durumda diyebilirim. Kapanmış tamamen… Elden gelecek bir şey yok, bir haftaya geçer. Mali mideyi bozmuş. Dinlenmesi gerekiyor. Yolda dikkatli olmak gerekiyor. Ancak Mali biraz yemeyi seven biri ve bu yüzden ne bulursa yiyor. Onun midesi, benim gözüm derken yola biraz geç çıkıyoruz. 

Yolda çok da farklı bir şey yok. Yine dağlar arasında yokuş çıkıp iniyoruz. Bir bakkalda yemek molası veriyor. Yemek dediğimiz de cips, kola vs. Bu yemek işini düzene koymamız gerekiyor. Kısa bir süre sonra Tikap – Zanjan yolunda buluyoruz kendimizi. Yol birleşirken Mali sağa döneceğiz demişti. Yaklaşık 5 km sonra yanlış tarafa döndüğümüzü anlıyoruz. Geri dönüp soldan devam ediyoruz. Maalesef bu yol, İran’da iyi anılar bırakmadı. O misafirperver İran halkından burada pek yok. Yol boyunca korna ile taciz edip, hareket yaptılar. İlk kez İran’da başımıza bunlar geldi. Tatsız bir durumdu ama koskoca ülkede çürük yerler de olacak tabi ki…