Bisiklet Turu - Dünyaperestiz - Bisiklet Turları

BİSİKLETLE İRAN TURU: TAHT-I SÜLEYMAN’A GİDİYORUZ

Dünyaperestiz — Wed, 20 Jul 2022 20:55:46 +0000

Bisikletle İran Turu nihayet başlıyor. Tebriz’de geçirdiğimiz 5 gece 6 günden sonra pedalların çevrilme, tekerlerin dönme zamanı gelmişti. Oldukça heyecanlıydık. Kolay değil neredeyse 6 yıldır bugünün hayaliyle yaşıyorduk, bir gün bile dile getirmediğimiz gün olmuyordu.

Tebriz’e bisikletlerimizle ulaştığımızda “evet sanırım hayalimiz gerçek oluyor.” demiştik. Ancak yine de eksik bir şey vardı. O eksik ise bisikletlerimizle alacağımız yol, geçeceğimiz şehirler ve ülkelerdi.

Şimdi artık İran’da bisikletlerle yola koyulma vakti geldi. Bugün tarihe geçsin yola çıkıyoruz.

Bu arada Tebriz gezimizi okumak için tıklayabilirsiniz.

Veda Zamanı

Çantalarımızı bir gece önce hazırlamıştık. Sabah kalkıp ilk işimiz odada güzel bir kahvaltı yapmak oluyor. Otelin hemen altında kahvaltı malzemeleri satan küçük bir dükkan var. Bal, peynir, kaymak vb.malzemeleri oradan alıyoruz. Kaldığımız süre boyunca zaman zaman otel odasında benzin ocağımızı açıp hem kahvaltı hem de akşam yemeklerini hazırladık.

Kahvaltıdan sonra da odayı boşaltıp, tüm çantaları ve bisikletleri otelin önüne indiriyoruz. Otelin sahibi Ahmet Abi ile de vedalaşıp, Erfan ve Omid’in dükkanına doğru pedallıyoruz.

Pedallıyoruz pedallamasına da ben gidonu kontrol edemiyorum. Defalarca tura çıkmış olmama rağmen bisikletim ilk kez bu kadar yüklü ve önde de çantalarım var. Soulrider Frameworks’ten Yasin tur için bana yeni bir çelik maşa yapmıştı. Bisikletin açısı vs değişti tabi, bir süre sonra alışıyorum. Bir yandan da gözüm Yasemin’de… O da biraz gidonu ile boğuşuyor gibi ama daha hafif olduğu için çok da zorlanmıyor.

Kısa bir sürüşün ardından dükkana varıyoruz Omid her zamanki gibi dükkanda yok, nargile içmeye gitmiş. Erfan bizi karşılıyor. Soğuk bir şeyler içip vedalaşıyoruz. Omid’i de görmek isterdik ancak maalesef çok da vaktimiz yok.

Tebriz’den Bisikletlerle Ayrılıyoruz

Bir önce yazımızı okuyanlar (okumak için tıklayın) ve Vlog’u izleyenler (izlemek için tıklayın) hatırlayacaktır. Tebriz’de trafik tam bir kaos. Belki diğer İran şehirlerinde daha da kötü olacak ancak şu anda gördüğümüz tek İran şehri olduğu için “kaos” yakıştırmasını Tebriz alıyor. Fakat bir avantajımız var; Türk bayrağı… Bisikletlerimizin arkasına astığımız bayrakları görenler yol boyunca korna çalıp, selam veriyor. Bayrak bize bir koruyucu kalkan gibi… Burada Türkiye’den gelenleri çok seviyorlar. Bu nedenle trafikte de biraz ayrıcalıklıyız.

Bir an önce şehirden çıkmak istiyoruz. Çünkü bu kaos can sıkıcı olabiliyor. Ancak gelin görün ki şehirden çıkmak o kadar da kolay değil. Git git bitmiyor bu şehir… O an şehrin aslında ne kadar büyük olduğunu bir kez daha fark ediyoruz. Biz yürüyerek önemli tüm noktaları gezdik evet ama bir de şehrin dışındaki mahalleler varmış.

Neyse, yaklaşık bir 20 km sürdükten sonra karnımız acıkıyoruz. Bir hamburgerci buluyoruz. Adı, “Hi Burger”. İçeri girip siparişimizi veriyoruz. Burada bir noktaya değinmekte fayda var. Hamburgeri gözünüzde Türkiye’de aldıklarınızla eşdeğer bir boyutta düşünmeyin. İran’da hamburger devasa büyük geliyor. 3 hamburger, 3 kola ve ortaya da bir patates söylüyoruz. Fazlasıyla doyurucu bir menü, zaten bitirmek için kendimizi zorluyoruz. 270.000 toman (yaklaşık 135 TL) ödeme yapıyoruz. Tabi öncesinde bir taarof (taruf) seremonisi eksik olmuyor.

İran’da Riyal & Toman farkı yazımız için buraya, İran’da taarof (taruf) geleneği ile ilgili yazımız için de buraya tıklayabilirsiniz.

Tabi yemek yerken hamburgerci ile de muhabbet ilerliyor. Hem Türkiye’den gelmemiz hem de bisikletle gelmiş olmamızdan dolayı ilgi kaynağıyız. Çıkışta hatıra fotoğrafımızı çektirip, yola devam ediyoruz.

Basmenj’e Hoş Geldiniz

Dürüst olmak gerekirse Tebriz’den ne ara çıktık da yeni bir şehre geldik anlamadık. “Biz ne zaman Tebriz’den çıkarız acaba?” diye kendimize sorarken bir anda karşımıza BASMENJ yazılı bir meydan çıktı. Evet, Tebriz’den çıkmış ve yeni bir şehre gelmiştik. Küçük bir şehir, hızlıca pedallayıp, son yokuşunu da çıkıyoruz.

Zaten Tebriz’den geç saatte çıkmıştık. 35 km sonunda da havanın kararması yaklaşmıştı. Kamp yeri bulmak zorundaydık. Haritaya bakıyoruz Kuru Göl diye bir yer gözümüze çarpıyor. Ancak 25 km kadar ötede… Ortalama 10-12 km/s hızla gittiğimizi düşünürsek hava kararmadan oraya varmamız mümkün değil.

Abgoosh yapan bir dükkanın önündeyiz. Türk bayrağını gören bir abi yanımıza geliyor. Konuşmaya başlıyoruz. Selamlaşma ve Türkiye’den gelme mevzusunu konuştuktan sonra nerede kamp kurabileceğimizi soruyoruz. O sırada Abgoosh dükkanının sahibi de yanımıza geliyor. Bize bu yakınlarda kamp kurabileceğimiz bir yer olmadığını, tamamen otoyol kenarı olduğunu söylüyorlar. Dükkanın sahibinin adı Kerim. Kerim Abi, ısrarla gidemeyeceğimizi, yol kenarında kamp kurmanın iyi olmayacağını üstüne basa basa söylüyor. Basmenj’e dönüp, şehirdeki Park-ı Misafir’de çadır kurabileceğimizi de ekliyor. Kerim Abi’nin samimi ve dostane konuşması güven veriyor. “Siz gidin ben de 20.00’de dükkanı kapatıp, 22.00’de geleyim. Kızı da alırım parkta oynar.” diyor. Biz her ne kadar gerek yok, biz başımızın çaresine bakarız desek de gelecek gibi duruyor. İçimizden “taarof” diye düşünmeden de edemiyoruz. Vedalaşıp, geldiğimiz 6,5 km yolu aynen geri dönüyoruz. Park-ı Misafir’i bulup bir kamelyanın altına çöküyoruz. Park, geniş bir alana yayılmış. İçerisinde güvenlik, WC, çeşme de var. Güvenlikle konuşuyoruz “Tamam, kalabilirsiniz” diyor. İran’da ilk kampımızı bir parkta yapacağız.

İran Misafirperverliğiyle Tanışıyoruz

Hava kararmaya yakın çadırımızı kuruyoruz. Yemeğimizi yapıp yiyoruz. Menü de bulgur pilavı ve tarhana çorbası var. Yemeği bitirip, bulaşıkları hallettikten sonra oturuyoruz. Ben (Murat), Yasemin ve Mali’ye “Saat 22.00’ye gelmek üzere, taarof yapmış adam” dememin üzerinden sadece 5 dakika geçiyor. Saat, tam 22.00’de Kerim Abi parka eşi ve çocuklarıyla birlikte gelince çok şaşırıyoruz. Üstelik ellerinde de bir sürü yemek ve içecek var.

Sonrasında gece 12’ye kadar Kerim Abi, eşi Pervane Abla, çocukları Mobin ve Mobina ile çok keyifli bir sohbete dalıyoruz. İran’dan, Tebriz’den, Kerim Abi ve Pervane Abla’nın birbirlerine olan aşklarından, çocuklarından, bizlerden ve ailelerimizden konuşuyoruz. En çok da Kerim Abi ve Pervane Abla’nın birbirlerine olan sevgileri ve aşkları dikkatimizi çekiyor. O kadar misafirperver ve iyi niyetli insanlar ki… Onlar için olabilecek tüm iyi dilekleri diliyoruz. Çocukları Mobin, üniversiteyi bitirmek üzere, Mobina ise ilkokula gidiyor. Mobin, İstanbul’daki üniversitelerden davet de almış. Ancak Pervane Abla’nın içi el vermemiş çocuğundan ayrılmaya… Pervane Abla’ya Mobin’i İstanbul’a göndermesini söylüyoruz.

Zaman hızlı geçiyor. Basmenj geceleri soğuk oluyormuş. Dışarıda üşümeye başlıyoruz. Saat de artık geç olmuştu. Kerim Abi ve ailesi toplanıyor. Ancak Kerim Abi soğuğu görünce ısrarla bizi eve götürmek istiyor. Evleri küçükmüş, en başta da o yüzden bizi davet etmediklerini biliyoruz; çünkü defalarca özür dilediler. Şimdi Kerim Abi, üşüyeceksiniz burada diyerek ısrarla bizi eve götürmek istiyor. Ona tulumlarımızı ve kıyafetlerimizi gösteriyoruz. Daha önce karda yaptığımız kamplarımızı gösteriyoruz. İkna ediyoruz. Yarın sabah saat 10.00’da dükkana gelip, kahvaltı yapacaksınız diye bizden söz alıyor.

Yarın görüşmek üzere vedalaşıyoruz. Biz de çadırlarımıza giriyoruz. İran’da ilk kampımızı bir parkta, kamelya altında yapıyor olmak garip olsa da bunun normal olduğunu sonraları anlayacağız. Çadırda, halkın ne kadar misafirperver ve içten olduğunu konuşuyoruz. Kerim Abi ve ailesinin bize gösterdiği ilgiye şaşkınlığımız uzun süre devam ediyor.

Sabah kalkıp, hazırlanmamız biraz vakit alıyor. Kerim Abi’ye saat 10.00 için söz vermiştik ancak anlaşılan yetişemeyeceğiz. Saat 10’da Kerim Abi arıyor. Dakik insan gerçekten… “Abi geliyoruz, yoldayız.” diyoruz. Dün akşam gidip, döndüğümüz yolu bir kez daha gidiyoruz. Saat 11’i geçerken Kerim Abi ile tanıştığımız dükkana varıyoruz. Kerim Abi, Azeri lehçesiyle “Nerede kaldınız!” diyor. Ardından hızlıca bizi içeri buyur ediyor. İran’da yerel birinde yaptığımız ilk kahvaltı olacağından Yasemin ve ben heyecanlıyız. Sofraya bir bir yiyecekler geliyor. Alıştığımız bir Türkiye kahvaltısı değil. Ancak bizim için çok zengin bir sofra hazırlamış.

Bu arada İran’da Türkiye’de satılan ekmekler gibi ekmek aramayın. Burada ekmeğe çörek diyorlar. İncecik, kağıt gibi, lavaş gibi bir şey… Bir de “berberi” dedikleri bir çeşit var. Bu da uzun mu uzun bir şey. Bizim alıştığımız ekmek yok. Tebriz’e vardığımızdan beri arıyoruz ancak bulamadık. Bir süre sonra da bulamayacağımızı zaten kabulleniyoruz. Yine fırın kavramları bizim gibi değil… Bir fırın ya da unlu mamüller dükkanları yok. Pastane gibi yerler var ancak sattıkları tek şey tatlı şeyler, onların deyimiyle “şirin”. Tatlıya, “şirin” diyorlar.

Neyse, biz dönelim Kerim Abi’ye… Kerim Abi, sofrada hiçbir şeyi eksik etmiyor. Bir güzel karnımızı doyuruyoruz. Kahvaltıdan sonra sohbet etmeye devam ediyoruz. Arabasını gösteriyor, içi Türkiye ile ilgili şeylerle dolu. Tam bir Türkiye sevdalısı Kerim Abi. Tabi ki en çok da İbrahim Tatlıses’i seviyor. Buraya geldiğimizden beri en çok duyduğumuz şeylerden biri de “İbrahim Tatlıses”. Sanım İran’da cumhurbaşkanlığına adaylığını koysa kazanır. O derece çok seviliyor.

Kerim Abi ile vedalaşıyoruz. Bize yolluk bir şeyler hazırlamak istiyor. Kabul etmiyoruz. Tembihliyor, “ne zaman neye ihtiyacınız olursa, beni arayın. pulunuz da biterse söyleyin göndereyim.” Gerçekten çok özel birisi. Hem kendisi hem de ailesi. İran’da evet taarof diye bir gerçek var. Ancak Kerim Abi’nin asla taarof yapmadığı bir gerçek. Kendisine ve ailesine ne kadar teşekkür etsek az olur.

Yola koyulma zamanı… Önümüzde bilmediğimiz uzun bir yol var. Yolda ilgi odağı olmaya devam ediyoruz. Yanımızdan bir SUV geçerken selam veriyor. Selamını alıp yola devam ediyoruz. Yarım saat sonra önümüz kesiliyor. Araçtakiler durduruyor bizi. Bir dizi emlak, market gibi dükkanların olduğu bir sıra var. “Nereden geliyorsunuz, nereye gidiyorsunuz” soruları başlıyor. Hava sıcak… Nasıl birileri olduklarını anlamaya çalışırken, dondurma ve su geliyor. Ardından emlak dükkanına davet ediyorlar. İçerisi klimalı, elimizde de soğuk su ve dondurma var. Hemen giriyoruz. Abiler yolda bizi görünce hemen hazırlık yapmışlar. İçlerinden biri de bisiklet turcusu. Konu konuyu açıyor, yarım saat hem dinleniyoruz hem de sohbet ediyoruz. Ardından da izin isteyip, pedallamaya devam ediyoruz.

İkinci Gece Kampımız Bostanabad’da

Kuru Göl’e gitmekten vazgeçmiştik. Hedefimiz artık Bostanabad kasabasındaki parka ulaşmak ve orada kalmak. Basmenj’deki Park-ı Misafir’de rahat bir gece geçirmiştik. Bu nedenle Bostanabad’daki parka çadır kurma fikri aklımıza yatmıştı. Hem parklarda su, güvenlik ve WC de var.

Ana yoldan değil, hemen yanındaki stabilize bir yoldan sürüyorduk. Sol tarafımızda ana yoldan vızır vızır araç geçerken, sağ tarafımız düzlükler ve dağlarla çevrili… Bir sürü ile karşılıyoruz, az ileride de çobanı görüyoruz. “Gelin çay içelim sonra yola devam edersiniz” diye sesleniyor. Bir yanımız içmek istiyor ancak diğer yanımız da yola devam etmek istiyor. Teşekkür edip, yola devam ediyoruz.

İlerlediğimiz stabilize yol çok geçmeden ana yola bağlanıyor. İran’da karayolları ağı Türkiye’deki gibi değil. Türkiye’de bir yerden yere giderken köy yollarından ya da alternatif başka yollardan gitmeniz de mümkün. İran’da belli başlı ana yollar var ve şehirleri birbirine bu yollar bağlıyor. Biz de ana yoldan ilerlemeye devam ettik. Çok keyifli bir yol değil, araçların gürültüsü rahatsız ediciydi.

Birkaç kilometre sonra karşımıza bir tünel çıkıyor. Evet, şimdi bir karar vermemiz lazım. Tüneller yolu kısaltıyor ancak bisikletliler için tehlikeli yerler. Neden? Araçların egzozundan çıkan zehirli gazlar tünelin içini dolduruyor. İran’daki araçların egzozunu düşününce karşımızdaki tünelin içinin bu gazlarla dolu olduğuna eminiz. Diğer bir neden tünelin içerisinde bizi fark edemeyip çarpabilirler. Peki alternatifimiz ne? Tünelin alternatif yolu da hemen karşımızdaki tepenin üzerinde duruyor. Üçümüz de orayı tırmanmak istemiyoruz. Tatsız, tuzsuz ve dik bir yol.

Maskelerimizi takıyoruz, artık ne kadar korursa. Önde ben (Murat), ortada Yasemin ve arkada da (Mali) olacak şekilde tünele giriyoruz. Aydınlatma fena değil, emniyet şeridi geniş… Korktuğumuz kadar kötü çıkmıyor. Ancak tünelden geçen kamyonların yankısı son derece ürkütücü. Genzimiz hafif yanmaya başlıyor. İçerisi egzozdan çıkan gazlarla dolu… Sür sür bitmiyor… İçimden “Kaç kilometre bu tünel?” diye geçirmeye başlıyorum. Kaç dakika gittik hatırlamıyorum ama tünel nihayet bitiyor. Geriye dönüp baktığımızda tünelin ağzından buram buram egzoz gazı çıktığını gördük. “İyi ölmedik burada” deyip, biraz dinleniyoruz. Ardından da toparlanıp pedallamaya devam ettik.

Tünelden sonra yol iniş… Birkaç saate Bostanabad’a varıyoruz. Parkı bulduk, ancak Basmenj’deki parka kıyasla çok kalabalık. Parkın bekçisi ile konuşup, kalabilmek için izin aldık. Etrafımızı çocuklar ve gençler sarıyor. Sorular, merakla incelmeler derken bir süre sonra rahatsızlık verici bir boyuta ulaşıyor. Birçoğunun derdi bir şekilde Türkiye’ye gelmek. Türkiye’ye nasıl gelebileceklerini, nasıl iş bulabileceklerini ve yardımcı olup olamayacağımızı soruyorlar. Bu arada biz Türk bayraklarını kapatmıştık. Çünkü parkta bizi tedirgin eden birşey vardı. Üç genç geldi, ellerinde çay ve kurabiyelerle… “Hoş geldiniz. Perçemi (bayrağı) kapatmayın, o bizim için kutsaldır. Yaşasın Azerbaycan” deyip, ikramlarını verip gittiler. “Yaşasın Azerbaycan” sözünü buradaki Azerbaycan Türkleri çok kullanıyor.

Geceyi parkta geçirip, sabah erkenden toplanıp yola koyuluyoruz. Ana yoldan devam ediyoruz ve araç trafiği tahmin edebileceğiniz üzere çok yoğun… Geniş emniyet şeridinden sürüyoruz.

Kum Fırtınasına Yakalandık

Fakat bugün hava da bir garip… Rüzgarlı ve rüzgar da maalesef tam karşıdan esiyor. Karşıdan esen rüzgar, bir süre sonra esmeyi bırakıp, kelimenin tam anlamıyla bizi dövmeye başladı. Üstelik zaman zaman kum fırtınası da ekleniyor. İlerlemek çok çok zor. Bisikleti ayakta tutmakta zorlanıyoruz. Hele ki hafif rampa tırmanmaya başlayınca, her şey daha da çekilmez oluyor. İşin kötü tarafı ise daha 20 kilometre bile süremedik.

Rüzgara kafa ata ata ilerlemeye çalışırken ileride bir araç ve şoförünü görüyoruz. Belli ki bizi bekliyor. Yaklaşınca tanımaya başlıyoruz. Sürpriz… Karşımızda Omid var. 🙂 Omid’i hatırlıyorsunuz. Tebriz’de bisikletlerimizi kurmuştu. Tahran’a gidiyormuş, bizi yolda görünce beklemiş. İyi de oldu… Biz dükkana vedalaşmaya gidince Omid yoktu. Onunla da burada vedalaşmış olduk. Rüzgardan dert yanıp, yola devam ediyoruz.

Artık yol ilerlenecek gibi değil… Tüm enerjimizi rüzgara verdik. Üstüne kum fırtınası da olunca iyice yıldık. Uzakta bir köyü gözümüze kestirdik. Oraya sürüyoruz. Türkçe adı ile “Akçaköy”… Hemen köyün bakkalına gidip, tanıtıyoruz kendimizi. Tabi ki Türkçe konuşuyorlar. Köye çadır kurmak için izin istiyoruz. Bir süre sonra evlerden birine konak olmamızı teklif ediyorlar. Ancak biz çadırda kalmakta ısrarcıyız.

Çadırlarımızı bir evi siper alıp kuruyoruz. O sırada köyün kadınları gelmeye başlıyor. Bir süre sonra da köydeki diğer insanlar. Ve ısrarla eve gelmemizi, burada harap olup üşüyeceğimizi söylüyorlar. Kendilerini en sonunda ikna ediyoruz. Bu sırada Yasemin ilgi odağı 🙂 Köyün teyzeleri onunla konuşuyor. Teyzelerden biri, bir ara gidip geliyor. Hanım Sultan isimli bu teyzemiz, kendi ördüğü atkı ve bereyi Yasemin’e hediye ediyor. Sonra da bize enfes bir ayran getiriyor. Sadık Amca ise yemek için çörek getiriyor. Köylüler etrafımızda resmen pervane oluyor. İlgi karşısında biz de biraz şaşkınız. Yemek hazırlıyoruz kendimize; menü de tarhana çorbası ve makarna var. Yemekten sonra Yasemin: “Ben teyzelere çay içmeye gideyim, belki masal da anlatırlar” deyip gidiyor. Yasemin, bu turda masal toplayacak. Biz de çadırlara çekiliyoruz. Birkaç saat sonra Yasemin yüzünde güller açarak geliyor. Sadık Amca’lara gitmiş. Sadık Amca, Şengül ile Mengül ve Cemşid Padişah masallarını anlatmış. Yasemin de kayda almış.

İyi hadi uyuyalım, yarın yolumuz uzun derken çadırın dışında bir ses duyuyorum. Hemen dışarı bakıyorum; Sadık Amca gelmiş. Elinde de battaniye… Yasemin üşümesin diye getirmiş. 🙂

Rahat bir gece geçiriyoruz. Zaten hemen uyumuşuz, o kadar yorgunduk ki… Sabah kahvaltımızı yapıyoruz. Bisikletleri toplayıp, köy bakkalına uğrayıp, veda ediyoruz.

İlk Kez İran Polisi Bizi Çeviriyor

Açık söylemek gerekirse bugün nasıl geçecek merak ediyoruz. Çünkü dün kum fırtınasına yakalandığımızda rüzgar bizi iyi hırpalamıştı. Ancak korktuğumuz olmuyor. Evet, rüzgar yine var ancak dünkü kadar şiddetli değil. Yol boyunca bayrağı görüp, selam verenlere karşılık veriyoruz. Biraz pedalladıktan sonra da ileride duran bir araç dikkatimizi çekiyor. Artık alıştık, bizi beklediğini biliyoruz. İki tane dost yolda kenara çekmiş gelmemizi bekliyor. Yanaşıp, hemen tanışıyoruz. Önce çay ikram ediyorlar, ardından da meyve. Bir tanesi Tebriz’de yaşıyor, diğeri ise Kanada’da yaşıyormuş. Ayaküstü sohbet ediyoruz. Ardından da teşekkür edip ayrılıyoruz. Meyve ve çay tam zamanında gelmişti. Acıkmaya başlamıştık. 10 dakika sonra da zaten bir dinlenme tesisine girip, çardağın bir tanesine yerleşiyoruz. Yemeğimizi yedikten sonra dikkatimizi biri çekiyor. Eski bir Vespa’sı var. Yanımıza geliyor, selamlaşıyoruz. Bu abimiz kalkmış, 40 yaşındaki Vespa’sı ile yollara düşmüş… Hem de İtalya’dan Hindistan’a gidiyor. İran’dan sonraki durağı Pakistan, ardından da Hindistan’a ulaşacakmış. İsmini bir türlü anlamadığımız ve sonrasında da tekrar sormaya utandığımız abimize sorularımızı arka arkaya soruyoruz. Kendisinin bir de blog sitesi var. Takip etmek isteyenler için adresi de buraya bırakalım. https://vespup.com/en/

Abimizle vedalaşıp biz de vakitlice yola koyuluyoruz. Daha gidecek çok yolumuz var. Dağ yolu rotasını seçtiğimizden önümüzdeki günler çok daha zor olacak. Uzun bir süre pedalladıktan sonra bir köye sapıyoruz. Yolu biraz karıştırdık gibi emin olmak istiyoruz. Köylülere soruyoruz… Ama sormasak daha iyiydi. Kendi aralarında (abartmıyorum) 30 dakika boyunca yolu tartıştılar. Bizim gösterdiğimiz haritaya da pek inanmadılar. En sonunda bir iki tanesinden işimize yarayacak bilgiler alabiliyoruz. Köyün dışında bir akarsu buluyoruz. Sazlıkların arasından dalıp, hem gözden uzak hem de yola yakın olacak şekilde kampımızı kuruyoruz. Yoldan gözükmek istemiyoruz. Tüm dikkatleri de üzerimizde toplamak istemediğimizden kendimizi gizleyecek bir noktayı seçiyoruz. 4 gün sonra otoyoldaki araç gürültüsünden uzak sessiz ve sakin bir gece geçirdik.

Sabah toparlanıp, kahvaltımızı yapıyoruz. Menü çok farklı değil; omlet, peynir, helva, domates, salatalık… Kahvaltıdan sonra da yola koyuluyoruz. Önümüzde Karaağaç diye bir kasaba var. Orada bir parkta çadır kurmaya niyetliyiz. Yolumuz da artık ana yoldan değil… Artık köy ve dağ yollarından gideceğiz. Taht-ı Süleyman yolunun asıl zor kısmı da şimdi başlıyor. Çünkü artık sadece dağlar var.

Yasemin ve Mali’yi önden gönderiyorum. Arkada kalıp biraz fotoğraf çekmek istedim. Ben fotoğraf çekerken bir kamyon durdu, içeriden bir abi inip selam verdi. Azerbaycan Türk’ü… Tanışma faslından sonra isminin Halil İbrahim olduğunu öğrendim. Telefon numarasını verdi ve bir sıkıntı olursa onu aramamı söyledi. Tabi bu sohbetten dolayı da Mali ve Yasemin’in biraz arkasında kaldım. Onlara yetişmek için hızlı bir şekilde sürerken, yanımdan beyaz bir Sapia geçiyor, içerideki iki kişi de geçerken iyice süzdü beni. Neyse dedim ve pedallamaya devam ettim. Yasemin ve Mali’ye yetiştiğimde Sapia’nın onları durduğunu ve pasaportlarını kontrol ettiğini gördüm. Bu Yasemin’le benim ilk kez İran’da polis kontrolüne takıldığımız andı. Gerçi ben takılmadım, Yasemin takılmış oldu. Çünkü bana bir şey demeden aynen geri gittiler. Dağın başında bizi nasıl bulduklarını hala merak ediyoruz.

Yeni Dostlarla Tanıştık

Üçümüz pedallamaya devam ediyoruz. Bir köyde mola verip, yemek yedik. Ardından pedallamaya devam… Akşam üzerine doğru Karaağaç’a varıyoruz. Karaağaç’ın tam girişinde otomobil tamircilerinin önünde bizi durduruyorlar. Aralarından biri öne çıkıp, tanışma faslını başlatıyor. Türkçesi de çok çok iyi. İsmi Mehdi… Hemen yanında arkadaşları var. Daha sonra da bisikletli biri daha geliyor. Onun da adı Habip… Medhi ve Habip bizim İran’da edindiğimiz en özel dostlarımızdan ikisi. Biz çadır kurmak için park sorarken, onlar ne yapıp edip Karaağaç’ta boş bir daire buldu ve bizim orada konak olmamızı sağladı. Habip bizi hemen anne ve babasının yaşadığı apartmanın karşı dairesine yerleştiriyor. Akşama da bir restoranda buluşmak üzere sözleşip, gidiyor. Bizim Dünyaperestiz olarak konuk olduğumuz ilk İran evi burası oluyor. Geniş bir salon, salonun bir parçası mutfak. Banyosu ve duşu da var. Gayet mutluyuz. Duş alıp, hazırlanıp bisikletlerimizle birlikte sözleştiğimiz restorana gidiyoruz. Kapıda Habip bizi dünyalar tatlısı kızı ile karşılıyor. İçeride ise Mehdi bizi bekliyor. Habip çok durmadan bize veda ediyor. Akşam çaya gelecekmiş. Mehdi, Yasemin, Mali ve ben de yemeğe oturuyoruz. Mehdi sofrada boş yer bırakmıyor. Birçok şey sipariş ediyor. Keyifli ve samimi bir sohbet yaparken, içeri sakallı iki kişi giriyor. Mehdi ile Farsça konuşmaya başlıyorlar. Sivil polisler… Pasaportlarımız alınıyor, her bir sayfa detaylı bir şekilde inceleniyor, fotoğrafları çekiliyor. Ancak dikkatimizi bir şey çekiyor; polisler pasaportta yazanları okuyamıyor. Benim yıllar önce aldığım Polonya vizesini, İran vizesi sanıyorlar. Oysa İran bizden vize istemiyor. Latin alfabesi ile yazıldığından ve Farsça dışında başka bir dil bilmediklerinden biraz saçmalıyorlar. Neyse gerekli işlemleri yapıp, notları alıp, durumu anlayınca “iyi akşamlar” deyip veda ediyorlar. Onlar gittikten sonra sohbetin keyfi kaldığı yerden devam ediyor. Mehdi, hesaba katiyen bizi karıştırmadan ödüyor. Çok ısrar ediyoruz ama Mehdi çok net. “Gelin, Karaağaç’ta bir tur atalım.” diyor. Dükkanına sürüp, bisikletleri dükkana koyuyoruz. Arabaya atlayıp, Karaağaç turuna başlıyoruz.

Karaağaç, küçük bir şehir, hatta kasaba. Bu yüzden yaptığımız tur da kısa sürüyor. Aklımızda kalan en ilginç bilgi ise kadınların girmesinin yasak olduğu bir caddesi var. İran’da sadece bir iki yerde böyle bir şey kalmış. Biri de Karaağaç. Mehdi’nin dükkana dönüp, bisikletleri alıyoruz. Yarın sabahtan vedalaşmak için sözleşip, ayrılıyoruz. Biz de eve pedallıyoruz.

Eve varmamızın hemen ardından da Habip, kızı Sevda ve kız kardeşi Solmaz ile çıkıp geliyor, arkasından da çaylar tabi ki. Uzun uzun sohbet ediyoruz. Habip, İran’da öğretmen. Aynı zamanda bisikletsever biri. Yarın bize bir arkadaşı ile beraber belli bir yere kadar bisikletle eşlik edeceğini söylüyor. Seviniyoruz. Habip’le de vedalaşıp, doğrudan uyku pozisyonu alıyoruz. Aşırı yorgunuz ve uyumamız lazım. O kadar yorgunuz ki sabah olduğunda, nasıl zamanın bu kadar hızlı geçtiğine isyan ediyoruz.

Rutin belli… Kalk, kahvaltı yap, hazırlan ve yola düş. Bu sefer çadır toplamak yok ama…

Yeni Arkadaşlarla Pedallıyoruz

Soluğu Mehdi’nin dükkanda alıyoruz. Çok iyi çocuk Mehdi, biz çok sevdik. Israrla İstanbul’a çağırıyoruz. Toyundan (düğününden) sonra hanımla geleceğine söz veriyor. Vedalaşıp, yola koyuluyoruz. Habip ve arkadaşı Davut ile buluşacağız. Aramızda da görev bölümü yapıyoruz. Mali, benzin ocakları için yakıt almaya gidiyor, ben ve Yasemin de erzak almak için markete. Markete varıyoruz, o da ne! İçeride röportaj var, bizim sokak röportajları gibi ama Karaağaç’ın yerel kanalıymış. Tabi hemen muhabirin dikkatini çekiyoruz ancak bizimle hemen ilgilenmiyor. Market sahibi ile İran’daki pahalılık üzerine bir röportaj yapıyor. Biz İran’a gelmeden hemen önce fiyatlarda yüzde 300 gibi bir artış olmuş. Neyse, muhabir işini bitiriyor ve sonra bana dönüyor. Röportaj yapmak istediğini söylüyor. “Tamam” diyorum kibarlık olsun diye. Ancak marketin önü bir anda kalabalık oluyor. Tamamen ilgi odağı biziz, Mali de hala ortalıkta yok. Yasemin de aradan kenara çekildi. Ben, muhabir ve kalabalık ile kaldım. Karaağaç ile ilgili birkaç güzelleme yapıp ve teşekkür ediyorum. Tekrar etmemi istedikleri Azerice-Farsça karışık bir cümle söylüyorlar. Onu da tekrar ediyorum. Birbirimize teşekkür edip, ayrılıyoruz.

Pedallamaya beş kişi devam ediyoruz. Tebriz’den ayrılalı neredeyse bir hafta olacak ve ilk kez aramıza birileri katılıyor. Mutlu oluyoruz. Genelde Mali, Habip ve Davud önden sürüyorlar. Yasemin ve ben de arkadan devam ediyoruz. Artık dağ yollarında olduğumuzdan tırmanış çok fazla var. Yasemin de henüz alışma safhasında. Habip sürekli, yokuşların az kaldığını söylüyor Yasemin’e… Yasemin ise aynı fikirde değil 🙂 Artık Habip ile Yasemin arasında bu konu bir şaka konusu olmaya başlıyor. Yasemin sorup, Habip yanıtladığında artık gülmeye başlıyoruz. 15 kilometre kadar gitmiştik ki Yasemin’le uzaktan bizim çocukların yanında beyaz bir araba görüyoruz. Herhalde yine polisler geldi diye düşünüyoruz. Yanlarına gittiğimizde ise büyük bir sürpriz bizi bekliyor. Mehdi… İşlerini halledip, arabaya atlayıp gelmiş. En çok Yasemin seviniyor; hemen çantalarını çıkarıp, Mehdi’nin arabaya atıyor. Boş bisikletle yola devam ediyor. Mehdi de biraz ileride piknik yapacağımız yol kenarındaki yere sürüyor. Mehdi’nin yanına varıyoruz. Şimdi bahsetmeyi atladık ama Habip ve Davut’ta dikkatimizi çeken birşey vardı. Sırt çantaları ile sürüyorlardı ve çantaları doluydu. Meğer bize yiyecek taşıyorlarmış. Hemen sofrayı donatıyorlar, bir güzel karnımızı doyuruyoruz. Bu esnada da Habip, rota üzerindeki bir köydeki arkadaşını arıyor. Aradığı arkadaşının ismi Sadık, bizim geleceğimizi söylüyor ve konak edilmemizi istiyor. Köy uzakta, varamayabiliriz. Ancak Habip, yolun iyi olduğunu ve varabileceğimizi söylüyor. “Tamam” diyoruz. Yemekten sonra Habip, Mehdi ve Davut ile vedalaşıyoruz.

Harika insanlar… Tertemiz, iyi kalpli, misafirperver ve yardımseverler. Kalbimize, yüreğimize dokunuyorlar.

Pedallamaya devam ediyoruz. Biraz ilerliyoruz ki bir araç duruyor. Karaağaç Belediye Başkanı. Geldiğimizden haberi vardı. Ayaküstü bir sohbet ediyoruz, “Hadi pedal basın da yetişin” diyor.

En Zorlu Rotamız

Pedalı basıyoruz, basmasına da… Bir süre sonra benim bisiklette bir gariplik var. Önce ön frenim, hemen ardından da arka frenim boşalıyor. Yokuş aşağı iniyorum, hızım da 40 km/s yakın, yol da virajlı. Soğukkanlı olmaya çalışıp, bisikleti ayaklarımla kontrollü bir şekilde durduruyorum. Hemen arkamdan gelen Mali, o şekilde bisikleti durdurduğumu görünce yanıma gelip sorunu soruyor. Hava sıcak, çok sıcak… Gölge de yok bakacak. Az ileri daha sürüyoruz. Yok, gölge yok. Bisikleti boşaltıyorum. Teknik olarak Mali kadar bisiklete hakim değilim. Disk fren bakım ve tamirine ise hiç hakim değilim. Disk fren bakım setini çıkarıyorum. Mali, yağ basmayı biliyor. Hem fren haznesinden hem de kaliperden yağ kaçırmış. Yeniden yağ basıyoruz ama geçici çözüm. Çünkü kalipere giden hortum yerinden çok oynuyor. Neyse idare edeceğiz böyle Zanjan’a kadar. Oraya varmamıza da bir hafta var.

Bu esnada yanımızda bir araç duruyor. Israrla konak olmamızı istiyor fakat bizim bu sorunu halledip, yola koyulmamız lazım. Kibarca kabul etmeyip, gönderiyoruz. Bisikleti toparlayıp, pedallamaya devam ediyoruz. Önümüzde çok çetin bir yol var ve akşam karanlığına asla kalmak istemiyoruz.

Sürdüğümüz yolda coğrafya bir süre sonra değişiyor. Ağaçlarla dolu bir vadide ilerliyoruz. Zaman zaman sağımızda zaman zamansa solumuzda bir dere akıyor. Yolun güzelliği bizi mutlu ediyor etmesine de artık yorulduk. Varmamıza da daha var. Hava da kararmaya başladı. Anlaşıldı! Gece karanlığında ancak varabileceğiz. Akşam 21.00’e doğru koyun sürülerini ve çobanları görmeye başlıyoruz. Sürüleri köye götürüyorlar. Köy yakınımızda demek ki… Köy, kısa bir süre sonra kendisini gösteriyor. Köyün girişinde çobanlara Sadık’ı aradığımızı söylüyoruz. Bir süre sonra da Sadık geliyor. Bizi köydeki evlerine götürüyor.

Çok yorgunuz… Eve varınca seviniyoruz. Bir avluya bisikletlerimizi koyduktan sonra eve geçiyoruz. Geniş bir salon ve mutfaktan oluşuyor. Sadık ve kardeşi Ali bizi eve davet ediyorlar. Evde bir süre sonra annesi ve kardeşleri de geliyor. Bize özel bir sofra hazırlıyorlar. Sofrada İran’da çok sevdiğimiz ev yapımı ayranları da var. Karnımızı doyururken, Tahran’dan misafirlerinin de geleceğini öğreniyoruz. Aslında biraz Sadık’lar bizi rica üzerine konak olarak kabul etmiş de olabilirler. Yemekten sonra misafirleri de geliyor. Onlarla da biraz sohbet ediyoruz. Hikayemizi anlatıyoruz. Ancak bir yandan da bir an önce uyumak için can atıyoruz. Belli ki burada yatmayacağız. Sadık ve kardeşi bizi yatacağımız yere götürüyor. Evin arkasında avludan geçen bir yoldan ilerliyoruz. Ahırın hemen üzerinde eski bir köy odası daha var. Ali ve eşi burada kalıyor anladığımız kadarıyla. Bize yer yatakları seriliyor. Ali de paravanın diğer tarafında uyuyacak. Uyuyacağız derken Sadık ve Ali odaya geliyor. Çay ve çekirdek getiriyorlar. Uzun bir sohbet de orada başlıyor. Ancak dayanacak gibi değiliz, sürekli gözlerimiz kapanıyor. Konak olmak güzel bir şey ancak özgür olamıyorsunuz. Sonuçta misafiriz… Bir buçuk saat kadar sonra gecenin bir vakti uyumak için yataklara çekiliyoruz.

Sabah uyanacak gibi değiliz. Çok yorgunuz. Sadık geliyor, kahvaltı getiriyor. Haliyle uyanıyoruz. Kahvaltı ise ekmek, tereyağı ve bal… Biraz acele ettiriyorlar bizi. Bir an önce göndermek ister gibiler. Misafirlerinden dolayı olduğunu düşünüyoruz. Kahvaltıdan sonra hızlı bir şekilde toparlanıyoruz. Güzel bir haber var. Sadık bizi traktörle bir yere kadar götürecek. Köyün hemen çıkışında bisikletlerle geçmenin neredeyse imkansız olduğu bir yokuş var. Çok bozuk bir yol ve 3 km kadar bir mesafesi var. Orayı elimizle iterek geçecektik. Çok dik bir yokuş. Bizi traktörle oradan geçirecekler. Bu habere çok seviniyoruz.

Bisikletleri alelacele traktöre yüklüyoruz. Alelacele çünkü anlamsız bir telaşla bizi göndermek istiyorlar. Aslında bir yandan da anlıyoruz. Misafirleri var ve öğlen mevlüd gibi bir şey olacakmış. Traktörün önüne Yasemin ve Mali oturuyor, ben (Murat) ise kasada bisikletlerle bu yolculuğu yapacağım. Yolculuk başladıktan kısa süre sonra kasada ne kadar yanlış bir şekilde oturduğumu anlıyorum. Bisikletler kayıyor, altında sıkışıyorum. Bir yandan da sarsıntıdan sürekli belimi vuruyorum. Neredeyse bir saatlik bir çıkışın ardından harap halde kasadan iniyorum. Sadık ve arkadaşı ile vedalaşıyoruz. Bu arada onlar gittikten sonra fark ediyoruz. Biz şapkalarımızı aşağıda unutmuşuz, Mali’nin de oldukça pahalı ön farı sarsıntıdan yolda düşmüş. Şapkalar neyse de aydınlatmaya yazık oldu.

2600 metredeyiz. Çantaları takıyoruz, pedallamak için hazırlanıyoruz. Artık Taht-ı Süleyman’a çok az yolumuz kaldı. Ancak hala tırmanmamız gereken yokuşlar ve aşmamız gereken dağlar var. Yolun asfalt olacağını söylemişlerdi ancak uzun bir süre asfalt bir yol göremiyoruz. Bazı yollar hala karla kapalı, alternatif bir patikadan yola tekrar bağlanıyoruz. Yol gittikçe yormaya başladı. Traktörle çıktığımız yolu asla elimizde çıkamazdık ancak bisikletler hala elimizde… Çünkü son derece iki dik tırmanış var ve yüklü bisikletle oraları çıkmakta zorlanıyoruz. Uzun bir süre tırmandıktan sonra nihayet tırmanışları bitiriyoruz. Bu sırada Mali’nin ön bagajı kırılıyor. Cırt kelepçelerle tutturduk ancak ikimiz de bunun geçici bir çözüm olduğunu biliyoruz. Fakat akşamı da buluyoruz. Şimdi bu kadar tırmanmanın acısını uzun bir inişle çıkaracağız. Kendimizi inişe bırakıyoruz. Bir köyde durup, su tedariki yapıyoruz. Hala Türkçe konuşmaya da devam ediyoruz. Bir akarsuyu kamp noktası olarak gözümüze kestirdikten sonra çevresinde keşif yapmaya başlıyoruz. Akarsu kenarlarında kamp kurmak gerçekten keyifli. Suyun o dinlendirici sesiyle tüm gece rahat bir uyku çekebiliyorsunuz. Yer konusunda netleştikten sonra da çadırımızı kuruyoruz. Ne iki gündü… Tamam diğer günler de zordu ancak bu iki gün daha da zordu. Artık yolun sonuna gelmek üzereyiz. Taht-ı Süleyman çok yakın. Gerçekten merak ediyoruz bunca eziyete değmiş olacak mı diye… Yemeği yiyip, laflarken Yasemin kafa fenerini yakıyor ve dehşetle yüzüme bakıyor. “Murat ne oldu yüzüne” diyor. Anlamsızca bakıp, “Ne olmuş benim yüzüme” diyorum. Mali de şaşırıyor. “Söylesenize arkadaşlar” diyorum. Fotoğraf çekip gösterdiklerinde neden bu kadar şaşırıp, paniklediklerini anlıyorum. Çünkü bir gözüm yok… O kadar şişmiş ki kapanmış artık. Ve ben bunu hiç hissetmedim onlar söyleyene kadar. Böcek ya da sinek göz kapağımı ısırmış. Hemen böcek ısırmalarına karşı yanımıza aldığımız kremi sürüyorum. Sonra da gidip yatıyoruz. Suyun o dinlendirici sesi hemen kulaklarımızda. Günlerce otoyol kenarında yatmıştık. Doğanın sessizliği içerisinde uyumak gerçekten harika.

Sabah uyanır uyanmaz selfie çekiyorum. Aklım gözümde… Evet daha da kötü durumda diyebilirim. Kapanmış tamamen… Elden gelecek bir şey yok, bir haftaya geçer. Mali mideyi bozmuş. Dinlenmesi gerekiyor. Yolda dikkatli olmak gerekiyor. Ancak Mali biraz yemeyi seven biri ve bu yüzden ne bulursa yiyor. Onun midesi, benim gözüm derken yola biraz geç çıkıyoruz.

Yolda çok da farklı bir şey yok. Yine dağlar arasında yokuş çıkıp iniyoruz. Bir bakkalda yemek molası veriyor. Yemek dediğimiz de cips, kola vs. Bu yemek işini düzene koymamız gerekiyor. Kısa bir süre sonra Tikap – Zanjan yolunda buluyoruz kendimizi. Yol birleşirken Mali sağa döneceğiz demişti. Yaklaşık 5 km sonra yanlış tarafa döndüğümüzü anlıyoruz. Geri dönüp soldan devam ediyoruz. Maalesef bu yol, İran’da iyi anılar bırakmadı. O misafirperver İran halkından burada pek yok. Yol boyunca korna ile taciz edip, hareket yaptılar. İlk kez İran’da başımıza bunlar geldi. Tatsız bir durumdu ama koskoca ülkede çürük yerler de olacak tabi ki…

Taht-ı Süleyman’a Vardık

Ahmedabad’a kentine akşam üzeri vardık. Taht-ı Süleyman artık çok yakında… Bu akşam yakınlarında kamp kurmayı planlıyoruz. 10 km kadar daha gittikten sonra hedefimize varıyoruz. Ancak Yasemin’in hiç hali kalmadı. Çok yorgun, pedal çevirecek gibi değil. Cesaretlendirmek için elimden geleni yapıyorum. Bu arada kamp hazırlıklarına da başlıyoruz. Mali, çörek almaya gidiyor. Biz de Mali’yi bekliyoruz. O esnada eski, beyaz bir Pegeout otomobil yanımızda durup, İngilizce bir şeyler diyor. Türk olduğumuzu öğrenince de başlıyor Türkçe konuşmaya. Abimizin ismi Eyüp, Taht-ı Süleyman’a yakın bir yerde oteli varmış. Bizi oteline davet ediyor. Bu arada Lonely Planet İran kitabında da kendisinin olduğunu ekliyor. Telefondan çıkarıp bakıyorum kitaba. Lonely Planet her zaman için harika bir rehber olmuştur. Evet, kitapta var. Otel daveti çok cazip ancak bir türlü emin olamıyorum. Benim emin olamadığımı ve kaçamak yanıtlar verdiğimi görünce de “Ben, diğer İran’lılar gibi taarof yapmıyorum. Bu akşam misafirim olacaksınız o kadar” diyor. O esnada da Mali çöreklerle geliyor. Durumu açıklıyorum. Mali ile göz göze geliyoruz. Gözlerinde “Para istiyor mu?” sorusunu okuyabiliyorum. “Hayır” diye işaret yapınca, Mali de gülümsüyor. Teklifi kabul ediyoruz etmesine de bir sorunumuz var. Yasemin aşırı yorgun ve kalan kilometreleri nasıl gidecek bilmiyoruz. Eyüp Abi’ye çantaları alır mı diye soruyoruz. Kendisi ise sadece çantaları değil, bisikleti ve Yasemin’i de alacağını söylüyor. Yasemin’i görmeniz gerek… Yeniden yaşam belirtisi gösteriyor bu teklifi duyunca. Hemen çantaları söküyor, bisikleti araca yüklüyoruz. Yasemin bize el sallayıp devam ediyor. Şimdi burada tabi ki bir güven meselesi var. 15 dakika önce tanıştığımız birine Yasemin’i emanet etmek riskli gözükebilir. Ancak yolda insanları anlayabiliyorsunuz. Kime güvenip, güvenmeyeceğinizi o an çözebiliyorsunuz. Yasemin gittikten sonra biz de Mali ile toparlanıp, Eyüp Abi’nin bize gösterdiği konuma doğru pedallamaya başlıyoruz. Pedalladıkça aslında ben de yorgun olduğumu anlıyorum. Bir süre sonra karşımızda Süleyman’ın Zindanı beliriyor. İhtişamlı duruyor. İlerleyen günlerde burayı da gezeceğiz. Yaklaşık bir saatlik bir sürüşün ardından Eyüp Abi’nin oteline varıyoruz. Otelin adı Ater Eco Resort. 5-6 odalı şirin bir otel. Otelin en güzel yanı ise doğrudan Süleyman Zindanı manzaralı olması.

Eyüp Abi otelde bize üç kişilik bir oda veriyor. Hemen sıcak duşa giriyoruz sırasıyla…. Buna gerçekten ihtiyacımız vardı çünkü günlerdir yıkanmamıştık. Birkaç saat sonra Eyüp Abi’nin arkadaşları da geldi. Bizden bahsetmiş. Yemekten sonra Ramin Abi, sazıyla Türkçe şarkılar çalıp söyledi. Bektaşiler ve söyledikleri türküler de Bektaşi türküleriydi. Yorgunduk ama sohbet ve türkü faslı da dinlendirici oldu.

Günler süren Taht-ı Süleyman yolculuğumuzda burada sonlanmış oldu. Zor ama keyifli bir rotaydı. Birçok sefer isyan ettik ancak dönüp arkamıza baktığımızda değdiğini kesinlikle söyleyebiliriz.

Eyüp Abi’nin otelinde yaşadıklarımız ve Taht-ı Süleyman gezimiz bir sonraki yazımızın konusu olacak. Okumak için tıklayabilirsiniz.

BİSİKLETLE İRAN TURU: TAHT-I SÜLEYMAN’A GİDİYORUZ yazısı ilk önce üzerinde ortaya çıktı.

BİSİKLETLE İRAN: BİR TÜRK ŞEHRİ TEBRİZ

Dünyaperestiz — Fri, 10 Jun 2022 17:34:27 +0000

Bisikletle Asya kıtasında pedal çevirmeyi 2017’den beri hayal ediyor, son iki senedir de eksik malzemelerimizi tamamlayarak hazırlanıyorduk. Planımız, Mali ve Turgay ile beraber Van’dan pedallamaya başlayarak İran’a girmekti. Ancak her zaman hayatın sürprizleri vardır. Bize de Nisan sonu yaklaşırken hayat sürprizlerini gösterdi. Önce Yasemin’in babasının rahatsızlığı ve hemen arkasından da babaannesinin vefatı bizi sarstı. Yasemin’in doktora savunması da ertelenince Mali ve Turgay önden yola çıktılar. Turgay işten izin almıştı. Bizden önce geri dönecekti. Mali’yle ise 15 Mayıs’ta Tebriz’de buluşmak için sözleştik. Bisikletlerimizi alıp Tebriz’e uçakla gitmeye karar verdik.

Ve o gün geldi…

Yıllardır hayalini kurduğumuz an gelmişti. Fakat yolculuğa çıkmak için heyecanlanacak vakit ne yazık ki kalmamıştı. Yasemin’in doktora savunması, tura hazırlanma derken, dostlarımızla vedalaşacak zaman bile bulamadık. Ailemizle kısa bir vedalaşmadan sonra yola koyulduk. Yola çıktığımız an ise ailelerimizden ayrılmanın bizi bu kadar sarsacağını tahmin edememiştik. Aslında tahmin edemediğimiz birçok şey vardı. Bisikletle böylesine uzun bir yolculuk nasıl olacaktı? Geçeceğimiz ülkeler, şehirler, tanışacağımız ve karşılaşacağımız insanlar… Hiçbirini tahmin edemiyorduk. Bunu bize yol gösterecekti…

TEBRİZ YOLCULUĞU BAŞLIYOR

14 Mayıs Cumartesi akşamı dostumuz Ahmet’in ayarladığı nakliye ile bisikletlerimizi ve çantalarımızı alıp İstanbul Havalimanı’na gittik. Yol boyunca Ahmet’in arkadaşı ile lafladık ancak aklımız hala çıktığımız yolda ve ailelerimizdeydi. Özellikle erken gitmek istedik. Uçağımız 15 Mayıs gecesi saat 01.15’te kalkacaktı; biz ise akşam 20.00’de havalimanındaydık. Burada bizi yine bir sürpriz bekliyordu. Kontuardaki görevli İran’ın PCR istediğini söyledi. Oysa THY böyle bir bilgi bize vermemişti. Pegasus sitesinde de İran’ın PCR istemediğini, 3 aşının yeterli olduğu yazıyordu. Meğer sadece kendi vatandaşları için geçerliymiş. Hızlı bir şekilde kişi başı 250 TL vererek PCR testi yaptırdık.

MERHABA İRAN!

İstanbul’dan 01.15’te kalkan uçağımız, İran saati ile 05.30’da Tebriz’e indi. Tebriz Havalimanı son derece küçük bir havalimanı… Karşılaştırmak gerekirse bir zamanlar Uşak’ta faaliyet gösteren havalimanı gibi diyebiliriz. Anadolu’nun diğer orta ve büyük havalimanları ile karşılaştırılamayacak kadar küçük. Kalabalığı takip edip sıraya giriyoruz. Yine stresliyiz… Aklımıza takılan iki konu var. Bir içeri bizi alacaklar mı diğeri ise bizi aldıktan sonra bisikletleri alacaklar mı? Pasaport polisinin önüne geliyoruz. Pasaportlarımızı inceliyor, sonrasında son derece sıcak kanlı bir şekilde “hoş geldiniz” diyor. Biz de rahatlıyoruz… İlk aşamayı geçmiştik. Şimdi sıra çantalarımıza ve diğer eşyalarımıza geldi. Bisikletleri pek de dikkatli olmayacak bir şekilde bagaj teslim noktasına atıyorlar. Biz de alıp gümrük için x-ray’de bekliyoruz. Yaklaştıkça gümrük memuru ile göz göze gelmeye başlıyoruz. Bir bize bakıyor, bir de bagajlarımıza ve kocaman bisiklet kutularımıza… X-ray cihazına ulaşıyoruz. Tahmin ettiğimiz gibi o bakışmalar boşuna değil. Bisiklet kutularını açmamızı istiyor. “Peki”, deyip açıyoruz. Memur, “Bisikletler yeni” diye tutturmaya başlıyor. “Hayır abicim ne yenisi, çizikleri görmüyor musun?” diyorum. Fiyatını soruyor, birkaç saçma sapan soru daha sorup bizi gönderiyor. Böylece ikinci aşamayı da geçip, görmeyi en çok istediğimiz asıl kişi ile yani Mali ile nihayet kavuşuyoruz. Mali bizi beklerken İran’ın kuzeyini bisikletle turlamış ve bizimle buluşmak üzere yeniden Tebriz’e gelmişti.

Hasret giderdikten sonra hemen havalimanı dışında iki taksi ile anlaşıp yola koyuluyoruz. İstikamet Omid ve Erfan’ın bisiklet dükkanı. Turgay ve Mali, Tebriz’deyken ikisi ile tanışmıştı. Bisikletlerimizi burada yeniden ayağa kaldıracağız.

Tebriz Havalimanı şehir merkezine çok yakın, 15-20 dakikada dükkanın önüne geliyoruz. İki taksi için 100.000 tümen ödüyoruz. Yaklaşık 50 Türk Lirası…

Erfan henüz gelmemişti. Bir süre sonra o da geliyor ve dükkanı açıyor. Ardından da Omid geliyor. Yasemin, Mali ile otele yerleşmek için giderken ben de dükkanda bisikletlerin kurulumuna eşlik ediyorum. Mali dönene kadar bisikletler hazır oluyor. Akşam 16.00’da Erfan ile buluşmak ve şehirde kısa bir bisiklet turu yapmak için sözleşiyoruz. Ardından biz de otelin yolunu tutuyoruz.

TEBRİZ’DE KONAKLAMA

Biz gelmeden önce Turgay ile Mali’nin kaldığı Derya Hostel’e doğru gidiyoruz. Otel, Gülistan Park’ın orada.

İlk bakışta hostel çok da iyi gibi gelmiyor. Ancak şehirdeki diğer ucuz hostellerle kıyaslayınca gayet iyi durumda. Biz hostelde üç kişilik odada kaldık. Oda ücreti olarak da 260.000 tümen’e yani 130 TL’ye kaldık. Aslında fiyat daha yüksek… Hem Mali ve Turgay’ın daha önce kalmış olmasından hem de Türkiyeli olmamızdan dolayı diğer Avrupalı turistlerden daha uygun fiyata kaldık. Avrupalı turistler çift kişilik odada 11 Euro ödeyerek kalıyordu.

TEBRİZ’DE İLK PEDALLAMA

Oldukça yorgunuz… Uzun bir süre uyuyoruz. Ardından hazırlanıp, Erfan’ı bekliyoruz. Erfan tam saatinde yani 16.00’da hostelin önüne geldi. Tebriz’deki ilk bisiklet deneyimimiz olacak. Erfan bizi, Şah Gölü denilen bir parka götüreceğini söylüyor. Tabelalarda ismini El-Goli olarak görüyoruz. Ancak Tebriz’de halk arasında Şah Gölü olarak isimlendiriliyor. Erfan’dan ve Tebriz’deki halktan dinlediğimiz kadarıyla buranın ilk zamanlar tarımsal amaçlı bir su kaynağı olduğunu, Kaçar Hanedanlığı döneminde ise yazlık saray olarak kullanıldığını öğreniyoruz. Sarayın, bugünkü parkın merkezinde yer alan havuzun derinliği ise 12 metreymiş. 1979’da İran’daki İslam Devriminden sonra ismi El-Goli olarak değiştirilmiş. Saray kısmı ise bugün restoran olarak hizmet veriyor.

Şah Gölü’ne gidene kadar iki şeyi fark ediyoruz. Birincisi sonraki günlerde daha iyi anlayacağımız İran şoförlerinin delice araç kullandığını… Tebriz’de trafik tam bir kaos; nereden ne çıkacağı, araçların ne zaman ne yapacağı anlaşılmıyor. İstanbul’daki şoförlere bir daha kızmayacağımıza dair söz veriyoruz.

İkinci fark ettiğimiz şey ise hala Türkiye’de olduğumuz… Hani biz İran’a gelmiştik! Herkes Türkçe konuşuyor, her yerde Türkçe şarkılar çalıyor ve Türk bayrağını gören herkes bizi selamlamaya geliyor. Sonraki günlerde çok daha iyi anlayacaktık İran’da Azerbaycan bölgesindeki misafirperverliği ancak bu başka bir yazının konusu olacak. Sadece şunu diyelim; İran’da 40 milyon Türk yaşıyor. Evet, yanlış okumadınız; 40 milyon. Tebriz de bir Türk şehri ve Türkiye’den gelenlere inanılmaz bir ilgi var. Bunları ayrı bir yazıda size anlatacağız.

20 kilometre sürdürdükten sonra Şah Gölü’ne varıyoruz. Şah Gölü, Tebriz halkı için çok önemli bir mesire yeri. Halk buraya akın ediyor. Havuzun (havuz deyince aklınıza küçük bir şey gelmesin) çevresi çay bahçeleri ile dolu, etrafını yürüyüş yolları çeviriyor. Park alanı ise oldukça büyük… Gölün etrafı dışında biraz daha yükseklere yayılan bir park alanı mevcut.

Kısaca parkı geziyoruz. Soğuk bir şeyler içip, kaldığımız otele sürüyoruz. Önce Tebriz Köftesi yiyoruz. Tebriz Köftesi’nin içinde et, pirinç, sarı bezelye ve çeşitli baharatlar var. Tadılması gereken bir lezzet ancak biz çok da bayılmadık. Yemek sonrası bisikletlerimizle otele dönerken birden bastıran sağanak yağmur yüzünden de sırılsıklam oluyoruz.

Artık yarın şehri gezmeye başlayacağız. Hala yol yorgunuyuz, yatar yatmaz da uyuyoruz.

TEBRİZ HAKKINDA BİLİNMESİ GEREKENLER

Tebriz ile ilgili deneyimlerimize dayanan bilgilerimizi aşağıda sizlerle paylaşıyoruz. Merak ettiğiniz her konu hakkında sorularınızı yoruma yazabilir ya da bizimle sosyal medya hesaplarımız üzerinde iletişime geçebilirsiniz.

TEBRİZ HAKKINDA

Tebriz, İran’ın Doğu Azerbaycan Eyaleti’nin yönetim merkezi. Azerbaycan ifadesinden de anlaşıldığı gibi bu eyalet ve Tebriz’de yaşayanlar Türk kökenli. 3 milyondan fazla nüfusa sahip Tebriz, İran’ın önemli kentlerinden biri. Nüfus açısından dördüncü, sanayi bakımından ise ikinci büyük şehir. İpek ve Baharat Yolları üzerinde yer aldığı için tarih boyunca daima önemli bir merkez olmuş.

TEBRİZ'E ULAŞIM

Türkiye’den Tebriz’e ulaşım oldukça kolay. Karayolu ve havayolu ile kolaylıkla Tebriz’e ulaşabilirsiniz. Türk Hava Yolları ve Pegasus’un Tebriz’e doğrudan uçuşları var. Ayrıca Van’dan tren ve otobüs seferleri ile de Tebriz’e ulaşabilirsiniz.

TEBRİZ'DE YABANCI DİL

Tebriz’de rahatlıkla Türkçe konuşabilirsiniz ki zaten halk kendi arasında Türkçe konuşuyor. Ancak resmi kurumlarda Farsça konuşuluyor. İlk geldiğiniz alışmanız zaman alacak. Ancak sabırlı olun ve konuşulan dili anlamaya ve Türkiye Türkçesi ile bağ kurmaya çalışın. Bir süre sonra kolaylıkla anlayabileceksiniz.

TEBRİZ İZLENİMLERİMİZ

Bisikletle gezerken inanılmaz rahatsız edici bir egzos kokusuyla karşılaşmıştık. Bisiklet sürerken aldığımı bu egzos kokusu neyse ki yürüyerek şehri gezerken bizi rahatsız etmiyor. Sabah, Mali ile birlikte şehri biraz turlamaya çıkıyoruz. Dün yorgun ve bisiklet sürerken birçok kaçırdığımız detay artık gözümüzün önünde. İlk düşüncemiz 90’lar Türkiye’sine bir yolculuk yapmış olduğumuz… İslam Cumhuriyeti olduğundan kadınlar saçlarını kapatıyor. Bir kısmı tamamen siyahlar içerisindeyken, özellikle gençler saçlarını biraz örtüyor. Çok çok sert bir İslami yönetim hissetmiyoruz. Bölgenin Türk bölgesi olmasından da kaynaklı olabilir.

Şehirde yürüyerek kısa bir tur atıyoruz. Mali daha önce gelip gezdiğinden çok detaylı gezmiyoruz. Sonraki günlerde detaylı bir şekilde gezeceğiz. Tüm gün boyunca gezdikten sonra otele dönüyoruz. Otele dönerken de bir kuruyemişçiye uğruyoruz. Sahibi Sait Abi… Dağcı, bir şekilde de Gürkan Genç ile yollarına kesişmiş. Dünya gerçekten çok küçük.

Mali bazı işlerini halletmek için bir süre Tebriz dışına çıkacak. 4-5 gün sonra döndüğünde bisikletle İran yolculuğumuza başlayacağız. Bu süre boyunca biz de şehri dolaşacağız.

Tebriz’de bulunduğumuz süre boyunca hat almaya çalıştık. Ancak bir türlü sim kart alamadık. Gittiğimiz telefoncu pasaport üzerinden kontrol edince alamayacağımızı, 72 saatin geçmesi gerektiğini söyledi. Bizce 72 saat geçmişti ancak bekleyin dediler. Alamayınca Omid ellerinde boşta duran bir sim kartı bizi hediye etti. Şimdilik bununla idare edeceğiz.

Tebriz’de dikkatimizi çeken bir diğer konu ise Türkiye’den alıştığımız A101, BİM, ŞOK gibi marketleri göremememiz. Her tarafta küçük küçük bakkallar var. Oralarda da aradığınız her şeyi bulamıyorsunuz. Daha sonra zincir bir market olan Canbo adında BİM benzeri bir market bulduk. İhtiyacımız olan şeyleri oradan temin edebildik.

Tebriz kalabalık bir şehir. Dolayısıyla şehirde yoğun bir trafik var. Ancak sadece “kalabalık” kelimesi şehrin trafiğini tanımlamak için yeterli değil. İstanbul’dan gelen bizler için bile kaos diyebiliriz. Şehre bisikletle gelecekseniz mutlaka dikkatli olmalısınız. Burada anahtar nokta ise bisiklette Türk bayrağı olması. Bayrağı gören hem daha fazla ilgi gösteriyor hem de dikkatli oluyor. Bu arada bayrağa “perçem” diyorlar.

TEBRİZ’DE GEZİLECEK ON YER

Tebriz’de 6 gün kaldık. Tebriz’de merkezde görülecek yerler için iki gün ayırmanız yeterli. Ancak Tebriz’i merkez alıp şehrin çevresini de gezecekseniz biraz daha kalabilirsiniz.

Biz 6 günde belli başlı yerlerini gezip halka iç içe olmaya çalıştık. En çok zamanımızı Tebriz Kapalı Çarşısı’na ayırdık. Şehir merkezinden dışarı çıkma şansımız maalesef olmadı. Bisikletle tura başlayacağımız için de kendimizi çok yormak istemedik.

Tebriz’deki gezilecek her yere gitmedik. Bu tamamen kendi ilgi alanlarımız ve zamanı kullanma tercihlerimizden kaynaklıydı. Ancak belli başlı yerleri detaylı bir şekilde gezdik. Siz de kendi ilgi alanlarınıza göre gezilecel yerler listesi hazırlayabilirsiniz. Bizim listemiz aşağıda 🙂

1. TEBRİZ KAPALI ÇARŞISI

Burası Tebriz’de görmeniz gereken ve en çok vakti harcamanız gereken yer. Tebriz Kapalı Çarşısı oldukça büyük… Tahmininiz de ötesinde büyük olduğunu garanti edebiliriz. 2800 dükkana sahip Tebriz Kapalı Çarşısı, dünyanın en büyük kapalı çarşısı. İçerisinde her türlü şey satılıyor. Özellikle İran halılarının satıldığı bölüme mutlaka uğramalısınız. UNESCO tarafından 2010 yılında da Dünya Mirası Listesine alınmış.

2. GÖK MESCİD

Tebriz’de mutlaka görülmesi gereken yerlerin başında geliyor. 1465 yılında Karakoyunlu hükümdarı Cihan Şah tarafından yaptırılan Gök Mescid, Tebriz’in en önemli tarihi yapılarından biri. İçerisindeki mavi çiniler nedeniyle ismini sonuna kadar hak ediyor. Blue Mosque (Mavi Cami) olarak da anılan Gök Mescid’e giriş ücreti 100.000 tümen. Ancak bizden herhangi bir ücret talep edilmediğinden ücretsiz girdik.

3. ALİŞAH ARK

Tebriz’de görülmesi gereken en görkemli yapıların başında geliyor. Devasa boyuttaki bu yapı mutlaka şehir içi gezi rotanızda olmalı. Tebriz şehir merkezindeki bu yapı, İlhanlılar döneminden miras kalmış. 1315 – 1339 yılları arasında inşa edilen yapı aslında tamamlanmaya bir proje. Yıllar içerisinde askeri ve dini amaçlı da kullanılmıştır. 30 m yüksekliğe sahiptir.

4. ŞAH GÖLÜ (EL GOLİ)

Tebrizlilerin buluşma noktası olan Şah Gölü (yeni ismiyle El-Goli) Tebriz’de görülmesi gereken açık alanlardan biri. 12 metre derinliğindeki havuzundan dolayı halk tarafından “göl” olarak anılıyor. Kaçar Hanedanlığı döneminde yazlık saray olarak kullanılan Şah Gölü, 1979 İran İslam Devrimi’nden sonra resmi olarak El-Goli olarak anılmaya başlanmış. Parkın çevresinde çok sayında kafe bulunuyor. Eskiden yazlık saray olan bina ise günümüzde restoran olarak kullanılıyor.

5. AZERBAYCAN MÜZESİ

Müze hem Tebriz’in hem de İran’ın en önemli müzelerinden kabul ediliyor. Aslında bir arkeoloji müzesi… İsminin neden “Azerbaycan” olduğunu merak edebilirsiniz. Tebriz’in de içinde bulunduğu bu bölge Doğu Azerbaycan Eyaleti. Tebriz de bu eyaletin yönetim merkezi. Bu nedenle müzenin ismi de Azerbaycan Müzesi.

Müze için “mutlaka görmelisiniz” denmişti. Görülmesi gereken bir yer ancak çok da abartılacak bir tarafı yok. Bölgenin ve İran’ın tarihini anlamak için ziyaret etmelisiniz. Güzel bir koleksiyona sahip.

Müzeye giriş ücreti kişi başı 100.000 tümen (50 TL). Biz yine pazarlık kartımız ve Türkiye’den gelmemizin avantajını kullanarak tek bilete iki kişi girdik.

6. TEBRİZ CUMA CAMİİ

Tebriz Cuma Camii, aslında Tebriz Çarşısı’nın bir parçası. Büyük Selçuklu döneminde yapılan Tebriz Cuma Camiinin sütunlu yapısı son derece etkileyici. Tebriz Çarşısına giderken burayı da es geçmeyin.

7. KADJAR EVİ MÜZESİ

İran’ı yöneten Kaçar Hanedanlığı döneminden izleri sergileyen bir müzeymiş. “Müzeymiş” diyoruz çünkü biz içerisinde giremedik. O sırada müzede gerçekleşen bir etkinlikten dolayı içeri ziyaretçi alınmıyordu. Müzenin çok güzel bir bahçesi var. Orada kısa bir zaman geçirip ayrıldık.

8. ŞAİRLER MEZARLIĞI

Şairler Mezarlığı, dünyada şairler adına düzenlenmiş tek mezarlık alanıymış. Üzerinde daha sonra bir anıt inşa edilmiş. En eski mezarın Esad Tusi’ye ait 1072 yılına tarihlenen bir mezar olduğu belirlenmiş. İran Azeri Türklerinin ünlü şairi Şehriyar da bu mezarlıkta yatıyor.

9. TEBRİZ YANGIN KULESİ

Tebriz Yangın Kulesi, şehri gezerken rotanızın üstüne alabileceğiniz bir yer. 23 metre yüksekliğinde ve 1917 yılında yapılmış. Bugün itfaiye teşkilatı da yine kulenin yanında bulunuyor. Dışarıdan fotoğraflarını çekiyoruz. İçeriden de çekmek için itfaiye güvenliğinden izin istiyoruz. Kulenin arka yüzünün fotoğrafını da izin alıp içeriden çekiyoruz.

10. TEBRİZ SAAT KULESİ & BELEDİYE BİNASI

Eskiden Tebriz’in belediye binasıymış. Daha sonra müzeye çevrilmiş. Üst katındaki İran halılarının sergilendiği salon gezmeye değer. Devasa boyuttaki el dokuması İran halıları etkiyeleyici. Binanın üzerinde ayrıca bir saat kulesi de yer alıyor.

BİSİKLETLE İRAN: BİR TÜRK ŞEHRİ TEBRİZ yazısı ilk önce üzerinde ortaya çıktı.

BİSİKLETLE ASYA TURU ROTASI

Dünyaperestiz — Tue, 19 Apr 2022 11:39:46 +0000

Bisiklet turu sırasında rotamızı kaydetmek için hazırladığımız bu sayfaya hoş geldiniz. Asya bisiklet turu sırasında izlediğimiz rotayı buradan takip edebileceksiniz. Bir Google haritasında rotalarımızı kaydettik.

Mayıs 2022 ile Haziran 2024 arasındaki Asya kıtasındaki bisiklet turu rotamız burada olacak. Bu süre boyunca Türkiye, İran, Gürcistan, Özbekistan, Kırgızistan, Kazakistan, Güney Kore, Japonya, Tayland, Laos, Kamboçya, Malezya, Singapur ve Endonezya’da pedallarımızı çevirdik. 14 ülkede toplam 16.000 km yol yaptık.

Asya Turu Rotası - 1. Etap

Turumuzun ilk etap olarak belirledik. İlk etabı İran’dan Almatı’ya uzanan bir rota oldu. Bu rotada Tacikistan ve tabi ki Pamir Yolu vardı. Fakat Tacikistan ile Kırgızistan arasında yaşanan çatışmalardan dolayı iki ülke arasındaki sınır kapandı. Bu nedenle Pamir Yolunu başka bir zamana bırakıp, Tacikistan’ı atladık. 11 Ekim’de Almatı’dan, Orta Asya’dan, ayrılırken geçtiğimiz ülkeler; İran, Türkiye (D. Anadolu), Gürcistan, Kazakistan, Kırgızistan ve Özbekistan.

Asya Turu Rotası - 2. Etap

Turumuzun ikinci etabına 12 Ekim’de Güney Kore ile başladık. Seul’dan Busan’a seyahatimiz sonrasında sürpriz bir kararla Japonya’ya gitmeye karar verdik. 13 Kasım’da Busan’dan Japonya’nın Fukuoka şehrine feribotla geçtik. Hiç planımızda yoktu ancak iyi ki de gittik. Japonya’nın Kyushu Adası’nda bir ay boyunca bisiklet turu yaptık. Ardından da bisikletlerimizi Fukuoka’da bırakıp, trenle Japonya’nın Tokyo, Kyoto, Osaka, Nara, Himeji ve Hiroşima şehirlerini gezdik.

Asya Turu Rotası - 3. Etap

10 Ocak 2023 tarihinde Japonya’nın Fukuoka kentinden uçakla Tayland’ın başkenti Bangkok’a geldik. Böylece Güney Doğu Asya bisiklet turumuz başlamış oldu. Bangkok’tan Tayland’ın kuzeyine doğru pedallayıp, sonrasında Laos’a geçtik. Ardından da Kamboçya’da devam ettik. Yeniden Tayland’a girip, güneye doğru pedalladık. Bu etapta Tayland, Laos, Kamboçya Malezya, Singapur ve Endonezya’da pedallarımızı çevirdik.

ÖNEMLİ HATIRLATMA Detaylı rota için Strava'ya bakılabilir ya da dunyaperestiz@gmail.com adresine e-posta gönderebilirsiniz. Haritayı yollar kat ettikçe güncelleyeceğiz.

ROTA SON GÜNCELLEME TARİHİ: 17 Mayıs 2024

Bisikletle neredeyse iki yıl süren Asya turumuz sonrası 6 Haziran 2024’te Türkiye’ye döndük. 😊

Kırmızı Çizgi: Bisiklet ile geçtiğimiz yollar.

Mavi Çizgi: Toplu taşıma ya da araç ile geçtiğimiz yollar.

Mor Çizgi: Uçakla geçtiğimiz yollar.

Turuncu Çizgi: Feribot ya da tekne ile geçtiğimiz yollar.

BİSİKLETLE ASYA TURU ROTASI yazısı ilk önce üzerinde ortaya çıktı.

KARABURUN BİSİKLET TURU: DÖNÜŞ YOLU

Dünyaperestiz — Wed, 22 Sep 2021 14:25:00 +0000

İzmir Karaburun Bisiklet Turu 5. Gün (Tuzla Koyu – Gülbahçe)

İzmir Karaburun bisiklet turumuzun Balıklıova civarında konakladığımız ilk gün yazımızı İzmir Karaburun Yarımadası: İlk Pedal yazımızı okuyabilir ve hemen ardından 2. gün bisiklet turumuza devam ettiğimiz Dolungaz Koyu: Karaburun’da Saklı Bir Koy yazımıza göz atabilirsiniz. İzmir Karaburun turumuzun Sarpıncık Feneri kısmını anlattığımız İzmir Karaburun: Sarpıncık Feneri yazımızdan okuyabilirsiniz. Karaburun bisiklet turumuzun 4. gününde son gece kampımızı yaptığımız Karaburun Yarımadası Son Kamp: Tuzla Koyu yazımızı okuduktan sonra bu sayfaya dönebilirsiniz.

Son Kamp Sabahından Günaydın

Yarımada turumuzun son gününe Tuzla Koyu’nda uyanıyoruz. Son derece keyifli uyandığımızı söyleyebiliriz. Gerçekten güzel bir koyda huzurlu bir gece geçirdik.

Biz gece eşyalarımızı ortadan kaldırmıştık. Fakat balıkçılar sanırız ki kaldırmamışlar. Tilkiler de eşyalarından bazılarını ödünç almışlar. 😊

Tuzla Koyu’nda kahvaltımızı yaptıktan sonra çadırımızı topluyoruz. Yeniden ana yola çıkıp turun başında geçtiğimiz Balıklıova’ya doğru pedallıyoruz. Açıkçası turun son gününde de geçtiğimiz yollardan büyük keyif aldık. Balıklıova’dan sonrası turun ilk günü geçtiğimiz yolun tersi istikameti. Tuzla Koyu’ndan 40 km sonra Gülbahçe’ye arabaya varıyoruz. Istasyondaki çalışanlar yanımıza uğruyor. Yola çıkmadan önce kısa bir sohbet etmiştik. Turun nasıl geçtiğini sorup, kendilerinin de yapmak istediklerini ekliyorlar. Cesaretlendirici bir iki tavsiyeden sonra bisikletleri arabaya yerleştiriyoruz.

Yol Arkadaşları

Soulrider Çelik Bisikletlerimiz

İzmir Karaburun’a Veda

Yasemin’in kesintisiz olarak yaptığı en uzun ve ilk tur oldu. Son derece de iyi bir performans ile tamamladı. Beş günde yaklaşık 150 km pedal çevirdik. Bizim için oldukça keyifli ve dinlendirici bir turdu.

Şimdi birkaç gün de Çeşme’de rezervasyon yaptığımız otelde kalıp, dinleneceğiz.

Tur ile ilgili tüm sorularınızı bize e-posta ile iletebilir ya da sosyal medya hesaplarımızdan bizi takip ederek sorabilirsiniz.

Bize ulaşmak için dunyaperestiz@gmail.com adresine e-posta atabilir ya da sayfalarımızdan yorum yazabilirsiniz. Ayrıca sosyal medyadan bizi takip etmeyi unutmayın. 😊 👍

KARABURUN BİSİKLET TURU: DÖNÜŞ YOLU yazısı ilk önce üzerinde ortaya çıktı.

KARABURUN YARIMADASI SON KAMP: TUZLA KOYU

Dünyaperestiz — Tue, 21 Sep 2021 20:18:00 +0000

İzmir Karaburun Bisiklet Turu 4. Gün (Sarpıncık Deniz Feneri – Tuzla Koyu)

Karaburun Yarımadası bisiklet turumuzun dördüncü gününe gözlerimizi Sarpıncık Deniz Feneri’de açıyoruz. İlk üç günkü yazılarımızı henüz okumadıysanız aşağıdaki linklerden önceki günlere ulaşabilirsiniz.

Bugün zorlu bir gün olacak. Deniz fenerinden ana yola çıkmamız lazım. Yol biraz kötü… Bir önceki günü okuduysanız tam olarak ne demek istediğimizi daha iyi anlayacaksınız. Yolun bir kısmının kötü olması, aylardan eylül olmasına rağmen havanın sıcak olması ve bisikletlerin de hayli ağır olması bizi biraz zorlayacak. Niyetimiz güneş çok yükselmeden ve sıcak olmadan ana yola ulaşmak. Kahvaltının ardından birkaç kare fotoğraf çekip, çadırı ve eşyaları toplamaya başlıyoruz. Kısa sürede toparlanıp hedeflediğimiz gibi vakitlice yola koyuluyoruz. Yolun bir kısmını sürerek bir kısmını da elimizde gidiyoruz. Bu arada dün köyde teyzelerin söylediği çeşmeyi dönüşte gördük. Fenere inerken gözümüzden kaçmış. Aslında pek de göz önünde diyemeyiz. Fenere inerseniz gözünüz sağdaki çeşmede olsun. Büyük bir ağacın hemen karşısında… Siz yine de su açısından tedarikli gitmeye bakın.

Saat sabah 10’dan önce ana yola varıyoruz. Bugün yolda pek kayda değer bir şey olmayacak. Kaaburun Yarımadası’nın bu tarafı diğer tarafına göre daha çorak. Anladığımız kadarıyla çok da turistlerin uğrak noktası değil. Yol üzerinde aklımızda olan bir yer var sadece: Sazak Köyü.

Unutulmuş Bir Köy: Sazak

Sazak Köyü, Karaburun Yarımadası’nın batısında, Yunanistan’ın Sakız Adası’nın tam karşısında yer alıyor. Şu anda ölü bir yerleşim olarak geçen Sazak Köyü, eski bir Rum yerleşimi. 20. yy başına kadar Rum Ortodoks köyü olan Sazak Köyü, 1922 yılında terk edilmiş, sonrasında da iskân edilmemiş. Nişanyan Map sitesinde aktarılana göre yerleşiminin özgün adı “Sancak” ancak Rumca telaffuzdan dolayı “Sazak” biçimine dönüşmüş. Sitede yer alan bilgilere göre Patrikhane kaynaklarında Çeşme (Krini) Metropolitliği kayıtlarında yerleşimin adı Sazaki veya Satzaki olarak kayıt edilmiş. 1922 öncesi de 407 Rum vatandaşın köyde yaşadığı belirtiliyor. Bu toprakların birçok yerlisinin vatanından gitmesine ve Türkiye’nin demografik yapısında ciddi değişikliklere yol açan mübadele kararıyla köy 1923 yılında tamamen terk ediliyor. O günden bugüne de sahipsiz bir şekilde bekliyor. Restore edilip, turizme açılacağı söylentileri var.

Burası Neresi? Sazak…

Karaburun Yarımadası Sazak Köyü

Biz Sazak Köyü’ne uğramak hedefiyle pedal çevirirken bir yandan da laflıyoruz. Tatlı bir eğimde aşağıya salınırken Yasemin, uzakta sağ tarafımızda bir yerleşim fark etti. “Burası neresi” diye sorunca, buranın Sazak Köyü olduğunu anlamamız uzun sürmüyor. İşin kötü tarafıysa biz sapağı oldukça geçmiştik. Evet, herhangi bir tabela da olmayınca yolu kaçırmıştık. Bisikletlerle bir daha o tatlı inişi, acı bir çıkışa çevirmeli miyiz derken geri dönme kararı aldık. Sapağa geldik… Bizim ağır bisikletler için yol biraz kötü, çakıl dolu. İterek daha düzgün olabilecek bir noktaya çıkarıyoruz bisikletleri ve sonra sürmeye başlıyoruz. Sazak Köyü biraz daha aşağıda kalıyor. Yasemin, artık yorulduğu için devam etmek istemedi. Başka zaman yine uğrarırız diyor. Ben merak ettiğimden biraz daha iniyorum ancak sonra çıkışımın sıkıntılı olacağını ve bize ciddi zaman kaybettireceğini anlayınca uzaktan birkaç kare fotoğraf alıp, dönüyorum. Bir sonraki sefere Sazak Köyü’ne uğramaya karar veriyoruz.

Ana yola dönüp, Tuzla Koyu’na doğru pedal çevirmeye devam ediyoruz. Başta dediğimiz gibi yarımadanın bu tarafında pek bir şey yok. Bir şey yok derken görsel şölenden bahsetmiyoruz. Bisikletle pedal çevirirken eşsiz manzaralar sunuyor. Birkaç kare fotoğraf ve video aldıktan sonra devam ediyoruz. Yolda maalesef 2021 yılında ülkemizi kavuran yangınların izlerini de görüyoruz. Karaburun’da da geniş bir alan yangından zarar görmüş. Yarımadanın bu tarafında balık çiftliklerinin sayısı fazla.

Karaburun’da Son Kamp: Tuzla Koyu

Akşam üzerine doğru Tuzla Koyu’na varıyoruz. Ana yoldan harika bir koy gözüküyor. Tam da istediğimiz gibi… Sessiz, sakin ve kimsecikler yok. Hemen koya inip, bisikletlerden iniyoruz ve doğrudan kendimizi denize doğru atıyoruz. Deniz, tabi ki mevsimden dolayı soğuk biraz ama su bir harika. Hem terden ve kirden arınmamızı sağlıyor hem de tüm yorgunluğumuzu atmamızı.

Karaburun Yarımadası Tuzla Koyu

Denizden sonra çadırımızı kurup yerleşiyoruz. Hava kararmaya yakın bir bot geliyor. Bottan inen iki balıkçı da sağ tarafımıza çadır kuruyor. İlk başta biraz rahatsız oluyoruz. Tuzla Koyu, çok geniş bir koy başka yere de kurabilirlerdi. Belki de bota yakın olmak istediler. Neyse ki saygılı insanlarmış ve müzik, gürültü vs yapmadan biraz takılıp, gidip uyudular. Biz de gece koya gelen tilkilerle biraz oynayıp, uyuyoruz. Fakat öncesinde tilkiler kurcalamasın diye tüm eşyalarımızı ulaşamayacakları şekilde ortadan kaldırıyoruz.

Karaburun Tuzla Koyu Günbatımı

Yarın son günümüz olacak. Amacımız başlangıç noktasında bıraktığımız aracımıza ulaşmak. Karaburun Yarımadası turumuzun son gününü okumak için tıklayın!

KARABURUN YARIMADASI SON KAMP: TUZLA KOYU yazısı ilk önce üzerinde ortaya çıktı.

İZMİR KARABURUN: SARPINCIK FENERİ

Dünyaperestiz — Mon, 20 Sep 2021 08:39:00 +0000

Karaburun Bisiklet Turu 3. Gün (Dolungaz Koyu – Sarpıncık Deniz Feneri)

İzmir Karaburun Yarımadası bisiklet turumuzda pedallarımızı Sarpıncık Feneri ‘ne doğru çeviriyoruz. Turumuzun ilk günkü yazısını buradan okuyabilirsiniz.
Karaburun bisiklet turumuzun ikinci günkü yazısını okumak için sizi Dolungaz Koyu yazımıza bekliyoruz.

Turumuzun ilk iki günü son derece keyifli geçmişti. Üstelik kamp kurduğumuz noktalar da keyfimize keyif katmıştı. Denizi seviyoruz, ancak saatlerce içinden çıkmayacak kadar da tutkunu olmadığımız için çadır kuracağımız yeri de denize göre seçmiyoruz. Bazen sadece manzarası ve sesi bile yeterli olabiliyor. Bugünkü varış yerimiz Sarpıncık Deniz Feneri…

Bugünkü hedefimiz daha kısa… En fazla 15-20 km sürmeyi hedefliyoruz. Bu kadar kısa mesafe gitmemizin nedeni yolun tadını çıkarırken, Yasemin’i de çok yormamak. Yasemin’in ilk tam yüklü uzun bisiklet turu. Bu nedenle tur bisikletçiliğinden nefret etsin istemem. 🙂 Bu tur onun için çok özel ve birçok ilki barındırıyor.

Dolungaz Koyu’nun hemen arkasındaki “Adsız Beleş Kamping”

Dolungaz Koyu’ndan Günaydın

Sabah uyanıp, klasik yulaf haşlamasıyla kahvaltımızı yaptıktan sonra çadırı toplamaya başlıyoruz. Sadece bugün çok daha erken yola koyulacağız. “Neden?” derseniz, aslında dün size anlatmadığımız bir kısım da var. Şöyle özetleyelim, dün akşam bisikletle oldukça bozuk bir yoldan aşağıya, koya indik. İnerken bile zorlandığımız bu yolun, bir de çıkışı var tabi. Görece dik bir çıkış olacak. E şimdi hava da sıcak… Hepsi birleşince oldukça ağır bisikletlerle burayı çıkmanın, ki bisikletler elimizde olacak, çok da keyif vereceğini söyleyemeyiz. Bu nedenle biz de sabah erkenden uyandık ve hazırlanmaya başladık.

Sabah saat 8 gibi yola çıktık. Kısa bir sürüşten sonra bozuk yollar bizi karşıladı. Yasemin, bisikletini eline alınca ben de bisikletten inip, yanında bisikletimi elime aldım. Biraz da biz bisikletlerimizi taşıyacağız. Hala tam olarak nasıl oldu anlamadım ancak ana yola çıkışımız beklediğimden çok daha kısa sürdü. Bir saat sonra ana yoldaydık. Keyfimiz daha da yerine geldi. 🙂

Karaburun’da Alışveriş! Peki, Nereden?

Şimdi buradan sonra aklımıza takılan bazı şeyler var. Gelmeden önce birkaç yazı okumuştuk ve Karaburun’dan sonra başka bir bakkal, market gibi bir yerle karşılaşmayacağımız yazıyordu. Haritadan baktığımızda Sarpıncık Deniz Feneri’ne kadar geçeceğimiz dikkate değer en önemli yer, Yeni Liman olacaktı. Ancak orada da alışveriş yapacak bir yer var mıydı emin değildik. Karaburun Yarımadası turumuz boyunca en büyük sorunumuz su oldu. Maalesef yarımada su açısından pek zengin değil. Biz yolda pek bir çeşme de göremedik. Gördüğümüz nadir birkaç çeşme de kurumuştu. Adanın doğu yakası yerleşim açısından zengin ancak kuzeye ve oradan batıya doğru ilerledikçe yerleşim iyice azalıyor. Yani su için biraz tedarikli olmakta fayda var.

İzmir Karaburun Yeni Liman; Alışveriş Noktamız

Bu düşüncelerle pedallamaya devam ettik. Yaklaşık 6 km sonra da Yeni Liman’a vardık. Yeni Liman, küçük ve şirin bir kasaba. Sorumuzun yanıtını da varır varmaz alıyoruz. Evet, Yeni Liman’da bir market var, kesin bilgi. Karnımız biraz acıkmıştı bu nedenle bir şeyler atıştırıyoruz. Şansımıza sebze satan bir araba da o sırada limandaydı. Lezzetli domateslerinden alıp hemen orada yiyoruz. Birkaç tanesine de akşama bulgur pilavı için ayırıyoruz. Şimdi burada bir karar vermemiz lazım. Önümüzde Sarpıncık Köyüne kadar tırmanacağımız bir yokuş var. Eğer köyde su bulamazsak bizim için sıkıntı olacak. Su bulamazsak derken market filan aramıyoruz. Çeşme olsa da olur. Diğer alternatifimiz ise Yeni Liman’dan suları almak ve maalesef taşımak. Burada yine merak edenler için bir detay paylaşmak isterim. Suya, hem yolda içmek hem de akşam yemek yapmak için ve bir sonraki su kaynağına kadar ihtiyacımız oluyor. Biraz düşündükten sonra riske atmamaya karar veriyor ve su alıyoruz. Tekrar pedallara bastığımızda iki bisiklette toplam 10 litreye yakın su var. Yeni Liman’dan meraklı bakışlarla ayrılıyoruz. Arkadan birinin “yemişler kafayı, ben araba ile üşenirim” dediğini duyuyorum. Yüzümde hafif bir gülümseme beliriyor, herhalde bir bisikletinin duyacağı en güzel iltifatlardan biridir; “yemişler kafayı…”. 🙂

Sarpıncık’a Giden Yokuşlar

İzmir Karaburun Sarpıncık Yolu

Evet, şimdi turun en acı kısmına geliyoruz. Bundan sonraki kısım biraz tatsız. En başta ne dedim hatırlayalım… Yasemin’in ilk tam yüklü bisiklet turu ve yokuşlar dahil birçok şey onun için yeni bir deneyim olacak. Sarpıncık Köyüne giden yokuşu şöyle ifade edebilirim. İlk kez tam anlamıyla tur bisikletiyle yola çıkmış biri için Kartepe tırmanışı gibi diyebiliriz. Yasemin’in bisikleti gerçekten çok ağır ve ilk sefer için yük konusunda biraz abarttığımızı itiraf etmeliyim. Zorlandığını fark ediyorum ancak kafasına koymuş, yokuşu çıkacak. Ya bisiklet onu taşıyacak ya da o bisikleti… Bir süre sonra sıcağın da etkisiyle Yasemin gölgede mola verdi. “Yorulmadım ancak bacaklarım bu kadar ağır bir bisikleti itebilecek güçte değil” dedi. Zorlamanın ve sakatlanmasının anlamı yoktu. Haseki Köyü’ne kadar bazen o bisikleti taşıdı, bazen bisiklet onu…

İzmir Karaburun Haseki Köyü

Haseki Köyü’nde kısa bir mola veriyoruz. Sonra da yola devam ediyoruz. Ancak hava sıcak ve gerçekten sıcakta bu kadar yükle tırmanmaya çalışmak hiç de keyifli olmayabiliyor. Bir gölgede dinlenirken, bizi ve bisikletleri gören bir araç duruyor. İçerisinde emekli yaşlı çift önce bu şekilde dolaşmamıza şaşırıyor. Bu şekilde dediğim bisikletlerle… Sonra da Sarpıncık Deniz Feneri’nde kalacağımızı söyleyince itiraz ediyorlar. Çok ıssız olduğunu ve korkabileceğimizi söylüyorlar. Evet, tam olarak aradığımız da bu; dünyanın geri kalanından izole olmak istiyoruz. Sonrasında kendisinden güzel rota tavsiyeleri alıyorum. Aklımın bir köşesine daha sonra “bikepacking” modunda gelmek için yazıyorum. Mali, Turgay bu satırları okuyorsanız eğer Karaburun’da güzel bikepacking rotaları çıkar. 🙂

Çiftle vedalaştıktan sonra Sarpıncık Köyü’ne doğru devam ediyoruz. Yasemin için biraz zorlu oluyor ancak performansı kesinlikle beklediğimden çok çok daha iyi. Psikolojik olarak da en ufak bir tereddütü yok ve bu fiziksel kuvvetinden çok daha önemli.

Sarpıncık Köyü’ne kadar anlatılacak kayda değer tek şey gördüğümüz manzaralar. Gerçekten manzaraları izlemekten keyif aldık. Mola vere vere Sarpıncık köyüne varıyoruz.

Sarpıncık Köyü’ne Varıyoruz

Hemen köyün girişinde iki yaşlı teyze çeşmenin yanında bankta oturuyor. Evet, çeşme varmış. Teyzelerle konuşuyoruz. Dün başka bir bisikletlinin geçtiğini söylüyor. Ildır’a gidiyormuş. Demek ki önümüzde bir turcu daha var. Tabi ki yakalamak mümkün olmayacak. Teyzeler ayrıca Sarpıncık Deniz Feneri’ne giderken bir çeşme olduğunu söylediler. Kavak ağacının altındaymış. Ne var ki biz bu çeşmeyi giderken göremedik. Bir de teyzeler bize bir kestirme söylediler. Biz de ana yola çıkmadan teyzelerin “bir bildiği vardır” diyerek köyün içinden tarif ettikleri kestirmeden gittik. Bir süre sonra ana yolla birleşecekti. Fakat gel gör ki teyzeleri dinlemesek daha mutlu olurduk. Keyif vermedi tarif ettikleri kestirme.

Sarpıncık Fenerine Son Sapaklar

Sarpıncık Köyü’nden bir iki kilometre sonra ana yoldan sapıyoruz. Çok övdükleri Hamzabükü Koyu’na da bu yoldan gidiliyor. Ancak ya Hamzabükü’ne gidip kalacağız ya da Sarpıncık Deniz Feneri’ne… Sarpıncık Feneri çok daha ikonik olduğundan kararımız Sarpıncık Deniz Feneri’nden yana. Ayrıca Hamzabükü’ne inmesi ve çıkması da ayrı bir dert. O yüzden bir süre sonra önümüze çıkan Hamzabükü Koyu yoluna sapmayıp, Gönen Koyu ve deniz feneri yolundan devam ediyoruz. Bu sırada bir kamyon trafiği de başlıyor. Yol dar ve bozuk, hatta çok bozuk… Bir de kamyon eklenince ben geriliyorum. Yasemin’i kollama düşüncesi beni daha da geriyor. Deniz fenerine iniş gerçekten çok tatsız olacaktı. Kamyonlar nereden çıktı ki diye soracak olursanız, rüzgar gülü inşaatlarından. Beni tedirgin eden bir diğer konuysa son derece ıssız olduğu söylenen, gittiğimiz yoldan da öyle hissettiğimiz bir yere pedallarken fazla sayıda kişi tarafından görülmek. İnsanlara karşı güvensizliğimiz yok, ancak böyle durumlarda can güvenliğimiz için son derece şüpheci olabiliyoruz.

Neyse… Yüklü bir tur bisikleti için son derece keyifsiz olan bu yolu geçtikten sonra Gönen Koyu sapağı karşımıza çıkıyor. Es geçip fenere doğru inmeye devam ediyoruz. Yasemin aşırı yorulmuş durumda. İnerken düşündüğüm tek şeyse yarın burayı nasıl çıkacağız? Bu kadar kötü bir yolu Yasemin çıkabilecek mi acaba diye soruyorum kendime. Şu anda her şey benim için stres kaynağı.

Bir süre sonra fener kendini gösteriyor. Manzaranın güzelliği biraz olsun stresimi azaltıyor.

Sarpıncık Deniz Feneri kendini gösteriyor

“Babamın evinde prenses gibiydim.”

“Babamın evinde prenses gibiydim…”

Kısa bir süre sonra Sarpıncık Feneri ‘ne varıyoruz. Evet, tam anlamıyla ıssızlık… Issızlığın ortasındayız. Tek bir ses yok, duyduğumuz tek şey sadece rüzgar ve dalga sesi. Telefonlar çekmiyor, Yunanistan’a bağlandı. Fenerin dibine çöken Yasemin’in yanına oturuyorum. Tam istediğimiz gibi bir ortam herkesten izoleyiz. Dünyanın geri kalanı bizim için o an yok oluyor… Yasemin’e dönüp bakınca onunla orada olmanın ne kadar huzur verici olduğunu düşünüyorum. Yasemin o yorgunlukla aynı şeyleri düşünüyor muydu kararı size bırakıyorum.

İzmir Karaburun Yarımadası’nda Gün Batımı

Buraya sezon içinde gün batımını izlemek için geldiklerini okumuştum. Ancak eylülün sonuna doğru kimsenin gelmeyeceğini düşünüyorum. Yasemin, çadırı kurmayalım ne olur ne olmaz diye uyarıyor. Biz de yemeğe girişiyoruz. Yemeği hazırlarken önce bir aile geliyor. Sonra arkasından bir arkadaş grubu, sonra bir aile daha, sonra bir arkadaş grubu daha, bir çift… Bir dakika ne oldu bizim ıssızlığa? Araçların arkası kesilmiyor. İnsanlar gün batımı için şarabını, birasını alıp geliyor. Her gelen de üç aşağı beş yukarı “Biz buraya aracımızla zor ulaştık. Yol berbat, siz deli misiniz de bunlarla geldiniz” diyor. İltifatlara doyamıyoruz. 🙂

Yemeğimizi yiyip, gün batımını keyifle izliyoruz. Gün battıktan sonra bir bir herkes gitmeye başlıyor. Geriye sadece bir çift kalıyor. Onlar da çadır kuracaklarmış. Yerleri paylaştıktan sonra çadırları kuruyoruz.

Karaburun Sarpıncık Feneri

SARPINCIK DENİZ FENERİ

Sarpıncık Deniz Feneri 1938 yılında, İzmir Karaburun Yarımadası’nda hizmete girmiş. Ege’nin masmavi denizine nazır 12 metrelik bir kuleden oluşuyor. Sahip olduğu çakar fener 12 mil öteden görülebiliyormuş. Emin değilim ancak ilk baharda çok daha yeşil bir manzara sunabilir burası. Daha önce okuduğumuz yazılarda bölgede kokusuyla geniz yakacak kadar çok kekik olduğu yazıyordu. O nedenle buraya ilkbaharda da gelmek güzel olur.

İşte bu güzel fenerin dibine çadırı kurmak bizi ayrıca mutlu ediyor. Üstüne bu güzel noktada gün batımını izlemek de ayrı bir keyif. Bu güzel duygularla çadıra giriyoruz. Gece hava rüzgarlı ancak herhangi olumsuz bir durum yaşamıyoruz. Huzurlu bir uykuya bırakıyoruz kendimizi. Yarın zorlu bir gün olacak. Güneş yakmaya başlamadan bizim ana yola varmamız gerekiyor.

İzmir Karaburun bisiklet turumuzun 4. gününü okumak için tıklayın!

İZMİR KARABURUN: SARPINCIK FENERİ yazısı ilk önce üzerinde ortaya çıktı.

SAKLI BİR KOY: KARABURUN DOLUNGAZ KOYU

Dünyaperestiz — Sun, 19 Sep 2021 20:51:00 +0000

İzmir Karaburun Bisiklet Turu İkinci Gün (Balıklıova – Dolungaz Koyu)

Karaburun bisiklet turumuzun ikinci gününe Dolungaz Koyu’nda gözümüzü açıyoruz. Eğer birinci günü atladıysanız buradan okuyabilirsiniz.

Dün gece kelimenin tam anlamıyla deliksiz bir uyku çektik. İstanbul’un gürültüsünden uzakta uyumak gerçekten harika bir his. Şehirde bizi uyandıran araç kornalarıyken, bu sabah bizce çok daha sevimli olan balıkçı teknelerinin motor sesi oldu. Karaburun çevresinde balıkçılık haliyle yaygın. İlerleyen günlerde balık çiftliklerini sık sık göreceğiz.

Yulaf Haşlama ile Pratik Kahvaltı

Yarımada’da İlk Kahvaltı

Keyifle güne gözlerimizi açtıktan sonra kahvaltı için hazırlığımıza başlıyoruz. Normalde domates, peynir, salatalık, salam vs. ile birlikte dolu dolu bir kahvaltı sofrası hazırlardık. Ancak artık faaliyetlerde daha doyurucu, enerji kaynağı yüksek ve zaman açısından da tasarruf sağlayan yulaf ezmesini tercih etmeye karar verdik. Hemen yulafı su ile haşlıyoruz. Üzerine de doğranmış taze elma ve kuru üzüm ekliyoruz. Afiyetle de yedikten sonra çadırı ve bisikletleri toparlayıp, yola koyuluyoruz. Saatler 10.30’u gösteriyor.

Bugünkü hedefimiz Mordoğan, Ardıç ve Kaynarpınar’ı geçip, Karaburun merkeze varmak. Son noktamız Karaburun merkez değil. Hemen 5 kilometre ilerisindeki Dolungaz Koyu.

Koy Cenneti: Karaburun Yarımadası

Karaburun olağanüstü güzellikte koylara sahip. Dolungaz Koyu’na kadar Ayı Balığı Koyu, Ardıç Koyu, Boyabağı Koyu gibi koyları gördük. Ancak bisiklet turunda amacımız Karaburun Yarımadası’nı bisikletle turlamak ve keşfetmekti. Bu nedenle tüm koylara, hatta hiçbirine, inemedik. Sadece çadır kuracaksak indik. Kaldı ki koylar da yoldan birkaç kilometre aşağıda kalıyor. Yüklü bir tur bisikleti ile yeniden ana yola çıkmak zor olabiliyor. Neden bu koyları atladınız diye sorarsanız yanıtı bunlar. 🙂 Deniz tatili için değil, bisikletle turlamak için Karaburun’a geldik.

İzmir Karaburun Yarımadası Bisiklet Turu

Hemen yola geri dönelim… Artık hafif rampalar karşımıza çıkmaya başladı. Yasemin zaman zaman ara verip, dinlenerek yokuşları öğlene kadar çıkmaya devam etti. Bisikleti gerçekten ağırdı ve öğlen olduğunda artık gücü iyice azalmıştı. Hemen yol üzerinde gördüğümüz ufak bir restorana girdik. Burada acıkan karnımızı doyururken, maden suyu ile de kaybettiğimiz mineralleri geri almaya çalıştık. Eylül’ün 19’u olmuştu ancak bizi yolda zorlayan, Yasemin’in de gücünü emen en önemli şey sıcaktı. Hava 30 dereceydi ve bu sıcakta o yokuşları, bu kadar yükle çıkmak gerçekten eziyet olabiliyordu. Restoranda biraz daha oyalandık, güneş az da olsa belki etkisini kaybeder ya da bir bulut ziyaret eder diye… Ancak umduğumuzun olmayacağını anlayınca pedallamaya devam ettik.

Her Zorluğun Bir Güzel Yanı Var

Karaburun Yarımadası’nın bu yakası gerçekten çok güzel. Yol boyunca görsel bir şölen yaşatıyor bize.

Acele etmiyoruz. Yolun tadını çıkararak pedallıyoruz. Bol bol fotoğraf molası veriyoruz. Böylece Dolungaz Koyu’na akşam üzerine doğru varıyoruz. Henüz daha havanın kararmasına var. Ancak bir sorunumuz var. Kamp kuracak yer bulmamız lazım. Dolungaz Koyu’nda Şirin Baba Kamping diye bir işletme var. Konaklama için kendilerine gitmek gerekiyor. İşletmeyi bilmiyorum, belki de gerçekten iyi bir kampingdir, bir yorum yapamayacağım. Ancak biz kampinge girmek istemiyoruz. Çünkü alabileceğimiz bir hizmet yok. Fakat yine de koya girmek için burada kalmamız gerekiyor. Buna sinirleniyoruz işte. Kampingler belli bir alanda hizmet verebilir ancak koyun tamamını kapatması gibi bir durum hiç de mantıklı değil. İsteyen kampinglerin imkânlarından yararlanarak konaklayabilir, istemeyenler ise imkanlarından yararlanmaz ve ayrı bir noktada çadırını kurabilir.

Yapacak bir şey yok gibi… Koya ulaşmak için ana yoldan aşağıya bozuk bir yoldan inmiştik. Tekrar yukarı çıkmak ve yola devam ederek kamp yeri aramak bize inanılmaz bir zaman kaybı olacaktı. Aşağıdan gelen araçlara soruyoruz. Şirin Baba Kamping’in kişi başı 75 TL istediğini öğreniyoruz. Kararlıyız, kampinge girmeyeceğiz. Gerekirse sahilden uzak, bir zeytin ağacının altına kurarız. Google Maps’i kontrol ederek nerelere çadır kurabiliriz diye bakınıyorum.

Karaburun’da Sadece Bize Özel Bir Koy Var

Tam o sırada haritada Dolungaz Koyu’nun hemen arkasındaki bir yer dikkatimi çekiyor: “Adsız Beleş Kamping” adıyla işaretlenmiş. Haritada ufak bir koy gibi gözüküyor. O tarafa doğru sürüyoruz. Evet, doğru noktadayız. Aşağıda denize sıfır kurulan çadırları görüyoruz. Kalabalık diyemeyiz ancak yine de var birileri. Yasemin’den ayrılıp biraz daha ilerliyorum. Gözüme aşağıda ufacık bir koy çarpıyor. İnanılmaz güzel ve bomboş… Sadece buraya nasıl ulaşılabilir? Neden bu insanlar acaba gidip oraya çadır kurmamış. Çünkü ulaşmak birazcık zahmetli gibi duruyor. Önce bir seti aşmak gerekiyor, sonrasında 150 metre kadar yürümek ve sonra azıcık da aşağıya inmek gerekiyor. Tabi ki “bizimde bunu yapacak halimiz yok” diyecek karakterde insanlar değiliz. Zoru ve eziyeti seviyoruz. Hemen herkesin bakışları arasında devam ediyoruz. İki tane köpek de peşimize takılıyor. Yasemin beklerken ben bisikletimi itekleyerek seti tırmanıyorum. Sonra bisiklet elimde ufacık koya doğru gidiyorum. Koyu gördüğümde “işte bu” dedim. Tamamen bize özel bir koy. Kimsecikler yok. Hemen köpeklerle beraber dönüp, Yasemin’i ve bisikletini alıyorum. Pırıl pırıl bir deniz, denizin hemen üzerinde bir teras (ki çadırımız buraya gelecek), gözden uzak bize özel bir alan.

Dolungaz Koyu Yakınındaki Kamp Noktamız

Denize Kavuşuyoruz

İki gündür 30 derecede bisiklet sürünce toz, ter her şey birbirine karışıyor. Haliyle çok da hijyen içerisinde olduğumuz söylenemez. Çadırımızı kurmadan hemen üzerimizi değiştiriyor ve denize iniyoruz. Kendimizi pırıl pırıl suya bırakıyoruz. Bütün gün pedal çevirirken ısınan kaslarımız, soğuk suya girince kendine geliyor. Kaslarımızla birlikte bizi de su dinçleştiriyor. Bir süre suyun tadını çıkararak, yüzüyoruz. Gündüzleri 30 derece ama akşamları da serin oluyor haliyle… Üzerimizi değiştiriyor, çamaşırlarımızı kurutmak için ip geriyor ve sonrasında çadırımızı kuruyoruz. Yine harika bir noktada kamp yapacağız…

Çadırımızı da kurduktan sonra sıradaki akşam yemeği var. Bugün menüde domatesli ve biberli bulgur pilavı ve ev yapımı tarhana çorbası var.

Türkiye’de Bisiklet Turculuğunun Simge İsmi: Gürkan Genç

Biz çadırı kurarken iki genç koya gelip, yanımızdan geçerken bizi selamlıyor. Koyda üstlerini değiştirip, wetsuit giyiyorlar. Hava kararmak üzereydi. Eşyalara göz kulak olmamızı rica edip, gözden kayboldular. O ara biz de yemeğimizi yiyip denizi seyretmeye başladık. Çayımızı yudumlarken, sanırım bir saat kadar geçmişti, sudan çıktılar. Hava kararmıştı. Ben de yanlarına indim. Ufak bir sohbete daldık. Kendileri İzmir’de çalışıyorlarmış. Hafta sonu için Karaburun’a gelmişler. Biraz suyun altından konuştuk. Sonra “siz ne yapıyorsunuz?” diye sordu. Kendisine bisikletle yarımadayı turlayacağımızı söyledim. Güldükten sonra sadece “delisiniz” dedi. Oysa bu sadece küçük bir tur… Çok daha büyüklerini yaptık. Hadi bizi kenara koyuyorum, dünyayı gezen birçok turcu var. Bunlardan biri de bize ilham ve cesaret veren Gürkan Genç. Kendisini anlatmak için kelimeler yetmez. O yüzden tanışmadıysanız hemen www.gurkangenc.com adresine gitmenizi, yazılarını keyifle okumanızı ve kendisini tanımanızı şiddetle öneriyorum.

Su altını keşfeden bu iki arkadaşla vedalaştıktan sonra bize eşlik eden iki köpeği de beslemeyi ve sularını tazelemeyi unutmuyoruz. Ardından da çadırlarımıza geçip, sadece dalga seslerinin olduğu bir uykuya kendimizi bırakıyoruz…

İzmir Karaburun bisiklet turumuzun 3. gününü okumak için tıklayın!

SAKLI BİR KOY: KARABURUN DOLUNGAZ KOYU yazısı ilk önce üzerinde ortaya çıktı.

İZMİR KARABURUN YARIMADASI: İLK PEDAL

Dünyaperestiz — Sat, 18 Sep 2021 19:49:00 +0000

İzmir Karaburun Yarımadası Bisiklet Turu İlk Gün (Gülbahçe – Balıklıova)

Karaburun bisiklet turuna 18 Eylül Cumartesi günü başladık. Gülbahçe Shell Benzin İstasyonuna aracımızı bıraktıktan sonra hızlıca bisikletlerimizi hazırlıyoruz. İstasyona varmamız öğleden sonra üçü geçmişti. Bu da demek oluyor ki bugün çok da oyalanmadan birkaç saat bisiklet sürüp, kamp kuracak bir yer bulmamız gerekiyordu. Yasemin’le tur öncesi kesinlikle ciddi bir zorunluluk olmadıkça kampinglere girmeyeceğimizi kararlaştırmıştık. Zaten kampingden alabileceğimiz bir hizmet de yoktu. Hemen hemen ihtiyaç duyacağımız her şey yanımızdaydı. Bu nedenle kamp kuracak yeri yolda giderken keşfetmemiz gerekiyordu. Hedefimizi Balıklıova olarak belirledik. Google Maps’ten ve Maps Me’den baktığımızda Balıklıova’yı geçtikten sonra uygun kamp kurabilecek yerler var gibiydi.

Karaburun Bisiklet Turu. Bisikletleri hazırlamaya başladık…

Bisikletleri hazırlayıp yola koyulduğumuzda saat 16.30 olmuştu. Havanın kararmasına çok az süre vardı ve emin olamadığım bir çok konu vardı. Uzun süredir tam yüklü bisiklet turuna çıkmamıştım. Pandemi süresince birkaç kez “bikepacking” olarak tur yapmıştım. Bisikleti kontrol etmekte ilk başta zorlandığımı hissettim. Çok ağırdık ve uzun bir süredir böyle bisiklet sürmemiştim. Yasemin’e baktığımda onun da kontrol etmekte zorlandığını gördüm. Ki bu Yasemin’in ilk tam yüklü uzun turu olacaktı. Acaba biraz abartmış mıydık? Bunları düşünürken zaman da geçiyordu. Neyse ki birkaç kilometre sonra ben yeniden tam yüklü bir bisikletin nasıl olduğunu hatırlayıp, kontrolü elime tamamen aldım. Yasemin de daha iyi gibi duruyordu, o da alışacaktı zamanla bisikleti kontrol etmeye.

Karaburun Balıklıova’da Kısa Bir Mola

Karaburun Yarımadası’nda İlk Pedallar

Balıklıova’ya yaklaştıkça denizi izlemek daha da keyif verir hale gelmişti. Ancak çok da izleyecek zamanımız yoktu. Hava kararmadan çadır kuracak bir yer bulmalıydık. Bu arada Karaburun Yarımadası’nın merkezi Karaburun’a giden iki yol var. Biri Google Maps’te “Karaburun Yolu” olarak geçerken, diğeri “D505” olarak geçiyor. Şu anda “Karaburun Yolu” olan yeni yol, sahildeki eski D505 yolunun biraz daha üstünden gidiyor. D505 ise sahile sıfır giden eski ve daha dar bir yol. Biz tabi ki bisiklet turu yaptığımız için D505’i tercih ettik. Sezonun yeni bitmiş olmasına rağmen kalabalıktı. Eski yol, yani bizim kullandığımız, sakindi. Ancak sezon içinde gerçekten her iki yolun da bir bisiklet turcusu için çekilebilir olacağını düşünmüyoruz. İnanılmaz kalabalık olacaktır. Eski yol, yani D505, son derece keyifli bir manzara sunduğundan tur yaparken kesinlikle burayı tercih etmelisiniz. Zaten diğer türlü bir anlamı da kalmaz bisikletle turlamanızın…

Karaburun Yarımadası’nda İlk Kamp

Balıklıova’ya girdiğimizde saat 17.30 olmuştu. Dedik ya biz Karaburun Yarımadası’nı bilmiyoruz, ilk kez geldik. Birkaç kişiye yol üzerinde de sorduk, tavsiye edecekleri çardır kurulacak yer var mı diye. Ancak ya paralı kampingleri tarif ediyorlar ya da bilmiyorlardı. Neyse biz devam edelim dedik. Balıklıova’yı geçtikten sonra sağda artık gözümüze bazı yerler çarpmaya başlıyor. Fakat daha önce gelip çadır kuranlar vardı. Tabi ki sadece bizim olacağımız bir yer aramıyorduk ancak gördüğümüz yerler çok dardı ve herkes dip dibe kurmuştu. Yasemin “devam edelim, elbet bir yer çıkar” dedi. Biraz daha devam ettikten sonra yolun sağında gözüme bir patika girişi çarptı. Araç girmesin diye de giriş bozularak yükseltilmişti. Yasemin’i yolun başında bırakıp, 50 metre kadar patikadan içeri girdim ve bulabileceğimiz en güzel yeri buldum. Tıpkı bir teras gibi denize konumlanmıştı. Yasemin’in de yeri beğenmesi önemliydi. Yukarı geri çıkıp onu gönderdim aşağıya ve 30 saniye sonra “hadi hemen buraya kurulalım” diye seslendi.

İlk gece kampımız için bulduğumuz noktaya giden patika.

Karaburun Yarımadası bisiklet turu. Günbatımı…

Bisikletleri aşağı indirip, çadırımızı kurduk. Bu yeni çadırımızı da ilk kuruşumuz olacaktı. Öğrenciyken aldığımız ve neredeyse 10 yıllık Husky Bird 3 çadırımızı emekli etmenin zamanı gelmişti. Bakalım tercih ettiğimiz Big Agnes Chopper Spur HV UL çadır nasıldı… İncelemesini en kısa sürede hazırlayıp, ona da Dünyaperestiz’de yer vereceğiz.

Çadırımızı kolaylıkla kuruyoruz. Manzaramız tek kelime ile harika… Bazen çadır kurarken manzara işini takıntı haline getirebiliyorum. İtiraf etmeliyim sırf bu takıntı yüzünden zaman zaman çadır kurmanın sakıncalı olabileceği yerlere de çadır kurabiliyorum.

Acıktık mı? Yemek Zamanı!

MSR XGK-EX Benzin Ocağı ve MSR Ceramic Tencere

Hemen yemek hazırlama işine el atıyoruz. Yazıya başlamadan önceki son cümleyi hatırlayalım… Bu yazı deneyim, heyecan ve mutluluk içerecek demiştik. Deneyim kısmının bir parçası ise yeni ekipmanlarla ilgili. Yemek kısmında ise yeni benzin ocağığımızı ve tencere setimizi deneyeceğiz. Benzin ocağı olarak MSR XGK-EX bilinçli olarak tercih ettiğimiz bir ocak. Dünyanın en iyi benzin ocağı diyebiliriz. Oldukça sağlam ve bizi ilerleyen zamanda çıkmayı düşündüğümüz maceralarımızda yarı yolda bırakmamasını umuyoruz. Tencere seti olarak MSR Ceramic Tencere Setini tercih ettik. Aslında Stanley çelik tencere almayı da düşünüyorduk. Fakat çelik tencereler her ne kadar dayanıklı olsa da özellikle dip tutması biraz can sıkıcı olabiliyor. Seramik kaplama MSR tencere setindeyse böyle bir dert yok.

Bu akşam menüde hazır kremalı mantar çorbası ve soslu makarna var. Yemeklerimizi hazırlayıp, manzaraya karşı oturuyoruz. Bu arada yemekler pişerken hava da kararmıştı. Fakat dolunay olduğundan etraf aydınlıktı ve biz dolunaya karşı keyifle yemeğimizi yedik. İki bisikletli turcu için dolunayda romantik bir akşam yemeği diyebilir miyiz bilemiyorum ama mutlu olduğumuz kesindi.

İlk günü sıkıntısız tamamlamanın mutluluğunu hissediyordum. İlk kez Yasemin’le böyle bir tura çıktığımızdan endişem çoktu. Fakat gayet keyifli bir gün olmuştu. İlk günkü rotamızın düz olması, ısınmamız için iyiydi. Ancak yarın tırmanış var ve Yasemin ilk kez yüklü bisikletle tırmanacaktı…

İzmir Karaburun bisiklet turumuzun 2. gününü okumak için tıklayın!

İZMİR KARABURUN YARIMADASI: İLK PEDAL yazısı ilk önce üzerinde ortaya çıktı.